Nee, nee, nee, niet ook nog een programma over een competitie tussen zogenaamde topverkopers was het eerste dat ik dacht toen Jort Kelder dit vorige week aankondigde in P & W. Het pedante snobje meldde dit voor de KRO te gaan presenteren.
Het water spettert in mijn gezicht en ik proef het Somalische zout op mijn lippen. We schuimen de oneindig blauwe zee af naar vakantievierende zendpiraten, maar tot nu toe is het rustig. Even maakt mijn hart een sprongetje bij het zien van een knalgele zwembroek in de verte. Ik kom eraan, dacht ik, tot ik de bruingelooide lappen leer van Dries Roelvink zag, die rustig aanmeerde op een verlaten eilandje om zich bij Le Mistral te voegen. Ons schip wijkt behoedzaam uit.
Ze terroriseren zo’n beetje elk reclameblok.
De twee wanhopig gelukkige jonge gezinnetjes die er blijkbaar rond de feestdagen toe veroordeeld zijn om met elkaar onder een enorme kitchboom samen met een handvol gruwelijk braaf broedsel een maaltijd te nuttigen.
De vrouw des huizes, een blond bekrulde Gretchen is gehuld in een Beierse Bierfest creatie en zou zo uit Triomf des Willens van Lenie Riefenstahl weggelopen kunnen zijn.
Met een nog slaperig hoofd vul ik het koffiezetapparaat tot het derde streepje met water en gooi ik drie volle schepjes in de filter. Doe je best jongen. Hij en mijn pc zijn de enigste twee die ik ‘s morgens tegen wil komen als ik net wakker ben. Na een snelle douche kruip ik met een geurige mok koffie achter mijn beeldscherm. Heerlijk om ongestoord even de digitale kranten door te lezen. Voor een gezond evenwicht in de bovenkamer lees ik verschillende versies om het nieuws vervolgens door mijn eigen filter te gooien. Vandaag brengen de media me onverwacht wat in verwarring.
Ik zag van de week in de uitzending van Pauw en Witteman dat Bert Dorenbos te gast was. En voor wie niet weet wie dat is: deze voormalige EO direkteur voert al jaren een kruistocht tegen onder andere abortus, euthanasie en porno.
