“Heb jij een borstvergroting gehad?” vraagt de huisarts. Verontwaardigd kijk ik haar aan. “Nee” snauw ik haar toe. “Oh, ik dacht even…nou ja, wees er blij mee, voor een vrouw van over de veertig, mooi, groot en stevig toch nog ? Kleed je maar weer aan, het is gewoon een kleine cyste, niets aan de hand”. Ik zie een uitdrukking van verwondering met professionele snelheid van haar gezicht verdwijnen. “Je krijgt een ander soort neusdruppels mee voor je oren en ik zie je over een paar weken weer terug”. Dank je de donder ja! Deze keer graag mét bijsluiter fabrikant! Plotseling bloed opgeven was voor mijn zenuwen net even te veel van het goede. Visioenen van mijn moeder net voor DE diagnose, resulteerde in een weekend stijf staan van de zenuwen. Bloed! Ik gaf bloed op! Een bijwerking van de neusdruppels blijkt, dat is alles, pfff. Opgelucht verlaat ik de praktijk en loop ik naar mijn auto om mijn sporttas te pakken. Hup,hup, de loopband op jij, zenuwenlijer dat je bent! De sportschool grenst handig aan het medisch centrum. Stuiter je van de loopband af, dan is er bij de buren een dokter en fysiotherapeut, wel zo makkelijk.

Zuchtend loop ik de kleedkamer in en zoek een stil hoekje op tussen kwebbelende clubjes huisvrouwen. Snel trek ik mijn trui en rok uit en graai in mijn tas naar de oh zo Niet charmante sport-bh en sportkleren, mijn rug naar de dames gekeerd. Een schelle stem tettert in mijn oren. “Wauw, wat een mooi setje, Marlies Dekkers?” Schichtig werp ik een blik achter mij en zie drie groepjes vrouwen, alle blikken gevestigd op mijn voorgevel. De spiegels rondom ons verveelvoudigen de aanblik van een plotseling verlegen Moi onder al die ongewenste andacht. “Eh nee, tis een fake Marlies” zeg ik, terwijl ik met een snelle beweging het onderwerp van alle aandacht bedek met mijn handdoek. “Mooi” zegt een van de dames en instemmend gemompel volgt.

Ik kleed me vliegensvlug om en ga de zaal in. Ik stel de loopband in.Eenmaal in mijn ritme verhoog ik het tempo, richt ik mijn aandacht op de muziek en kijk ik met plezier naar het aantal gestaag wegtikkende calorieën. Denken probeer ik uit te sluiten op de loopband, met het tegengestelde effect dat de meest gekke dingen in mijn hoofd
opkomen. Dat kan op een ochtend zoals vandaag de meest leuke, maar ook minder leuke gedachten geven. Dat varieert in: “Wat een klote-weekend was dit, ik stond stijf van de zenuwen” naar een: “Hmz als ik een vent had geweest, had dit zomaar een leuke bijkomstigheid geweest”.

Proest…misstap. “Ho, blijf staan” sis ik mezelf toe. Snel richt ik mij op mijn ademhaling, ín en uit, ín en uit. De duizeligheid verdwijnt, mijn stap wordt weer zekerder. Starend in het niets vervolg ik kilometervretend mijn weg, de loopband gevisualiseerd in een mooi bospad. Rechts van me loopt een aantal van de dames de trap op, kwetter de kwetter. Ik knik naar ze en wend direct mijn blik af.

“Wat was dat nou net weer joh”? vraag ik mezelf terwijl de dames uit mijn gezichtsveld verdwijnen. “Wat maakt nou dat je je zelfs wilt verstoppen voor je “eigen soort”? Ik zet de loopband een tandje sneller. “Dat was die stomme dokter net” mompelt een klein stemmetje, en die vriend van je die over je borsten begon aan de telefoon van de week, het halen van dat waanzinig mooie setje van de week ervoor wat je niet kon laten hangen . Allemaal voorvallen die maar een onderwerp hadden: Borsten.”. Ik zet de snelheid van de loopband terug en loop uit, haal een lapje over de handvaten en schuifel rustig naar de apparaten.

