Vrij(e)dag?

Vrijdag. De laatste dag voor het weekend. Voor mijzelf en wellicht een hoop andere zelfstandigen dé dag waarop je nog even een flinke slag kan maken voor het weekend. Een dag waarop ik vaak nog even de laatste informatie bij mensen lospeuter, zodat ik – als het een beetje meezit – dat ene verhaal nog op zaterdag kan afmaken. Helaas denken de loonslaven daar vaak anders over….

Moet ik dan altijd de wijste zijn?

Instellingen. Ziek word ik ervan. Grote, logge organisaties die nog een klantvriendelijkheid hebben uit het jaar nul. Frustratie met een hoofdletter F. Neem de Belastingdienst. Netjes mijn kwartaalaangifte voor de BTW gedaan, netjes het bedrag naar de Belastingdienst overgemaakt. Krijg ik een maand later een brief van de Belastingdienst dat ik mijn aangifte niet heb ingediend, maar dat ik voor deze ene keer geen boete krijg. Maar bij een tweede keer gaat de teller lopen.

Als moeders niet meer in beeld is….

Volledig gevloerd laat ik me op de bank vallen. Waarom wilden we ook alweer kinderen? Ik durf het bijna niet hardop tegen anderen te zeggen, maar soms heb ik er zo genoeg van.
Mijn allerliefste, schattige hummeltje van voorheen is sinds een paar weken veranderd in een eigenwijs, slecht luisterend, overal op los timmerend en soms zelfs hysterisch krijsend monstertje. Krap 15 maanden en volgens het consultatiebureau inderdaad erg vlot in zijn ontwikkeling. ‘Leuk’, dachten we nog, toen hij met 11 maanden zijn eerste stapjes zette. Maar inmiddels zijn we dat stadium allang voorbij….

Netwerken tot je in Madagaskar zit

Een tijdje geleden zag ik ineens het nut van netwerken in. Gewoon op de juiste plaats op de juiste tijd met de juiste persoon aan de praat raken. Dat overkwam me toen ik een paar weken geleden op een feestje met een wildvreemde aan de praat raakte. Van het één kwam het ander en voor ik het wist was ik uitgenodigd voor een persreis naar Madagaskar. Want diezelfde ochtend had dagblad Metro afgezegd en was er dus een plaatsje over. Leuk! Jaaa! Euh. Of niet? Misschien.