Stipt om 8 uur sprong Sjoukje uit bed, zo in haar pantoffeltjes en warme ochtendjas. Het zonnetje kwam net op. Ze had zin in deze nieuwe dag. Haar eerste actie was een druk op de knop van het koffiezetapparaat, dat meteen gehoorzaam begon te pruttelen. Intussen nam ze haar medicijnen in, checkte de e-mail, vulde de dagelijkse spellingtest in en las even later de nieuwste blogberichtjes onder het genot van de eerste kop koffie en sigaret. Ze was een gewoontedier en dit hoorde bij haar dagelijkse ritueel. De radiatoren tikten gezellig en het huis warmde zich langzaam op. Precies om 9 uur schonk ze haar tweede kop koffie in en wandelde met haar puzzelboekje en potloodje naar de wc. Ook daarin was ze een gewoontedier. De douche volgde een kwartiertje later en om half 10 zat ze aangekleed voor haar toetsenbord. De dag strekte zich maagdelijk voor haar uit. Wat zou ze vandaag eens gaan doen? Een verhaal schrijven of een partijtje scrabbelen? Ach, waarom niet allebei? Zij was tenslotte eigen baas en hoefde aan niemand verantwoording af te leggen. Het was een goede beslissing geweest om haar eigen bedrijfje te starten. Dat had ze jaren eerder moeten doen.

Dankzij de computer was er een compleet nieuwe wereld voor haar opengegaan. Ze verdiende geld zonder daar veel moeite voor te hoeven doen. Kopen en verkopen via het internet. Het was zo eenvoudig. Ze koppelde advertenties van “gevraagd” aan die van “aangeboden” en ontving provisie voor de bemiddeling. De meeste mensen hadden weinig tijd of zin om zich in de materie te verdiepen. Zodoende fungeerde zij als intermediair en waren alle partijen over het algemeen tevreden. Dit kon ze nog jaren volhouden ongeacht haar gezondheid of mobiliteit, tenzij ze onverhoopt zonder internetverbinding zou komen te zitten.

Ze ontdekte een partij thermosflessen die voor een habbekrats werd aangeboden. Vijfhonderd stuks voor maar duizend euro. Dit was een echte uitdaging en ze ging naarstig op zoek naar potentiële gegadigden. Na een half uur vond ze een koper in Duitsland. De enige voorwaarde die hij stelde was persoonlijk contact. Hij was bereid vijfduizend euro te betalen wanneer ze de partij zelf kwam afleveren. Dat was zeer ongebruikelijk en ze werd er een beetje nerveus van. Het was vier uur rijden van haar huis in Veendam naar het Naturpark Elbetal. Zou ze het durven? Vierduizend euro was veel geld.

Ze hakte de knoop door en liet de partij door een transporteur bij haar afleveren. Ze mocht het geld over een week overmaken. De volgende dag laadde ze alles in haar Panda en programmeerde haar Tomtom. Lenzen lag tussen Hamburg en Berlijn, bijna vierhonderd kilometer rijden. Ze installeerde de koelbox met haar lunchpakket en trok de veiligheidsgordel stevig vast. “Kom op, Sjoukje, je kunt het! Zie het als een avontuur.”
Kurt wachtte ongeduldig op haar komst. Zijn grote liefde was op weg naar hem. Wat een ongelooflijk toeval dat hij haar had gevonden. Na vijfenzestig jaar droomde hij nog steeds van haar.


12 reacties

LouisP · 15 november 2011 op 08:25

Nou, als beginnend pt marketingjunior wil ik wel graag weten waarom dit stuk zo weinig is gelezen en geen reacties heeft.
Komt het door de inleiding? Of door de naam? Of toch omdat het ’n vervolgverhaal is?
Heeft het andere redenen, ik weet het ook niet. Stuk is niet slecht, maar ik ben dan ook nog maar beginnend pt marketingjuniorassistent

Boukje · 15 november 2011 op 08:35

Ik was ook al verbaast over het gebrek aan reacties hier.
Zelf dacht ik; ‘leuk en helder geschreven, ik wacht wel even het vervolg af….’
Maar daar heb jij natuurlijk niets aan! 😀

Het lijkt spannend te worden maar dat moeten we nog even afwachten hè.

