De lucht is gevuld met verleiding. Vogels kwetteren dat het een lieve lust is, insecten dansen liefdesdansjes, en de eerste lentebloemen verspreiden aanlokkelijke geurtjes.
Een slak trekt een nat en glibberig spoor over de terrastegels.
Wie mij liefheeft volge mij, denkt de slak. Op het dak van de schuur spelen twee houtduiven het spel der liefde. Het vrouwtje buigt onderdanig, maar als het mannetje haar wil bespringen veert zij snel op en tippelt lustig verder, om even later opnieuw een verleidelijke pose aan te nemen.
Nu of nooit, denkt het mannetje, en waagt een tweede poging.
Nog even niet, koert het vrouwtje, en weet wederom haar geliefde te ontduiken.
Als het ritueel lang genoeg heeft geduurd vleit het vrouwtje zich op haar buik, spreidt haar vleugels op bevallige wijze, en laat haar staartveren wijken, in staat van opperste ontvankelijkheid.

Cucurucucu Paloma. Cucurucucu amore. De liefdesdaad wordt ingezet. Waarna het geile duifje in wild orgasme het leven laat. Langzaam glijdt hij van haar duivenborst. De duif is dood. Gulzig opgevreten door een nieuwe lente. De nieuwe lente is linke soep voor stoute vogels. Mannetje duif is ontroostbaar en strijkt zijn veren glad. Zijn hartenduifje is niet meer. Volledig gedesoriënteerd vliegt hij zich te pletter in een hemelsblauwe wereld. De lente is wreed.

Ook Nana en Herman treuren diep, diep, diep om dit grote verlies. Vanachter het keukenraam hebben ze getweeën het amoureuze schouwspel van hun houtduiven gadegeslagen. Herman had het vrouwtje nog trucjes geleerd. Klaargestoomd voor een groot theater. Zijn duifje had ambities, droomde van Carré. Nana kan haar droefheid amper bedwingen. Ze laat zich gaan en bezingt het lot van haar favoriete vogel. Diep vanuit haar keel, langzaam en ingetogen, kirt ze weemoedig haar verdriet naar buiten. Cucurucucu Paloma. ¿Qué van a saber de amores? Ya no le llores.

[i]Co-column geschreven door Mosje en Mien[/i]

Categorieën: Co-Column

Mosje

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

7 reacties

Kuin · 11 maart 2011 op 09:06

[quote]en laat haar staartveren wijken, in staat van opperste ontvankelijkheid.[/quote]

Heerlijk! Hoe verzin(en) j(ulli)e het?

Prlwytskovsky · 11 maart 2011 op 11:04

Wat een schitterende zinsopbouw, een genot om te lezen.
Mooi gedaan jongens. :duimop:

Mien · 11 maart 2011 op 11:39

Tja, waar haal je de inspiratie soms vandaan.
In dit geval niet zo moeilijk.

[b][u][url=http://cabaretophetnet.nl/toon-hermans/toon-hermans-auditie/]De duif is dood[/url][/u][/b]

De auditie van de heer Hartman toch nog gevonden.
Geen geduld?
Zie dan de scene met de duif @ 7:05 min
(Wel eerst even de reclame trotseren!)

Mosje, het was leuk om met jou te co-columnen. Zeer inspirerend wederom.

Groet, Mien

sylvia1 · 11 maart 2011 op 18:24

Erg mooie cocolumn. Had het ook helemaal niet in de gaten dat er twee auteurs achter zaten. Goed stukje!

LouisP · 11 maart 2011 op 18:59

Langzaam glijdt hij van haar duivenborst.
Duiven neuken langs achter..
Het tragische voel ik wel, dat het vrouwtje, de doffin, sterft…

‘k vond de eerste coco van jullie een stuk beter

arta · 12 maart 2011 op 10:34

Een leuk gegeven.
Ik vond deze ook wat minder dan de eerste. De overgang van Mosje naar Mien verliep niet zo vloeiend.

pally · 12 maart 2011 op 12:53

Welk hondje had het ook weer over de bloemetjes en bijtjes in mijn columns? Dat kan dit hondje toch niet zijn geweest? Die houdt daar niet van, dacht ik? 😀
Grappig stukje

groet van Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder