’s Zondags gaat ze naar de kerk (3)

Het is zondag. De snooze-functie op mijn wekker geeft mij de gelegenheid om nog negen minuten in tweestrijd te blijven: gaan we wel, of gaan we niet?
Het is nog stil in huis. De kinderen slapen nog en ook mijn echtgenoot verkeert nog in dromenland.
Ik draai me op mijn andere zij. Het liefst zou ik de wekker helemaal uitzetten en doorslapen totdat ik vanzelf -en uitgerust- wakker word. Ik ben zo moe! Naast het hebben van een gezin doe ik momenteel ook nog een studie waarbij ik één dag per week naar school ga en drie dagen stage loop op een basisschool. Het sloopt me, maar ik wil zo graag mijn diploma halen.

Papa, zal ik eten koken? (2)

Ze stopt even met vertellen en ik kijk haar aan. Het zal toch niet zo zijn dat…..
Ik durf het niet te vragen. Eigenlijk wil ik een arm om haar heen slaan, maar bedenk me dat dit misschien wel eens nare herinneringen naar boven zou kunnen brengen. “Gaat het?” vraag ik dan maar. Ze knikt, haalt een keer diep adem en vervolgt…….

Papa, zal ik eten koken? (1)

Ze lijkt me erg verlegen. Een onzeker ogend, schichtige jonge vrouw. Een heel mooie vrouw, dat wel. Als ze haar rode gebreide muts af doet valt haar lange zwarte haar tot halverwege haar rug in mooie lange golvende krullen. Ze heeft grote wimpers die haar blauwe ogen sterk accentueren. De zwarte oogschaduw is wat uitgelopen door de tranen, en geeft haar het meest onschuldige gezichtje wat ik ooit heb gezien.

’s Zondags gaat ze naar de kerk (2)

Het is zondag. Als ik de klokken hoor luiden trek ik narrig mijn kussen over mijn hoofd. Ik wil nog verder slapen. Maar hoe laat zou het zijn? Als ik me een beetje opricht zie ik dat mijn zus in de schemering op haar wekker zit te turen. “Hoi. Hoe laat is het?” fluister ik. “Kwart over acht. We moeten er zo uit,” zegt mijn zus en geeuwend rekt ze zich uit. “Misschien is mama vergeten om de wekker te zetten,” fluister ik hoopvol en zo zacht mogelijk, om verder niemand in huis te wekken. Mijn zus haalt haar schouders op en draait zich nog even om. Ze merkt het vanzelf wel, wanneer we geroepen worden.

Grote tiettuh! (2)

Elf was ze. De eerste zes weken van de middelbare school had ze gemist door een ongontsteking.
“Het geeft niet”, had de schoolleiding haar ouders verzekerd, ze is buitengewoon pienter, VWO plus getest, ze haalt het zo in.