Lekker vind ik dat, gewichten, je setjes doen. Mijn favoriet is toch wel waar je met stang voor- en achter, je borst-, rug- en armspieren traint. Eén nadeel echter, je borsten wijzen als vanzelf omhoog en naar voren, wat nog wel eens de aandacht trekt van een langslopende mede-sporter. Of ik me dat niet verbeeld? Eh nee, laatst
struikelde er één over een buikspierbankje toen hij met enthousiaste aandacht nog eens omkeek of ik die oefening wel correct uitvoerde? Ik neem tenminste aan dat dat zijn intentie was?
Daarom deed ik ook mijn uiterste best om niet in sarcastisch lachen uit te barsten toen hij struikelde, volledig beschaamd opstond en met een
rood hoofd semi-stoer doorliep.

Ik realiseer me dat ik heel veel papier kan vullen met dit onderwerp. My booby’s and me, me and my booby’s. “Echt niet! dat jij daar over gaat schrijven!” protesteert het kinderstemmetje in me. Ik neem een slok water en vang in mijn ooghoeken een beweging naast me op.
Een spierbundel drie meter verderop geeft me een waarderende glimlach. “Fuck” denk ik, “hoe lang zit jij al naast me zonder dat ik je zag, hoe lang kijk jij naar me, griezel!” Mijn ijzige blik zegt genoeg om hem spontaan door te laten lopen naar de andere kant van de zaal.

Ik zucht. Ik hoor het kleine stemmetje, zacht. “Zie je wel, weer een” Ze bedekt haar oren. “Wat doe je?” vraag ik haar.
“Hoor je dat dan niet….grote tiettuh” zegt ze. “Hoor je dat dan niet???”.
Vastbesloten pak ik de stang boven me vast voor een extra setje. “Nee kleine”, fluister ik. “Wat jij hoort, is een echo, een echo van toen”.
Liefdevol kijk ik haar aan. “Ik vind het niet leuk” fluistert ze, “het maakt me bang…”. Voorzichtig laat ik de stang in zijn beginstand terug zakken. Ik veeg het zweet met mijn handdoek uit mijn nek, van mijn hoofd. Ik werp een blik op de volwassen vrouw in de spiegel voor mij. “Kijk” zeg ik tegen haar… “Kijk! We zijn nu veel groter, veel sterker ook, je hoeft nooit meer bang te zijn”.

In mijn spiegelbeeld verschijnt een van de dames uit de kleedkamer. Ze glimlacht. “Ben jij klaar hier”? Ik knik, pak mijn handdoek en mijn flesje water. Haal een doekje over zitting en stang en maak een uitnodigend gebaar. Voorzichtig rek en strek ik mn spieren iets op. De vrouw gaat zitten, werpt een blik op mijn borsten en verzucht: “Ik wou dat ik jou borsten had…” Verbaasd kijk ik haar aan. Open mijn mond om te zeggen dat ze dat onmogelijk kan menen! Eén van haar vriendinnen staat inmiddels naast het apparaat en knikt. “Ja hè, het is niet eerlijk verdeeld”, een meewarrige blik werpend op haar eigen a-cupje.
Ik kijk ze aan, wil vertellen dat dit ook niet alles is , maar ze praten al weer over iets anders.

Ik zeg gedag en loop richting kleedkamers. Een aquarobic-klasje komt net het zwembad uit. Negen vrouwen, negen paar vrouwenborsten onder de douche. Stiekum kijk ik, vergelijk ik. Negen paar unieke, peer-en appelvormige borsten, zakjes, kleine, midelgrote, verschillende vrouwenborsten. Niemand die zich bewust is van eeen klein meisje dat naar zichzelf kijkt en mompelt “Zie je wel….grote tietttuhh!”

Als eerste terug in de kleedkamer droog ik me af, uit gewoonte in een hoek, rug richting alles dat langs kan komen. Met veel herrie komen de aquadames de ruimte in. Ik adem diep in en uit en zet twee stappen uit de hoek. Ik draai me om en ga daar verder met insmeren. Het kleine meisje staat met haar handen voor haar ogen, te bang om te kijken. Ik haal haar handen weg van het fijne gezichtje, til haar op, zodat ze kan zien wat ik zie. Tien vrouwen, in alle vormen, in alle maten, wij onopvallend in hun midden. Ik laat mijn handdoek vallen en trek mijn setje aan.
“Ah, oh, ” zegt een van de dames. “Dat is zeker een Dekkers?”. Ik draai me om en show haar de achterkant. Ik trek mijn trui en rok rustig aan en glimlach naar haar.
“Marlies Dekkers? Uhuh, het kost een paar centen maar dan heb je wel wat!”

Met een zwaai gooi ik mijn gifgroene sporttas op mijn schouders en en loop richting uitgang. In de gang loop ik tegen bijna tegen de man aan die ik boven kort ervoor wegkeek. Snel kijkt hij een andere kant op. Ik grijns van oor tot oor en zeg vrolijk “Hoi” tegen hem. Verbluft kijkt hij om terwijl ik hem passeer.

Thuisgekomen begint een klein meisje bozig tegen me te praten. “Wat doe jij nou, ik vond dit Niet Leuk!” Ik geef haar een aai over haar lange glanzende haren en blaas haar een kushandje toe. Morgen kleine meid, mag jij weer!

Wordt vervolgd.


17 reacties

arta · 2 maart 2009 op 17:18

Missende interpunctie (in de zin van vnl komma’s)is het eerste dat in mij opkomt, teveel interpunctie(uitroeptekens zijn niet nodig in een goed stuk en ??? al helemaal niet) is het tweede.
Te lang is het derde, mijn aandacht zakte na de helft al weg en dat is jammer, want het onderwerp is leuk en je schrijft best lekker.

CJvZ · 2 maart 2009 op 19:14

Dat ik visueel ingesteld ben, wijt ik aan mijn testosteron. Dat ik dus op zoek ging naar een afbeelding van de mooie grote borsten om te toetsen hoe mooi of groot ze zijn, wijt ik aan mijn testosteron. Dat ik dus maar ben gaan googlen op Syl, wijt ik aan mijn testosteron.
Dat ik [u][url=http://www.syldesign.nl/]lingerie voor grote maten[/url][/u] vond, wijt ik aan de ironie.

Overigens ben ik meer gecharmeerd van grote borsten dan grote verhalen. En heb ik tevens moeite mij in te leven in de grootborstigheid, wat de lengte van het verhaal alleen maar moeilijk maakt.
Ik moet dan ook bekennen dat ik het niet op kon brengen het af te lezen.

LouisP · 2 maart 2009 op 19:35

Hoi S.
bijna durf ik het niet te zeggen maar ik vind het ietsje te lang. Wel leuk geschreven over een vroegere passie van mij.
(Beetje lastig voor mij om goed te reageren met de adrenaline van eigen stukje dat net is verschenen.)
Later wellicht meer.

L.

DreamOn · 2 maart 2009 op 19:38

[quote]”Heb jij een borstvergroting gehad?” vraagt de huisarts. Verontwaardigd kijk ik haar aan. “Nee” snauw ik haar toe. “Oh, ik dacht even…nou ja, wees er blij mee, voor een vrouw van over de veertig, mooi, groot en stevig toch nog ? [/quote]

Ik kan me niet voorstellen, dat een huisarts een dergelijk waardeoordeel geeft over de borsten van een patiënt. Bovendien: als je borsten onderzocht werden op cystes (wat ik uit je column begrijp) dan voelt zo’n arts dat toch, dat er siliconen in zitten of niet?

Als ik jouw column lees, dan word ik daar een beetje kriebelig van. Volgens mij ben je gewoon hartstikke trots op het feit dat je een vrouw van 40+ bent met nog volle, grote, stevige borsten. Maar je koketteert ermee, door juist te doen, alsof je je ervoor schaamt.

En dat idee geef je mij als lezer helemaal niet. Ik heb het idee dat je hartstikke trots bent op die ‘grote tietuh’ en dat je dat in deze vorm giet om er over te kunnen schrijven.
Eigenlijk beschrijf je allerlei complimenten van mensen, die allemaal op hun eigen manier jou te kennen geven dat ze je borsten mooi vinden.

Laatst las ik ook zo’n verhaal. Een meisje schreef iets in de trant van: “Ik vind mezelf zo lelijk. Tuurlijk, als ik door de stad loop, dan zie ik al die waarderende blikken wel van jongens, en ik hoor ook wel vaak dat ik zo’n lekker kontje heb en van die mooie borsten, ook vinden mijn vrienden dat ik prachtig haar heb en een mooie glimlach, maar ik snap er niks van, dat ze dat vinden.” Dan denk ik: Kom, kom. Het lijkt in zo’n verhaal alsof het meisje heel bescheiden is, maar eigenlijk laat ze anderen zeggen hoe mooi ze is. Snap je?

Ik hoop dat je dit ziet als opbouwende kritiek, en je hoeft het ook niet met me eens te zijn, maar ik had toch de behoefte om er op deze manier op te reageren. 😉

Dees · 2 maart 2009 op 21:23

Van mij krijg je de opbeurende reactie, want ik vind er vreselijk veel inzitten dat ik leuk of mooi vind. Het tietenthema an sich, de zelfbewustheid en vooral ook het kleine meisje en jij in dialoog. Dat vind ik er mooi aan. Ik heb alleen het idee dat er een verdrietig deel 2 aan zit te komen. Daar word ik bij voorbaat al een beetje treurig van. Maar misschien heb ik het mis en ben je inderdaad stiekem retetrots op je bos hout, zoals ergens wordt gezegd. Well, if so, good for you.

Een tip voor het inkrimpen, pak misschien een situatie minder en bij de situaties die je wel pakt, slank ze af. Het gesprek is al een situatie op zich, soms.

Laat je niet ontmoedigen! Veel succes.

u-queen · 2 maart 2009 op 22:27

Leuk onderwerp 😉
Ondanks de lengte heb ik het helemaal af kunnen lezen wat ik vaak toch wel verstek laat gaan in zo’n geval.
Het feit dat het onduidelijk is of je het nu echt zo erg vindt of eigenlijk gewoon supertrots bent, vind ik juist erg leuk. Een column moet natuurlijk niet teveel weg geven en iets overlaten voor de eigen interpretatie.

pally · 2 maart 2009 op 23:00

Ik vind het wel een goed, zij het iets te lang stukje.
Ik las er niet echt uit dat je trots op je borsten bent, maar meer datje je als een lopend stel borsten voelt gezien (in jouw uitvergrote visie, dan).
Ik voel ook aankomen (net als Dees)dat ze je in het verleden verdriet en schade hebben gebracht. Daar zal je obsessie waarschijnlijk vandaan komen.

groet van pally

Fem · 3 maart 2009 op 07:26

Tsja, misschien ben ik wel een “tietenmens”, maar ik ben best wel nieuwschierig naar het vervolg… triest of niet.

Anne · 3 maart 2009 op 09:49

Dit stukje gaat over het eigenbeeld, en de discrepantie tussen hoe dat eerder werd gevormd, in de jeugd, door allerlei omstandigheden en invloeden om de ik-figuur heen, en nu, nu er vooral bewondering geoogst wordt. Ik ben benieuwd naar waar het naar toe leidt. Net als Dees vind ik er genoeg prikkelend beschreven delen in om het verhaal voor mij boeiend te maken. Ik vermoed dat er meer inzicht komt in de oorzaken van de verstoring, vernieling zo je wilt, en dat het wellicht tot een verzoening komt met het gekwetste kleine meisje van binnen. Maar we zullen zien.

Mosje · 3 maart 2009 op 11:49

Dat moest ik dus ook even proberen: googlen met “syl”. Verdomd, het werkt!
😀

vind het een mooi verhaal, waarbij, denk ik, de lezer niet te veel moet amateurpsychologen.

Syl · 3 maart 2009 op 12:43

Anne snapt het 😉 en met Anne nog een aantal van jullie. Ja, het is te lang. Ik zag het pas toen het op de home-pagina stond. Sommige verhalen kunnen niet in 4000 bytes worden verteld, ook deel twee, iets korter, zal dus ook te lang zijn, verder inkorten dat dit, lukte niet.
Dank jullie wel voor alle reakties, ik kom er na het slot nog even op terug. :kus:

Neuskleuter · 3 maart 2009 op 15:16

Eigenlijk is alles wel gezegd, waarbij ik me ook aansluit bij de interpunctie- en lengteopmerkingen. Maar ook bij het idee dat er een treurig vervolg aan lijkt te komen, maar dat geeft het een diepere laag, het maakt me nieuwsgierig naar het waarom.

Over je eigen opmerking over de lengte: verhalen die je zelf hebt meegemaakt zijn moeilijker in te korten dan fictie. Alles wat je hebt meegemaakt lijkt dan belangrijk te zijn om te vertellen. Het lukt pas om te schrappen als je zelf enige afstand van het verhaal kan nemen, door het bijvoorbeeld even te laten liggen, of door het een ander te laten lezen.

Een lang verhaal hoeft geen bezwaar te zijn, maar wat mij betreft had je hier bijvoorbeeld minder personages aan kunnen dragen.

Ik ben nieuwsgierig naar het vervolg.

lisa-marie · 3 maart 2009 op 18:40

Eigenlijk is alles al gezegd dus wil ik nog even kwijt dat er wel een lekker vaart in zat en dat ik toch wel geprikkeld ben om deel 2 te gaan lezen ook al denk ik dat die verdrietiger en strijdbaader zal zijn.
Mooi is de wisselwerking tussen de volwassen vrouw en de kleine meid.

LouisP · 3 maart 2009 op 18:45

grappig dat sommige reacties me aanzetten om het nog eens te lezen en op de redenen van de reacties extra te letten.
Het stuk vind ik leuk om te lezen en inderdaad bijna alle reactie redenen vind ik terug en terecht.
Bijna allemaal.

Ben blij dat ik het weer heb gelezen.
L.

doemaar88 · 3 maart 2009 op 20:40

Leuke onderwerpkeuze waar je veel verschillende kanten mee opkan. Ik vind met je stuk niets mis, wat ik wel jammer vind is de lengte. Korter en bondiger is sterker. Door in te korten, zal dit stuk ook leuker/interessanter zijn om te blijven lezen. Schrappen dus! Kijk uit naar de volgende

KawaSutra · 4 maart 2009 op 01:55

[quote]Je krijgt een ander soort neusdruppels mee voor je oren….[/quote]
Lees ik dat goed? Geen wonder dat je bloed op gaat geven. Te hard je oren gesnoten zeker! 😀
Voor de rest prima stuk, wel te lang. Jij kunt het niet korter schrijven denk je? Dat leer je hier wel.
De innerlijke dialoog maakt mij wel nieuwsgierig naar het vervolg.

Mien · 5 maart 2009 op 09:19

Bij de titel moest ik onwillekeurig denken aan een zinnetje uit een plaagliedje:
Tietekont, tietekont, tietekont … kont … kont.

Ben blij dat je het even bij tieten hebt gehouden.
Alhoewel, ik ben nu natuurlijk ook nieuwsgierug geworden naar je kontbeleving.

Met deze column toon je lef, vandaar ook mijn gedurfde reactie.

Verder eens met andere reacties.
Iets te lange uitwijdingen van een klein meisje dat eerlijk en stevig bezint.
Less is more.

Mien Dekkers

Geef een antwoord