De zaakjes van Ketut lopen lekker. Hij is een paar jaar geleden begonnen met een klein naai atelier dat ondertussen is uitgegroeid tot een middelgroot kledingfabriekje. Vermits hij nu ook exporteert, moest hij voor de eerste keer in zijn leven zijn buitenlandse klanten bezoeken. Hij was nog nooit buiten het eiland Bali geweest, had zelfs nog nooit de hoofdstad Jakarta bezocht.
Ik was net een mail aan het beantwoorden toen er iemand voor mij verscheen. Dat lijkt op de verschijning van de Heilige Maagd in Lourdes, dacht ik nog, maar ik schrok ik mij natuurlijk rot.
Bovendien leek het meisje dat voor mij stond helemaal niet op de religieuze afbeeldingen van de Maagd.
Het is donker in het speelhol. Alleen boven de hoofden van de kassiersters hangen een paar spotjes die een cirkeltje licht tekenen op de kassa. Even zie je dan bankbiljetten die vlug weer verdwijnen in een schuif. Je ziet dan ook de witte tanden van het meisje dat de klant bedankt met een vermoeid glimlachje. Verder bestaat de enige verlichting uit de aan- en uitfloepende veelkleurige lampjes van de speelkasten.
Elk land heeft zijn stompzinnige TV programma?s, maar vele debiele programma?s zijn ontworpen en uitgedacht in de Westerse wereld. Het concept van zo?n programma wordt dan verkocht aan een land zoals bijvoorbeeld Indonesië.
Het leuke is nu te zien hoe men zo’n westers spelprogramma invult in Indonesië. Mensen die hier in die programma?s voorkomen reageren heel anders dan de Engelse of Amerikaanse makers voorzien hebben.
Ik was even een biertje gaan drinken bij Mama Putu, een leuk cafeetje aan het strand van Sanur. Ik zat aan een tafeltje onder een grote parasol met mijn blote voeten in het zand. Van waar ik zat kon ik Jan herkennen. Hij zat met zijn rug naar mij op een handdoek op het strand naast een meisje.
