Mijn vrouw is een schat, beter kon ik het niet treffen. Maar op het gebied van winkelen is het een ramp in pocketformaat. Als mijn vrouw heel lief aan mij vraagt of ik zin heb om even mee te gaan naar bijvoorbeeld een bouwmarkt (mijn vrouw maakt namelijk alles zelf in en om het huis) heb ik al mijn twijfels over de boodschappen die ze daar moet doen. Zegt zij “Moet alleen even wat boutjes hebben”, “Maar dat kan je toch wel even alleen halen.?” Nee ik moet mee. Doet ze bewust, want in haar hersenpan is al een plan de campagne opgesteld, alwaar ik mijn instemming moet geven, anders is het oorlog.

En daar houden wij allebei niet van. Dus ga ik voor alle veiligheid mee. Voor die bouten dus. Lopen wij in de bouwmarkt, is mijn vrouw ineens de weg kwijt. Of eigenlijk ben ik haar kwijt. Loopt zij alweer in een ander gangpad, omdat zij andere dingen heeft gezien , en ja die dingen moet ze ook gebruiken voor die aankomende klus.

Ik gooi het maar in de kar, en loop geduldig achter haar aan, met steeds het commentaar “Heb je dit allemaal nodig dan.?” Ja dat had ze allemaal nodig. Gevolg is natuurlijk, geen bouten als we buiten bij de auto alles inladen, maar ik voel gewoon dat er meer komt. En ja hoor daar is ze al.
“Zullen we gelijk even langs het tuincentrum gaan dat is hier aan de overkant.” “Wat heb je nodig dan.”?

Oh gewoon wat bloembakken voor binnen. Ik had in de afgelopen jaren weinig of totaal geen verstand van bloemen en planten, was zo’n figuur die een roos niet van een tulp kon onderscheiden, maar door mijn vrouw die groene vingers heeft ,heb ik goed opgelet tijdens de voorlichting die zij mij gaf over bloemen en planten in en om het huis. Dus wij naar het tuincentrum, mijn humeur gaat mij in de steek laten, en mopperend parkeer ik de auto, stap uit, vraag of ik voor een paar bloempotten een wagentje moet pakken.

Ja dat is hier verplicht. Ik zie nergens een bordje hangen dat dit moet, maar voel aan mijn water, dat ik er weer grenzeloos intuin. Ja hoor, in het tuincentrum loopt Claudy langs de planten, een glinstering in haar ogen. Ik loop al te rekenen . Verschil moet er zijn nietwaar!! “Even kijken bij de buitenplanten, de aanbiedingen staan daar meestal ook”.

Natuurlijk schat, ik loop wel mee. Zie drie aanbiedingen in de kar verdwijnen, en sjok achter haar aan. Mijn humeur gaat steeds sneller dalen, mijn kin hangt op mijn borst, maar geduldig als ik ben laat ik mij niet horen, en loop als een brave echtgenote achter de kar. En de boer hij sjokte voort.

Bij de kassa aangekomen, eindelijk, vraag ik of ze alles nu heeft. Ja hoor dat had ze. Naar de auto, al die planten inladen, maar geen bloempotten. Kijk dat bedoel ik nou. Mijn vrouw is een lieverd, zou haar voor geen goud willen missen. Maar alleen met dat winkelen, daar moet ik nog iets op verzinnen, want al drie jaar trap ik erin. Misschien omdat ik van haar houd? Of misschien omdat zij wel weet dat ik haar gewoon elke keer haar zin wel geef? Maar voorlopig zit ik zonder bloempotten en hebben we nog steeds geen bouten? Snap ie………………….


klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

5 reacties

WritersBlocq · 21 augustus 2006 op 20:27

Hoi!
Ik ben niet erg verrast door dit stukje, het is een doorsnee-gebeuren dat we allemaal wel kennen, maar ik mis iets extra’s (kan humor/leegte/whatever zijn).
Teveel ‘mijn vrouw’ in het begin, ik vind [quote]Ja hoor, in het tuincentrum loopt Claudy langs de planten,[/quote] een introductie van een hoofdpersoon wat prettiger. Want ze is een persoon, veel meer dan ‘mijn vrouw’, snoppie?
Op naar je volgende, ik lees je altijd graag 🙂 groetje, Pauline.

Li · 21 augustus 2006 op 22:21

[quote]vraag ik of ze alles nu heeft. Ja hoor dat had ze. [/quote]

Heeft en had?

[quote]Maar voorlopig zit ik zonder bloempotten [/quote]
Heb je ergens geen oude potten meer?

Verder liep ik, in de bouwmarkt en het tuincentrum, met mijn tong op mijn schoenen achter jou en je vrouw aan. Het lijk me inderdaad een vermoeiende klus, winkelen met Claudy

Li

melady · 22 augustus 2006 op 00:33

Deel 2 oeps..volgen er nog meer dan?

[quote]en loop als een brave echtgenote achter de kar.[/quote]
Ben je nu een klapdoos of een klapdozin?:-D

Ma3anne · 22 augustus 2006 op 06:45

Ik vond de eerste leuker.

klapdoos · 22 augustus 2006 op 09:08

@Li : het is een beetje cynische bedoelt die zin hoor…En ja het is een vermoeiende bezigheid om met mijn vrouw te winkelen, daarom mag ze niet meer mee als het niet echt nodig is.

@Ma3anne: Hebben we dit niet allemaal met de schrijfsels van ingezondenen? De ene is nu eenmaal leuker, beter enz.dan de vorige…Maar iederen doet zijn/haar best….

@Melady: mocht het je weer ontgaan zijn, het is klapdoos, en volgens mij bestaat het woord klapdozin niet eens,…het is amsterdams voor klapk**, maar ik ben netjes opgevoed, vandaar….
groetes van leny
😛 😛 😛 😀 😀 😀 😉 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder