Zeven januari zou de dag worden. De verloskundige had het heel precies berekend, zei ze. Samen met mijn dikke buik wachtte ik op dat afschuwelijke moment: de bevalling. Voor sommigen het mooiste moment van hun leven, dat bij het zien van elke kleine baby opnieuw aangehaald wordt. In mijn brein werd het in een puf en een zucht in het ‘vergeet’-laatje gepropt. Dankzij dat was er toch een tweede onderweg. Het werd tien januari. Ik begon ongeduldig te worden. Elke ‘ervaren’ vrouw in mijn omgeving gaf mij tips, maar ik deed er niets mee. De verloskundige had me verzekerd dat de zeventiende echt de uiterste datum was. Die dag zou het er zeker zijn, misschien zelfs eerder.

Op de ochtend van de zeventiende januari belde ik haar op.
“Ga maar naar de gynaecoloog, die helpt je wel verder.”
Diezelfde middag kon ik terecht.
“Het kindje ziet er nog goed uit. We laten het lekker zitten.”
Woest stampte ik naar huis om alle tipgevers op te bellen. Ananas moest ik eten en tonic drinken. Beiden zouden kinine bevatten, wat ook gebruikt werd om bevallingen op te wekken. Vanaf dat moment zagen mijn ontbijt, lunch en diner er hetzelfde uit: Ananas met tonic.

Drieëntwintig januari was ik het spuugzat. De ananas kwam mijn oren uit. Tonic vond ik altijd al smerig, maar nu moest ik al kokhalzen bij het zien van de fles. “Lopen moet u. Lange wandelingen maken. Dat helpt,” vertrouwde de gynaecoloog mij toe tijdens mijn dagelijkse bezoek. En zo liep ik, als een mislukte sumoworstelaar, urenlang rondjes door het park. Medelijdend werd ik aangekeken door de hondenuitlaters. Eenmaal dacht ik zelfs uit één van hun monden te horen: “Arm mens, een kindje rijker, maar haar verstand armer. Wie gaat er in vredesnaam hoogzwanger de hele dag door het park lopen?”

Mijn laatste afspraak in het ziekenhuis was de dertigste. Bij binnenkomst begroette ik mijn arts zoals gewoonlijk: “En vandaag laat u die baby komen, anders word ik gek! Ik sta op knappen. Dat wilt u toch niet op uw geweten hebben, hoop ik?” In gedachten zag ik de krantenkoppen al voor me:
[b]Dokter laat vrouw ontploffen.[/b]
met als ondertitel:
[i] Arts: Ich hab es nicht gewusst.[/i]
Dat zou hem leren! Tot mijn verbazing echter kreeg ik niet het standaard antwoord, maar: “Vandaag gaat het gebeuren. We gaan de bevalling opwekken.”

Tegelijk met zijn antwoord besefte ik dat bevallen eigenlijk helemaal niet leuk was. Mijn ‘vergeet’-laatje was plots volledig geopend en paniek overviel me. Hoe moest het ook alweer? Je moest puffen, ja, en elke persoon in de verloskamer ging dan automatisch heel overdreven meepuffen, alsof ze moesten bevallen van een compleet elftal. Ik besloot het maar over me heen te laten komen.

Na de hele dag op iedereen gevloekt en getierd te hebben keek de dienstdoende assistent-gynaecoloog op de klok.
“Het is nu tien over zeven. Om acht uur begint het voetbal, dan moet het er zijn.”
Hij verliet de kamer om binnen vijf minuten met een potige verpleegster terug te komen. Samen drukten zij zo hard op mijn buik dat er dagen later nog vier blauwe handen op te zien waren.

“Het is een meisje, tien pond en achtenzestig centimeter. Ze is kerngezond.” Voorzichtig vroeg ik hem dat te herhalen. Hetzelfde antwoord was mijn deel. Ik had een peuter gebaard! Vlug werd mijn meisje boven op me gegooid. De wedstrijd begon. Twee uur lang lieten ze me met mijn benen wijd op een veredelde martelstoel liggen, want natuurlijk was er verlenging. Om half twaalf kwamen ze er achter dat ik nog steeds niet gehecht was. De één gaf de ander de schuld en de ander de één. Ik lag in het midden te wachten tot het werkelijke martelen plaats ging vinden. Tegen middernacht was ik genaaid. Dit keer op een minder leuke manier dan waarmee het allemaal begon.

Na een korte nachtrust keek ik in het doorzichtige wiegje naast me. Kleine handjes probeerden aarzelend hun nieuwe grenzen te zoeken. Zwarte kraaloogjes keken verbaasd naar de eerste zonnestralen, binnenvallend door het raam. Tegen alle ziekenhuisregels in pakte ik haar bij me. Ondanks haar lange zwarte haartjes zag ze er kaal uit in het ziekenhuispakje. Ze was al uit maat 56 gegroeid. Dat was de grootste maat die ik bij me had. Voorzichtig drukte ik een kus op haar voorhoofdje. Wat was ze mooi!

De deur ging open.

“Mevrouw? Hoe heet uw dochtertje eigenlijk? Dat zijn ze gister vergeten te vragen. We moeten een polsbandje voor haar maken.”
Ik proestte het uit.
“Wie heeft de wedstrijd gister trouwens gewonnen?” was mijn wedervraag.
“Wedstrijd?”
“Ach, laat maar zitten. Ze heet Iman. Iman Dija.”


Avatar

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

15 reacties

Avatar

SIMBA · 3 februari 2008 op 09:41

Schandalige behandeling om jou zo lang te laten liggen, maar het is een heerlijk verhaal geworden!

Avatar

pepe · 3 februari 2008 op 10:56

[quote] zag ik de krantenkoppen al voor me: Dokter laat vrouw ontploffen[/quote]
😆

Erg smakelijk gelachen om dit bevallige verhaal. Ook heel knap geschreven weer.
Hopelijk wordt er door jou nooit meer zo bevallen, nieuwe verhalen mogen nog wel geboren worden, maar kinderen niet meer.

Avatar

Anne · 3 februari 2008 op 11:47

Tja, jouw kind moest wachten tot de zon in waterman stond. Zou een beetje slordig staan om als aquarius in de steenbokkentijd geboren te worden. En wat een enorm groot kind, van tien pond, en zo groot! Enorm! Gewoon doorgegroeid in je buik dus! Maar 23 dagen overtijd, is dat niet ruim boven de bovengrens? En nog wilde ze er niet uit… En dan die wedstrijd, allemachtig, wat een toestand. Heel mooi geschreven Arta.

Avatar

vanlidt · 3 februari 2008 op 12:00

Ben ik blij dat ik een vent ben….

Avatar

KawaSutra · 3 februari 2008 op 12:12

[quote]Tegen middernacht was ik genaaid. Dit keer op een minder leuke manier dan waarmee het allemaal begon.[/quote]
Sorry, het lijkt me vreselijk, maar ik moest hier wel om lachen. Door de ironie is het waarschijnlijk nog te behappen maar ik zou uit mijn vel springen. Bij jou was het gelukkig je dochter. 😀

Avatar

lagarto · 3 februari 2008 op 12:24

Bevallingen, ik vind het vreselijk. Ik viel alweer bijna flauw, deze x al van het lezen. Mijn vader had altijd gezegd. Jongen dat is het mooiste dat je overkomen kan…..Afschuwlijk vond ik het. Leek wel een slagerij. Knippen, een soort slabestek in mijn vrouw steken, trekken en draaien, dichtnaaien. Ik ging zowat van mijn stokje. De middag erna durfde bijna niet meer bij mijn eigen vrouw op visite in het ziekenhuis. Bang dat ze boos was om wat ik haar hat aangedaan. Haha..dat bleek aardig mee te vallen.
Niek

Avatar

Mosje · 3 februari 2008 op 13:27

Het dreigt de verkeerde kant op te gaan met de bevallingsverhaaltjes.
Iemand een nog sterker verhaal? Een nog grotere baby? Nog meer gedoe? Kom op, wie biedt meer? Een zwangerschap van twaalf maanden? Een vijfling? Negen maanden kotsen en augurken eten? Een echtgenoot die in maand acht wil scheiden? Stuitliggingen en keizersnedes?

O wat zijn wij vrouwen zielig. Jullie mannen moesten eens weten hoe zwaar het is om een kind te dragen en te baren.

