[i]Co-column geschreven door Sylvia1 en Chi_Dragon[/i]
Zoals de meeste ondertussen wel bekend houd ik ervan om in het duister mijn gedachten vrij te laten lopen. Rennen eerder. Rennen als jong veulen in de wei. Het maakt bokkensprongen van links naar rechts en na het draven, speurt het ieder grassprietje na van zijn nieuwe omgeving.
[i]Co-column van Chi_Dragon en Sylvia1[/i]
Oma is geboren op een boerderij in een plattelandsdorpje. Op de kermis leerde ze opa kennen. Het pas getrouwde stel trok in een boerderij, in dat dorp. Door de groeiende kinderschaar en veestapel puilden boerderij en stallen uit. Er werd verhuisd naar een grotere boerderij, drie straten verderop. Op hoge leeftijd sliep oma in, godzijdank op haar eigen boerderij, in hetzelfde plattelandsdorpje.
Er was eens een koene ridder die alleen maar chauffeur behoefde te zijn. Stoer gleed hij door de straten van Den Bosch. Behoedzaam beroerde hij zijn knuppel om in de hoogste versnelling te raken. Op volle toeren en handen los van het stuur roerde hij zijn koffie. “Dit is lekker”, zie hij en knipoogde naar de zon.
Een co-column geschreven door Mien en Axelle
Gebiologeerd zat Kees naar het boek voor hem te turen. Hij was al bijna bij de H. De H van hartstikke mooi. Hij wist inmiddels dat Godot niet meer zou komen en een blik op het tikkend antiek op de muur deed vermoeden dat zijn moeder dat ook niet meer zou doen. Terloops kwam Zand binnenlopen.
Co-column geschreven door Axelle en Mien
Ze is mijn liefde voor het leven. Ze waakt en slaapt als een goede huismoeder en vormt menig inspiratie om tot wat zich in hogere kringen cultureel erfgoed laat noemen. O jij edele taal, gespeend van keeskreten en truusgeschreeuw, wat hou ik van jou. Haar verliezen is als een eeuwig durend spel verstoppertje: staren in een Claustoekomst, tot niets dan een gruwelijk titieddatuutis overblijft.
