Roerloos zit ik voor het raam. Ik staar naar buiten. De wind buldert om het huis en in zijn tomeloze wraak rukt hij zich krampachtig vasthoudende bladeren los uit de kronen van zuchtende bomen. Ook ik zucht. Wanneer zie ik je weer? Hoe lang moet ik nog wachten? Ik denk aan de donkere dagen die ik nog door zal moeten worstelen. Ik denk aan de koude nachten die nog komen gaan. Een uitzichtloos uitzicht van grijze nevel. De koude rillingen lopen over mijn rug. Met een aardappelschilmesje kerf ik de dagen dat ik jou heb moeten missen in het eikenhouten tafelblad zoals jouw glimlach in mijn geheugen staat gegraveerd. Zeven maanden is het nu geleden dat je mij voor het laatst in de ogen keek.

Het was een prachtige lentemorgen. Al maanden had ik uitgezien naar onze hernieuwde ontmoeting. ‘Zou ze me kunnen vinden tussen al dat publiek? Zou ik haar blik kunnen vangen zoals vorig jaar?’ Koortsachtig bekeek ik het programma. De tijd dat je zou arriveren had ik in mijn handpalm geschreven. Maar dan de keuze voor de ideale ontmoetingsplek, dat was lastig. Een goed uitzicht was noodzakelijk, maar ook zichtbaar zijn. Hoog dus. En wat zou ik aantrekken? Ik moest er natuurlijk op mijn paasbest uitzien, dat vind jij belangrijk. Als ik bedenk met hoeveel aandacht jij je op onze jaarlijkse ontmoeting voorbereidt.

Ik besloot vroeg te gaan voordat de beste plekken bezet zouden zijn. Wel een eenzaam gevoel zo helemaal alleen plaats te nemen achter de dranghekken. Het dorp was nog in ruste. Het vroege voorjaarszonnetje streek vleiend over de geurende bollenvelden. Jouw geur. Ik snoof de lente diep op en wachtte op wat komen zou. In de uren daarna stroomde het publiek toe en liep de spanning op. Ik hield mijn camera in de aanslag en fantaseerde over de mij toegeworpen blik die ik dan voor eeuwig zou opsluiten in mijn lens.

Lentekriebels joegen door mijn lijf. Het moment was aangebroken! De dreunende roffels van de drumband kondigden het bloemencorso aan. Het weerzien met mijn geliefde was nabij. Geobsedeerd hield ik de praalwagens in het vizier. En plots had ik je in beeld. Met mijn zoomlens ving ik je op het moment suprême. Een stralende glimlach vulde de zoeker en ik knipte verdwaasd maar trefzeker jouw blik van herkenning. Slechts enkele seconden duurde het. Die verlangende ogen, die smachtende mond; ze stonden niet alleen op mijn netvlies gegrift, ik nam ze ook mee naar huis en zou ze een jaar lang koesteren tot een hernieuwd weerzien.

Die zomer genoot ik met volle teugen. Het jaar kon niet meer stuk. Ik had ten slotte de liefde van mijn leven weer ontmoet. Wat wil een mens nog meer? Iedere bloem op mijn pad refereerde aan jou. Jouw foto prijkte in posterformaat boven de schoorsteenmantel.
Maar dan kwam de periode van twijfel, het najaar. Vragen als: ‘Houdt onze liefde stand? Zal ik je weer zien?’ Bloemen verwelken, bladeren vergaan. Hoe kan een verdorde liefde overleven.

En nu zit ik hier, lusteloos en troosteloos. Te wachten tot de zon weer gaat schijnen. Tot jij weer licht in mijn leven brengt. Wanhopig wachtend op mijn bloemenmeisje.

[img]http://farm4.static.flickr.com/3431/3855535258_800262478a.jpg[/img]

Categorieën: Thema column

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

15 reacties

Chantalle · 26 november 2009 op 07:52

Wat vreselijk mooi, Kawa. Het was niet moeilijk te raden waar je verhaal naar toe ging, maar dat maakte in dit geval helemaal niet uit.Ik heb genoten.

Avalanche · 26 november 2009 op 07:58

Zucht….. wat een heerlijk melancholische manier om de dag mee te beginnen! Mooie column, spanning goed opgebouwd, bravo!

SIMBA · 26 november 2009 op 08:15

Wow! :wave:
Wat mij betreft heb je Avalanche verslagen jij prijkt nu bovenaan de hitlijst!

Fem · 26 november 2009 op 09:18

Wat een prachtig bloemstukje dit!

Quinn · 26 november 2009 op 09:48

Heel mooi gedaan Kawa! Ook goed om jou weer te lezen 🙂

arta · 26 november 2009 op 10:35

Ik vind hem ook heel erg mooi geschreven!
De opbouw van vreugde naar verdriet is echt geweldig.
🙂

Mien · 26 november 2009 op 11:44

Vol verwachting klopt mijn hart.
Daar moest ik aan denken.

Onwillekeurig moest ik meteen ook denken aan onze goedheiligman.
Van welke bloempjes zou die gehouden hebben?

Mooie opbouw in de column. Het verlangen mooi neergezet.

Mien Flower Power Girl

LouisP · 26 november 2009 op 12:12

Kawa,
mooi geschreven man. Plukken die handel..euh de dag..

L.

pally · 26 november 2009 op 15:12

Mooi geschreven en mooi opgebouwd, Kawa! Het terugkerende verlangen en de twijfel door het verstrijken van de tijd.

groet van pally

n.b.Wij hebben dus beiden in hout gekerfd in onze themacolumn

DreamOn · 26 november 2009 op 18:05

Heel erg mooi gedaan, Kawa, voor mij ben jij de nummer 1 ! :wave:

Prlwytskovsky · 26 november 2009 op 18:09

Een winterdip? Maar ach nog even, dan gaan de dagen weer lengen.
Een mijmerend tempo heb je erin verwerkt. :duimop:

lisa-marie · 27 november 2009 op 10:43

De spanning tussen verlangen,twijfwel en spanning vind ik zo goed neergezet.
Zulke mooie zinnen. Deze vind ik zelf heel krachtig mooi:
[quote]Ik hield mijn camera in de aanslag en fantaseerde over de mij toegeworpen blik die ik dan voor eeuwig zou opsluiten in mijn lens.[/quote]

Ik heb hier echt van genoten !
( en de foto die erbij staat is ook schitterend)

KawaSutra · 27 november 2009 op 18:39

Van zulke reacties raak je gelijk uit je najaarsdip.
Hartelijk dank daarvoor. Voor je het weet is het weer bloemencorso in de Bollenstreek. 😀 :wave:

Ma3anne · 29 november 2009 op 10:11

Wat een wanhopige eenzaamheid spreekt hier uit.
Ben er stil van.
Originele invalshoek en goed geschreven.

bert · 6 april 2010 op 12:23

Mijn reactie komt een beetje laat!!!
Het bloemencorso komt er al weer aan. We hopen op een droge en zonnige dag. Goed fotoweer dus.
Succes met het weerzien en bedankt voor dit prachtig schrijfwerk. 😆 😆

Geef een antwoord