Ik ga maar eens een maandje op reces, tenzij de CX-moeders ontdekken dat je ook op een andere manier over baren kunt verhalen. Kom dames, denk aan de originele invalshoek.
Of in dit geval de uitvalshoek.
😀

Avatar

SIMBA · 3 februari 2008 op 13:48

Ow jeeeee Mosje, dit was pas verhaaltje nummer twee.
Maar wie houdt jou tegen om een sappig verhaal vanuit een orginele uitvalshoek te beschrijven…het mag best fictie zijn hoor 😀

Avatar

Prlwytskovsky · 3 februari 2008 op 13:54

Bij deze dan een welgemeend proficiat.

[quote]We gaan de bevalling opwekken[/quote]
En hoe beviel dat? 😉

Avatar

WritersBlocq · 3 februari 2008 op 15:23

Ik voel me wel een kierenkijker na de bevallingsverhalen! Wel lachen geschreven, dit verhaal 😀 maar de laatste 2 zinnen van je 1e alinea snap ik niet helemaal; je had het gehad met bevallen en werd dankzij dat weer zwanger? Sorry, maar ik ga niet nog een keer in je kier kijken wahahaaaa, misschien heb ik niet goed gelezen, ken heppen.

Die quote en reactie van Kawa, helemaal gaaf!

Avatar

pally · 3 februari 2008 op 15:39

Gweldig verhaal, Arta, althans achteraf! Wel gelachen ook, heel geestig beschreven.

[quote]samen drukten ze zo hard op mijn buik dat er dagen later nog vier blauwe handen te zien waren[/quote]

Nu begrijp ik de uitdrukking: ‘vier handen op een buik’ eindelijk 😀

groet van Pally

Avatar

arta · 3 februari 2008 op 16:35

Hahaha, wat een leuke reacties….
@ Sim en Peep: Tnx!!
@ Anne: Idd staat er maximaal twee weken voor, maar mijn arts was een enorm voorstander van natuurlijke bevallingen. Zolang het goed gaat blijft het zitten….
@ Vanlidt: Elk voordeel schijnt zijn nadeel te hebben…
@ Kawa: 😆
@ Lagarto: Ik viel van jouw reactie bijna flauw…brrr…slabestek, slagerij… 🙂

@ Mosje: Ojeee, en ik heb alles nog wat afgezwakt… Eigenlijk was ik nl al 14 maanden zwanger, was mijn kind 1m15 groot en 15 kilo, en oja…de vader was een olifant.
En ach…zielig, wij vrouwen? Nee, wij hoeven al dat gebeval niet te zien, terwijl de mannen er bij hun haren bijgesleept worden om te kijken…brrrr….dát is pas zielig!
Heel veel sterkte deze maand! 🙂 (Hmm, ik kan best de eerste ‘bah’valling ook gaan beschrijven, en die van mijn kat, en die van de goudvis, de schildpad 😀 )

@ Prlwyt: Dank je! En ja, af en toe bevalt het wel…
@ WB: Van mierenneuker naar kierenkijker? Het moet niet gekker worden! 😀 “Dankzij dat ik de eerste bevalling in het vergeet-laatje had gepropt was er een tweede onderweg!” Dat bedoelde ik dus eigenlijk….
@ Pally: Ik had die uitdrukking ook die dag pas door! 😀

Avatar

Dees · 3 februari 2008 op 18:08

Vrijwillig, tot twee keer toe. Onder het mom van vergeetlaatjes, uhuh.

Mooi geschreven. Maar moest lachen om je eigen reactie, zie er al naar uit.

Grtjs,

Dees

Avatar

Neuskleuter · 3 februari 2008 op 20:06

Jaaaah! Leuk leuk leuk.
Ik heb er weer om kunnen lachen. Als er een nieuwe Bridget Jones komt, waarin ze een kind krijgt, verwacht ik ook op z’n minst zo’n verhaal (maar dan natuurlijk met wat moeilijkheden met Marc Darcy)

[quote]Ze was al uit maat 56 gegroeid. Dat was de grootste maat die ik bij me had.[/quote]
Hehe, herkenbaar. Ik was ook te laat, ik vond het veel te prettig bij mams. De eerste kinderschoentjes, gekregen van mijn ooms, pasten dus ook al niet 😀

Avatar

lisa-marie · 11 februari 2008 op 09:25

Heerlijk geschreven.
Vooral het lange wachten na de bevalling zeer herkenbaar
Bij mij zit het ook in het “vergeetlaatje”, bij wie niet.
Annanas met tonic en een wandeling moet er niet aan denken 😆

Geef een antwoord