Terwijl ik, met stramme, van pijn bonkende knieën en hees als een 06-lijnmevrouw in de supermarkt rondscharrel, zie ik anderen meewarig naar me kijken. Ze kunnen alleen mijn buitenkant zien: een beetje een sneu, zwak vrouwtje, dat strompelend en hoestend haar winkelwagentje voortduwt. Als ze écht naar me zouden kijken, zouden ze kunnen zien dat ik van binnen dans op de tonen van mijn zingende hart. Mijn buitenkant mag dan de prijs betalen, mijn binnenkant kan nog heel lang teren op die beter dan perfecte 15e oktober 2010. Terug naar eergisteren, naar het moment waarop ik besloot vroeg te gaan slapen. Ik wilde graag fit zijn voor vrijdagavond, want ik had kaartjes voor het concert van Sting. Een sms’je doorkruiste mijn plannen. Mijn hart stond even stil toen ik zag van wie het berichtje kwam. Het sloeg over toen ik de inhoud ervan las. ‘Isabel Allende signeert morgen in Utrecht. Ik ga!’ stond er. Onmiddellijk raakte ik in paniek, want Isabel in levenden lijve zien, stond al zo lang op mijn verlanglijstje. En heel recent had ik een ontmoeting met de afzender van dit sms’je aan dat lijstje toegevoegd. Maar hemel, op en neer naar Utrecht en ’s avonds naar Sting in Gelredome! Ging ik dat allemaal qua planning wel redden? Bovendien was ik snipverkouden, wat betekende dat ik niet bepaald presentabel oogde: waterige blik, vale teint en – vreselijk – koortsuitslag! ‘Mam,’ zei mijn dochter, ‘dit is [i]once in a lifetime[/i]. Je móet gaan!’

En zo kwam het dat ik de volgende dag de trein naar Utrecht nam, aansloot in de rij en reikhalzend uitkeek naar Isabel Allende en de man die al een tijdje door mijn gedachten wandelt. ‘Wat is ze klein,’ constateerden we even later samen. Maar wat een persoonlijkheid! Op de vraag waarom ze altijd over sterke vrouwen schrijft, antwoordde ze: ‘Kent u dan zwakke vrouwen?’ Voorzien van de nodige gesigneerde boeken en nog volkomen onder de indruk, streken we later neer in een cafeetje. De tijd vergleed en wij bestelden nog maar eens koffie, beiden niet in staat de magie van de middag los te laten. In de wetenschap dat me nog veel meer moois stond te wachten, reisde ik aan het eind van de middag naar huis, ‘When we dance’ van Sting in mijn oren, een gesigneerd exemplaar van ‘Het eiland onder de zee’ in mijn tas.

Even voor achten stuiterde ik een uitverkocht Gelredome in. Zodra het orkest inzette, kroop het kippenvel via mijn armen naar mijn rug. Het bleef er, tot na het concert. In stilte genieten kon ik niet. Tussen mijn hoestbuien door móest ik meezingen. Luidkeels en oorverdovend vals. Volgens mij is er maar een woord dat enigszins kan omschrijven hoe ik me voelde: euforisch. Na het concert liep ik over het plein voor Gelredome. Zo in de wolken en zo druk pratend, dat ik een afstapje over het hoofd zag. Ik viel voorover en belandde op mijn knieën in een plas regenwater. Thuis heb ik zachtjes neuriënd en met een glimlach van oor tot oor de flarden van mijn panty uit de wondjes op mijn knieën zitten peuteren, voordat ik volkomen gesloopt, maar oeverloos gelukkig mijn bed in stapte.

Categorieën: Diversen

Avalanche

Zit nooit om woorden verlegen. http://tekstfontein.com

11 reacties

Frans · 22 oktober 2010 op 17:05

Mooi verhaal, maar wel een beetje jammer dat al dat geluk zo opgepropt in de tijd zat.

lisa-marie · 22 oktober 2010 op 17:14

Wauw, wat een schitterende ervaring en geluk,
dat je maar nog erg lang na mag gennieten 😀

SIMBA · 22 oktober 2010 op 18:43

Ik ben kei-jaloers 😉 op je….Sting *zucht*
Gaat het weer een beetje met je knie?

LouisP · 22 oktober 2010 op 20:15

Avalanche…bijzonder knap gedaan..
die openingsalinea..en daarna het antwoord op al dat geluk geven…is heel mooi!
En natuurlijk, ook zo ‘mooi sluw’ onderstaande zin er tussen neus en lippen tussen gooien..da’s kippevel….
“En zo………….en de man die al een tijdje door mijn gedachten wandelt.”

Da’s knap!

groet,
Louis

sylvia1 · 22 oktober 2010 op 20:15

Geweldig Avalanche! Word er zelf ook helemaal vrolijk van!

arta · 23 oktober 2010 op 09:12

Wow, Avalanche, voor zo’n dag betaal je toch graag die prijs??
Mooi geschreven!

Avalanche · 23 oktober 2010 op 12:17

Opnieuw bedankt voor jullie reacties. En nagenieten? Enorm. Tussen neus en lippen door heb ik vermeld dat ik in de boekhandel een date had (goed opgemerkt Louis). Een date die er voor zorgt dat ik gelukkig ben, op dit moment. Erg gelukkig!

Anti · 23 oktober 2010 op 13:18

Je overtreft jezelf, Ava! Die eerste alinea is echt een plaatje en dan die uitsmijter: ‘met een glimlach van oor tot oor de flarden van mijn panty uit de wondjes op mijn knieën zitten peuteren’.
Misschien dat het helpt dat ik ook een groot fan van Isabelle Allende ben en ook Sting wel eens live zag 😀 , maar weet eigenlijk wel zeker dat ik met andere voorkeuren net zo enthousiast geweest.

DriekOplopers · 23 oktober 2010 op 18:26

Fijne column, Avelanche!

Enne: [quote]Een date die er voor zorgt dat ik gelukkig ben, op dit moment. Erg gelukkig![/quote]

Dat is natuurlijk erg mooi nieuws. Dat wordt je vanuit huize Oplopers zeer van harte gegund!!!

Mien · 25 oktober 2010 op 13:39

Je hebt het zweven goed gestold.
Hopelijk is het waterbed niet leeggelopen.
Met oeverloos geluk wordt dat een natte boel.

Mien

DreamOn · 25 oktober 2010 op 17:57

Prachtig beschreven!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder