Vorige week zaterdag is Pierre Janssen overleden. Ik hoorde het bericht via mijn autoradio en mijn eerste reactie was: ‘leefde hij dan nog?’.
De jongere generaties zullen amper weten dat er ooit een Pierre Janssen was, die in een programma ‘Kunstgrepen’ via de oude zwart-wit TV de Nederlandse medemens belangstelling voor kunst probeerde aan te praten.
Een kennis, voormalig marineofficier, heeft van uit zijn ‘eerder leven’ de gewoonte overgehouden om de stoelgang luidruchtig aan te kondigen met ‘ik ga even met mijn voorouders telefoneren’. Omdat hij dit zelden of nooit zonder bijgeluiden deed, was het even gewoon dat zijn vrouw na afloop van de cessie antwoordde met: ‘kan je niet wat minder luidruchtig opbellen?’
O, wat een amusant nieuws in de Engelse Telegraph vandaag! Twee Britse brandweerlieden zijn geschorst omdat ze een seksontmoeting tussen homo’s verstoorden. ‘Wat ruist daar in het struikgewas?’ , dachten de heren, twijfelden tussen het gebruik van spuit of lampen, en besloten tot het laatste. De stouterts werden hierdoor ongewild op het struikpodium in de schijnwerpers gezet voor een liveshow. Dat was iets meer aandacht dan ze wilden hebben.
‘Minkukel!!’ Het bulderde door een klaslokaal op de benedenverdieping van het bouwwerk dat de Gemeentelijke HBS te Hilversum omhulde.
De wat ouderen onder jullie herinneren zich zeker nog de RIJAM-schoolagenda. Daarin maakte jeugdreisbureau Roy (herkenbaar aan het rode leeuwtje) reclame voor ‘onvergetelijke reizen met leeftijdsgenoten’. Wél opgeschoten jongelui en geen overdreven toezicht. Dat was in die tijd een aanlokkelijk perspectief. Met dit reisbureau Roy en die flink uit de kluiten gewassen jeugd maakte ik mijn eerste reis naar Finland.
