“Maak elke dag in de rest van je leven zo ongekompliceerd als mogelijk”
Misschien zit het meest ironische van ons mens-zijn wel in het feit dat we mekaar etiketteren, meten, benijden, en vereren op basis van standaarden die ver liggen van al wat menselijk is.
Het was op de nieuwjaarsreceptie in januari waar onze baas vertelde dat er zware tijden aanbreken in onze sector. Het kon wel eens gebeuren dat als je nu “aardbeien deed plukken er van je gevraagd kon worden om asperges te steken”. Mooie beeldspraak om de mensen op de hoogte te brengen van naderend onheil.
Niet zo lang geleden voerde ik een interessant gesprek met een oude kennis. De sfeer was plezierig, en de conversatie kabbelde gezellig voort: van het ene onderwerp naar het andere. Op een gegeven moment boog mijn oude vriend voorover, glimlachte wijs, en sprak deze gedenkwaardige woorden: “Je bereikt haast nooit de hoogste rang als je geen goede soldaat bent.”
Amsterdam werd weer aangedaan door de feestelijk uitgedoste Koninklijke Familie en haar gevolg.
De stoet hield stil (gepland overigens) bij een oudere man. ‘Leo Fuld, ik ben zanger’, stelde hij zich voor. ‘Ik ken u niet’, hoorde ik nog net uit de mond komen van Hare Majesteit. Ik kreeg een koude rilling over mijn lijf.
Een van mijn kennissen schrijft momenteel zijn eerste novel. Eindelijk. Zijn vlotheid en handigheid met woorden had me al geruime tijd doen vragen waarom hij niet schreef voor een groter publiek. Ik bleef hem iriteren met mijn vraag wanneer hij zijn kunst met de wereld zou delen. Ik geloof er namelijk in dat we onze overduidelijke talenten niet mogen verkwanselen door hen te laten afsterven. We moeten ze delen met de rest van de samenleving. En nu is het dus zover met de schrijftalenten van mijn kennis.
