Er stond vandaag weer een file van achtendertig kilometer bij het Finse plaatsje Vaalimaa, vlak bij de Russische grens. Eens lag dit in een bijna uitgestorven gebied waar af en toe een auto passeerde op weg naar het naastgelegen ijzeren gordijn dat, bij overlegging van voldoende papieren, op een kier werd gezet voor een zakelijk of toeristisch bezoek aan het mooie Leningrad; nu Sint Petersburg.
Mijn vorige column ging over IJslandse vrouwen. Deze column gaat over IJslandse paarden. Is dat een groot verschil? Nee! Integendeel, er zijn veel overeenkomsten. Beide scheppingen leven in hetzelfde ongeëvenaard mooie land, beide zijn buitengewoon sierlijk, hebben mooie benen, hebben een heel vriendelijk karakter en zijn heel meegaand. Bij gebrek aan toestemming en moed, heb ik ter plaatse geen IJslandse vrouw van stal gehaald, maar wél het vaste plan ontwikkeld om een IJslands paard te gaan berijden. Dat was een opmerkelijk feit, want bij de nadering van een nobele viervoeter kies ik meestal het pad der hazen.
Ik heb tijdens onze rondreis door IJsland de meest prachtige natuurverschijnselen gezien; in alle mogelijke vormen. Alle mogelijke vormen? Ja, ook de vormen waarop één van mijn dorpsgenoten alhier doelde toen hij vroeg ‘alle vormen?’!
In mijn columns koppel ik regelmatig herinneringen uit het verleden aan gebeurtenissen in het heden. Daar krijg ik veel positieve reacties op. Dat zullen wel (bijna) generatiegenoten zijn. Toch sprak één van hen een paar weken geleden: ‘je verheerlijkt het verleden!’. Nietes! Ik moet gekeken hebben als een boer die kiespijn heeft, want ik verbeeld mij dat ik helemaal niet voorbij ga aan de zegeningen van deze tijd.