Meralixe · 15 november 2011 op 08:49

Aan een tempo van vier inzendingen per dag kruipt er nog al wat tijd in het volgen van column x. Wie als laatste verschijnt wordt, zeker als de andere drie inzendingen voor veel deining zorgen
benadeeld. Als er een “random” systeem gebruikt wordt dan is het een kwestie van geluk.
En nu het schrijven zelf:
Vlot maar een beetje opsommerig verteld en als basis voor een vervolgverhaal te weinig nieuwsgierigmakend.

Als Kurt de koper van Duitsland al 65 jaar wacht op zijn grote liefde dan is hij nu, om maar iets te zeggen, 80 jaar…..
En, 500 thermosflessen in een Panda….

Boukje · 15 november 2011 op 08:54

Nou Meralixe, U bent wel scherp vanmorgen :wave:

Mien · 15 november 2011 op 09:13

Ik vind het wel een goed verhaal.
Het maakt mij nieuwsgierig naar een vervolg.
Ben heel benieuwd wat er in de buurt van Dresden gaat gebeuren.
Mooie stad aan de Elbe.

De laatste alinea vind ik een zwakke afsluiting van deel 1.
Beter had je hem gebruikt als eerste alinea in deel 2.
De titel had ook sterker gekund.

Mien

Libelle · 15 november 2011 op 09:35

500 thermosflessen in een Panda kan!
In dat verzorgings huis waar Sjoukje heen rijdt krijgen de oudjes nog slechts een keer per dag
koffie ..; in een thermosfles straks. Allemaal oefeningen natuurlijk in het kader van de terugkeer van de ‘Deutsche Mark’.
Ben reuze benieuwd naar het vervolg en dat is toch een “Riesenkompliment”?

Marja · 15 november 2011 op 09:51

Een klein beetje uitleg bij de strakke structuur van deel 1:
De schrijfopdracht verplichtte mij in 5 alinea’s de woorden “bed, precies, thermosfles, computer en lenzen” slechts één keer te gebruiken. Bovendien moesten er tussen de 450 en 500 woorden worden gebruikt. (zie: http://www.alineblogt.nl/2011/08/vijf-van-vrijdag-010/)
Met die lenzen kon ik niet zoveel, dus ik ben op zoek gegaan naar een plaats met die naam.

Na plaatsing op mijn blog vroegen diverse lezers om een vervolg. En ik liet me uitdagen. 😉

Meralixe · 15 november 2011 op 10:35

Deze eigen mening is puur een eigen mening en is dan ook niet vingerwijzend bedoeld:
Ik worstel al ruim genoeg met het eigen schrijven, zonder me aan banden te laten leggen door “schrijfopdrachten” en dergelijke.
Natuurlijk respecteer ik binnen de groep wat anderen doen maar ik werd nu en vroeger ook al wel eens op het verkeerde been gezet en waren ook mijn reacties niet altijd even vlijend. Als men maar achteraf leest van “de schrijfopdracht”…..

SIMBA · 15 november 2011 op 16:10

Ik ben benieuwd naar deel II, met dit eerste deel kan ik nog niet zoveel.

sylvia1 · 16 november 2011 op 09:01

Ja, ik heb hierin dezelfde mening als Meralixe; eenieder die een column instuurt zonder toelichting dat het om een specifieke opdracht gaat met beperkingen, krijgt natuurlijk reacties alsof het om een gewone column gaat zonder opdracht en beperkingen. Om het dan als schrijver in een reactie toch nog uit te leggen, omdat lezers rare dingen opvallen, dat vind ik dan niet zo sterk.

Helmar · 17 november 2011 op 09:12

Lekker geschreven. Ben benieuwd naar deel 2.

Harrie · 17 november 2011 op 16:33

Blijf jezelf uitdagen zou ik willen zeggen. Met of zonder opdracht. Het leest goed.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder