Het is zondag. Dat kan je horen, want dan luiden de klokken. Vandaag mag ik ook mee met mama. Voor het eerst. Ik voel me groot. Papa blijft thuis, met mijn kleine zusje. Zij is nog maar twee jaar. Nog veel te klein om mee te gaan naar de kerk. Papa zwaait ons na vanachter het raam, met mijn zusje op zijn arm. Ik moet lachen, want hij staat gewoon in zijn onderbroek. Iedereen kan hem zo zien staan!
“Heb jij een borstvergroting gehad?” vraagt de huisarts. Verontwaardigd kijk ik haar aan. “Nee” snauw ik haar toe. “Oh, ik dacht even…nou ja, wees er blij mee, voor een vrouw van over de veertig, mooi, groot en stevig toch nog ? Kleed je maar weer aan, het is gewoon een kleine cyste, niets aan de hand”. Ik zie een uitdrukking van verwondering met professionele snelheid van haar gezicht verdwijnen.
Om de zondag toch vrolijk af te sluiten. Maar op dit soort momenten wil ik haar gaarne uit de auto zetten met de mededeling “Ga jij maar lekker lopen, het is mooi weer!”
Toen het nieuws kwam dat de dader, ongeveer een maand later, eindelijk opgepakt was, was dat zeker een reden tot een afsluitend feestje. Een disco in België was de plek waar we heen gingen. Om zeven uur in de ochtend kwam ik thuis en had ik uiteindelijk vier pillen op en voor het eerst een paar lijntjes gesnoven. Was geen goed plan want slapen was er niet meer bij.
Heerlijk op een mooie zondag heel gezellig samen met je vrouw op visite gaan in een ander land, begeleid door de techniek die TOM TOM heet, begeleid door een lieve damesstem die de naam van Eva draagt. Althans dat zegt vrouwlief, ik noem haar altijd “die blikken doos’ wanneer zij weer aangeeft “Ga hier naar rechts en dan links aanhouden”.
