Het privégebied van Patty Brard

Recentelijk heb ik me nogal opgewonden over een meneer die niet wilde dat er bij hem in de buurt een woongroep voor verstandelijk gehandicapten zou worden gevestigd. Verloedering van het straatbeeld, waardedaling van de huizen enzovoort. In eerste instantie vond ik het een schande. Maar opeens zie ik het licht. Die meneer had gewoon gelijk. Duizend maal excuses van mijn kant. Want stel je toch eens voor dat Patty Brard naast je komt wonen… Nee, dat gun je je ergste vijand nog niet!

Drijfzand

Een van de weinige excuses voor kassiekijken gaat vanavond ter ziele met de laatste aflevering van [i]The Sopranos[/i]. We lopen namelijk voor in Ierland en ik ga lekker vertellen hoe het afloopt. J.K. Rowling mag van geluk spreken dat ik geen [i]Harry Potter[/i] lees.

Ik ben Trouwlezer, van de Volkskrant

Het mooiste van een dagje krant zijn de zwarte vingers en afdrukken daarvan in mijn notitieboek. Waar anders behoort over een krant geschreven te worden, dan in het Newscafe. Het enige nadeel daarvan is dat iedereen steeds mijn krant van mij af wil nemen. In de veronderstelling dat de pagina’s op mijn tafel eigendom zijn van het café, vraagt men vriendelijk doch retorisch of zij deze in mogen zien.

Plaatjes draaien

In de jaren tachtig had ik een grote droom: diskjockey worden. Opgegroeid met Radio Veronica in de jaren zeventig wilde ik ook plaatjes draaien voor een groot publiek. Mijn eerste stap was muziek afspelen voor de babyfoon als mijn moeder het huishouden deed. Dat gaf al een beetje het gevoel van radio maken. Maar dat gevoel verdween als mijn moeder door de babyfoon terugsprak.

Er zit muziek in!

Vorig jaar heb ik een stukje geschreven over de beïnvloeding van muziek. Nu zijn we meer dan een half jaar verder en heb ik nog veel meer muziek beluisterd dan ooit. Ik meen nu ongeveer 20 gigabite aan muziek op mijn computer te hebben staan. Keus genoeg dus. Wat mij wel opvalt is dat muziek nog steeds een grote invloed heeft op het gevoel dat je krijgt en opwekt.