Ik weet dat je er bent. Ik ben niet meer alleen. Je bent niet groter dan een speldenknop, een mini framboos, maar je hebt het stuur uit mijn handen genomen en vaart nu met mijn lichaam een eigen koers. Mijn borsten barsten uit hun sponning. Mijn vlees voelt loom. Mijn stappen zwaar als klei. Slapen wil ik, lang slapen; wegdromen als een plas water die in het moeras verdampt tot een heiig laagje lucht. Vanmorgen ben ik op bezoek geweest bij een vrouwenarts. De test was positief. Hij heeft een echo gemaakt. Ik zag je op het scherm. Je lijkt op een garnaal waar armpjes en beentjes aangroeien. Je zwaaide naar me; schokkerig en traag. Op het zwart-wit fotootje in mijn hand ben je niet meer dan een lichtpuntje; een klein sterretje ergens in het heelal. Vreemd dat iemand tegelijkertijd zover weg en toch zo dichtbij kan zijn. De arts vroeg aan mij of je gewenst bent? Ik heb hem niet geantwoord.

Ik woon in een tweekamer appartement. We zullen de slaapkamer delen. In mijn linnenkast maak ik een plank voor jou leeg. Daar leg ik je kleertjes in rechte stapeltjes; rompertjes, T-shirts, jumpsuits. Vanmorgen op weg naar de supermarkt, passeerde ik een babyzaak. Ik was er niet eerder binnen geweest. Nu kon ik het niet laten. Aan lange rekken met hangertjes hingen vestjes en trendy jurkjes Op een tafel lagen spijkerbroekjes. Ik heb de een na de ander in mijn handen genomen, bekeken en de stof betast. Ik weet niet of je een jongen of een meisje bent. Ik heb niets gekocht, ook geen sokjes.

Word je een jongen? Mijn kleine bewonderaar, die zijn armen om mijn hals slaat, me afschermt van andere mensen en trots zegt: ‘Mijn Mama!’ Ik zal je knuffelen en troosten als je voor de zoveelste keer met stuk gevallen knieën thuiskomt. Zonder morren alle kleren wassen, vuil van het buiten spelen of die je meebrengt van het voetbalveld. Het voor je opnemen als ook maar één juffrouw of meester durft te twijfelen aan jouw talent.

Misschien ben je een meisje? Mijn dochter, die – hoe klein ze ook is – alles zelf wilt doen: jas dichtknopen, veters vastmaken, broek ophalen. Ik zal geduldig toekijken, niet ingrijpen, me niet schuldig voelen als je me een ontaarde moeder vindt. Je mag mijn lipstick, mijn mascara, mijn T-shirts, mijn schoenen met hakken en de Pil van me lenen. Ik zal je alle ruimte geven die je nodig hebt om een vrouw van formaat te worden. En als je huilen moet zal ik je zonder woorden vasthouden in mijn armen.

Vraag me niet naar je vader. Het stelde niet veel voor; een kortstondige liefde in eenzaamheid gesmoord. Een illusie, meer was het niet. Hij weet niet dat je er bent. Ik heb het niet gezegd. Jij bent mijn verantwoordelijkheid. Ik zal voor je zorgen. Ik houd van mijn werk, heb een leuke baan. We lossen het wel op. Weet je, er zijn kinderdagverblijven en oppasouders. Mijn eigen ouders heb ik nog niets verteld.

Vannacht heb ik gedroomd. Ik liep met jou in mijn armen op een grote markt. Uit de menigte om me heen drong een oude vrouw naar voren. Met een stem, die geen tegenspraak duldde, vroeg ze me om jou te laten zien. Ik gunde haar voorzichtig een blik. Ze staarde naar jou. ‘Het is een mongooltje,’ zei ze. ‘Een mongooltje, hoor je!’ riep ze vervolgens heel hard over het plein. In de stilte die volgde, keerden de aanwezige mensen zich naar ons toe. Ze wezen, lachten, sloegen zich op de dijen en riepen: ‘Ze heeft een mongooltje.’ Ik probeerde met mijn hand je te beschermen tegen het oorverdovende lawaai dat in golven over ons heen rolde. Ik trilde op mijn benen, transpireerde over heel mijn lijf. Toen werd ik wakker.

Ik heb een afspraak gemaakt met de vrouwenarts. Ik wil een gesprek over jou. Misschien had je het niet moeten doen: bij mij gaan groeien. Het zal heel moeilijk worden. Het leven is niet eerlijk. Er bestaat geen rechtvaardigheid. Mensen lijden honger. Voeren oorlogen. Vechten elkaar dood. Zelfs kinderen doen er aan mee. Huil niet! Ik ga alleen maar praten. We hebben nog tijd.

Vandaag heb ik het gesprek gehad. Er is een datum vastgesteld. Sorry! Het ligt niet aan jou. Met jou is alles in orde. Je danst en springt, draait je vliegensvlug om en om. Het kan niet. De waarheid is; mijn liefde is niet groot genoeg voor jou.


Sagita

Het persoonlijke is politiek!

18 reacties

Yfs · 1 juli 2012 op 08:50

Een hele nare column om te lezen!

[quote]En als je huilen moet zal ik je zonder woorden vasthouden in mijn armen.[/quote]

En toch…Ik was 40 toen ik besloot een vruchtwaterpunctie te doen. Daarmee was tevens de beslissing genomen dat ik bereid zou zijn om een ‘datum te prikken’ mocht er iemand roepen dat het een mongooltje was.

[quote]Sorry , het ligt niet aan jou.[/quote] 😉

arta · 1 juli 2012 op 10:22

Ik vind dit een heel puur geschreven VEC!
Het onderwerp is zoals het is, daar kan een buitenstaander nooit over oordelen, mag een buitenstaander nooit over oordelen, vooral niet als je de innerlijke strijd vooraf hebt gelezen…
Mooi verhaal, Sagita!

WritersBlocq · 1 juli 2012 op 12:41

Oeh, wát een goedgeschreven verhaal, dit! IJzersterk en knap neergezet.

Dit blijft nog lang hangen, en niet alleen bij mij, dat weet ik zeker.

LouisP · 1 juli 2012 op 14:11

zo goed geschreven

de 3de voorlaatste alinea…..pffff, zo sterk

Sagita · 1 juli 2012 op 21:18

Dank Arta. Ja het onderwerp is van ons, van mensen. Wie weet niet waar dit over gaat? Ik geloof dus niet dat er buitenstaanders zijn, We zijn allemaal insiders, dit is een column en oordelen mag!

Sagita · 1 juli 2012 op 21:21

WritersBlocq bedankt voor je fijne reactie en ja ik hoop dat het lang blijft hangen!

Sagita · 1 juli 2012 op 21:21

Thanks!

Sagita · 1 juli 2012 op 21:26

Yfs klopt het is geen vrolijk onderwerp, maar hoeveel vrouwen, meisjes worden hiermee maandelijks geconfronteerd?

Mien · 1 juli 2012 op 21:57

Op de eerste plaats gefeliciteerd met je VEC.
Een terechte keuze.
Op de tweede plaats gefeliciteerd met deze goede column.
Een VEC haalt vaak het beste boven in schrijvers.
Positief bedoeld.

Mien

Fem · 2 juli 2012 op 07:34

Een heel bijzonder onderwerp, vooral omdat het de innerlijke strijd neerzet. Ja, vrolijk is het niet, maar dat is ook geen voorwaarde voor een goede column en dat is het zeker geworden!

Ontwikkeling · 2 juli 2012 op 17:50

Ontroerend zonder sentimenteel te zijn of vooroordelen op te roepen danwel aan te wakkeren.
Heel persoonlijk, heel dichtbij.
Dank je wel Sagita! Bijzondere inkijk in een stukje van jou.
Respect is het sleutelwoord.

pally · 2 juli 2012 op 22:52

Absoluut aangrijpend en puur, Sagita! Door de bezweringen vooraf is het einde heel sterk.
:wave: :wave:
Een VEC die stáát!

groet van Pally

Sagita · 2 juli 2012 op 23:24

Dank je wel Mien. Echt leuk die felicitaties met mijn VEC.

Sagita · 2 juli 2012 op 23:29

Fem dank je wel! Ik ben blij dat je het stokje naar tevredenheid aan mij hebt doorgegeven. Ik vond het het best spannend! 😉

Meralixe · 3 juli 2012 op 05:45

Ik denk dat niet alles klopt in het verhaal maar daarmee bedoel ik enkel het verloop van de tijden. Vanmorgen…In de winkel.. Vannacht gedroomd…Vandaag bij de dokter…
Dat gebeurt wel meer, zeker bij een emotioneel verhaal als dit…
Hopelijk heeft het geen autobiografische inspiratiebron!

Dees · 3 juli 2012 op 09:13

Erg mooi geschreven, van de roze wolk en onvoorwaardelijkheid naar de geschreeuwde confrontatie, tot een waarheid die naar is om te lezen (of om te constateren), maar die dan toch onherroepelijk staat.

Sagita · 4 juli 2012 op 11:03

@Ontwikkeling; @Pally en @Dees dank voor jullie fijne en persoonlijke reactie.

@Meralixe ik heb daar wel over nagedacht, maar meen dat ik het verspringen in de tijd goed aangeef met de witregels. Ik veronderstel dat ik de lezer voldoende meeneem in de geschiedenis. Dus dat het goed te volgen is.
Ik zou het natuurlijk dagboeknotities kunnen noemen met boven ieder kopje een datum, maar dat lijkt mij storend voor de flow. Dank voor je meedenken!

Hoewel deze VEC de hele maand hier nog blijft staan wil ik iedereen bedanken, die de tijd heeft willen nemen om hem te lezen.
Een ‘ongewenste zwangerschap’ is een teer, maar ook een heel indringend onderwerp.
Writersblocg omschrijft mijn VEC als:
[quote]Dit blijft nog lang hangen, en niet alleen bij mij, dat weet ik zeker[/quote]
Misschien juist omdat ik een bewust ongehuwde moeder ben, begrijp ik de kant van het leven, waarin keuzes gemaakt moeten worden van heel dicht bij.

Nogmaals allemaal dank!!!! :kus:

Harrie · 26 juli 2012 op 15:25

Had hem nog niet gelezen. Mooie column Sagita. Fijne reaxcties ook. Gefeliciteerd met deze VEC ook.

Geef een antwoord