Once upon a time … Klaartje krijgt de melodie maar niet uit haar hoofd. Ze staat in de wei haar zeven magen te vullen en eet voor twee, zwanger als ze is. De madeliefjes die haar tussen het gras vrolijk aankijken, plukt ze met haar grote vlezige lassotong mee. Net als de zonnige dag die in deze waterzomer erg welkom is. Klaartje herinnert zich de melodie weer, het is dat deuntje van Ennio Morricone uit die verschrikkelijke Western?
De lucht is gevuld met verleiding. Vogels kwetteren dat het een lieve lust is, insecten dansen liefdesdansjes, en de eerste lentebloemen verspreiden aanlokkelijke geurtjes.
Een slak trekt een nat en glibberig spoor over de terrastegels.
Wie mij liefheeft volge mij, denkt de slak.
Maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijk veel haast. We moeten, bergbeklimmen, websites maken, schrijven, lezen, hiken slapen, wijn drinken en weer opstaan. We moeten ook nog rennen, springen, hond uitlaten en weer doorgaan. Een andere keer misschien. Ach er zit niets anders op. Ik moet voor altijd blijven schrijven. Schrijven met mijn grote vriend de hond. De ouwe lubbes. Hij houdt van natte poten en een natte neus. Ik van natte inkt en droge wijn. Hij houdt van een kluif. En ik alleen van chocoladeletters. Hij meurt uit zijn bek en ik alleen maar uit mijn gat. Wat is het leven toch soms eenvoudig.
Van het een kwam het ander. Het is allemaal begonnen met een reactie van haar. Met daarop een actie van mij. Toevallig dat ik iemand zocht om samen een wereldreis te maken. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vertellen dat ik in het begin dacht dat het een vrouw was totdat ze met haar mannelijke stem mij deed verzekeren dat er deze wereldreis geen sprake zou zijn van welke vorm van intimiteit dan ook. Gebiologeerd keek ik naar haar ferme adamsappel.
[i]co-column Sylvia1 en LouisP[/i]
Na een pittige klimpartij is daar ineens het imposante gebouw, gestut op hoge boogbruggen over het dal. De stijl doet me denken aan Gaudi, maar ik kan het niet echt plaatsen. Geen kasteel, geen kerk, geen fort. Rechts van me staan honderden kraampjes in parallel lopende weggetjes. Ze ademen de zoete geur van ulevellen, ijs, lolly’s en popcorn. Er staan lange rijen, meisjes met roze rokjes die omhoog waaien in de wind. Moeders met getoupeerde suikerspinnen op hun hoofd.
