Nico. De ijskoningin. Ik heb haar één keer live gezien. In de Oosterpoort in Groningen. In 1983. Ze was in het zwart en rookte aan één stuk door. Achter haar harmonium was ze in haar eigen wereld. Ook op haar lp’s heeft ze een geheel eigen wereld gecreëerd. Mijn favoriet is Camera Obscura. Ik zou niet graag in haar wereld willen leven.
Ik heb laatst mijn oude platenspeler weer eens van zolder gehaald. Ik ben net verhuisd en kwam bij het verhuizen een paar oude platen tegen die in de periode na de verhuizing door mijn hoofd bleven spoken. Een aantal van die oude platen zijn van begin jaren 80 en vallen min of meer in de categorie post punk. Ik ben meteen maar eens lijstjes van favorieten uit die tijd gaan maken.
Kranten zijn dunner, tijdschriften een stuk minder glossy en het Journaal zendt items uit over bijvoorbeeld de jaarlijks terugkerende Waar-schijt-de-koe-vierdaagse in Ruinerwold. Een happening die bijzonder is omdat Drenthe vooral bekend staat om zijn schapen. SBS is aanwezig om een avondvullende registratie van het evenement te maken voor uitzending op een zaterdagavond ergens deze winter. En met de presentatie in handen van een of ander dom blond ding wordt het gelukkig toch nog een uitzending van schaapachtig niveau die niet alleen Drenten zal interesseren. Komkommertijd in Nederland: voor de een een vloek, voor de ander een zegen.
Je kunt ’s avonds laat niet rustig zappen of de beelden van TV-winkels en blote meiden vliegen je om de oren. Aangevuld met hyperopgewekte dan wel zwoele stemgeluiden en tientallen telefoonnummers. Voor de vrouwen de winkels, voor mannen de blote meiden. Zo moeten de programmamakers het bedacht hebben.
Ja! Hoera! Het is zo ver! Ik heb het jarenlang aangekondigd en het hoongelach van een ieder was mijn deel. Maar nu is het dan toch zo ver. De laatste fatsoensnormen, de laatste schroom, de laatste taboes en de laatste intimiteiten der mensheid worden eindelijk verkwanseld aan de televisie.
