Hard Gras

“Papa! Wakker [i]worre[/i]!”

Terwijl ik me omdraai, op zoek naar waar het geluid vandaan komt, voel ik de gezellige avond van gisteren overal pijn doen. Aan de rand van het bed is mijn zoontje bezig om op het bed te klimmen. Behaalde resulaten uit het verleden bieden mij wel degelijk een garantie voor wat komen gaat en als vanzelf zet mijn lichaam zich in een beschermende houding. Onlangs is m’n kleine grote man twee geworden en sinds een paar weken ook bijdehand genoeg om zelf uit bed te klimmen.

I <3 Robin

Het Kings Hotel hier in Stokenchurch, een gehucht tussen Oxford en Londen, ziet er aan de buitenkant nog alleraardigst uit. Alleen de naam al doet je vermoeden dat je in een warm bad terecht zult komen. Maar net zoals Queen Elizabeth is het oud, verlept en niet meer dan een laatste wanhopige poging statig te zijn. Het bad zelf is al niet veel beter. M’n voeten raken het plafond wanneer ik probeer wat te ontspannen, nadat ik vlak hiervoor tevreden heb geconstateerd dat op de niet al te grote televisie aan de wand, in ieder geval drie sportzenders beschikbaar zijn van Skysports.

Hup Duitsland!

Europa. Het leek zo’n goed idee. Al die landen zouden dezelfde munt moeten hanteren. De grenzen open. Een paspoort zou iets worden wat we nog herinnerden van vroeger en mocht er al eens een land onverhoopt in de problemen komen losten we dat gezamenlijk op. Prachtig. Samen één. De historie is inmiddels bekend. Het is hysterie geworden en we zijn er nog lang niet. Waar wij een stabiliteitsmechanisme zien als een noodfonds zullen andere landen het aangrijpen als een ideaal potje om de begroting sluitend te krijgen en begint de ellende weer opnieuw.

Kinderindustrie

Gisteren werd bekend dat GroenLinks in haar verkiezingsprogramma met het voorstel komt dat alle Nederlandse basisscholen van 7:00u ’s ochtends tot 19:00u ’s avonds kinderen moeten kunnen opvangen. Volgens GroenLinks kan dit een oplossing zijn om zorg en werk beter te combineren. Ik heb gezocht naar een logische verklaring over het waarom van dit voorstel, maar kon hem niet vinden.

Zwart-Wit

De stille tocht met 15.000 deelnemers op de Dam in Amsterdam, schouder aan schouder, was indrukwekkend. Burgemeester Van der Laan hield een prachtige speech. Tal van Bekende Nederlanders waren aanwezig om te laten zien: Dit. Mag. Nooit. Meer. Gebeuren.

Pasen? Iets met een haas toch?

Vorige week organiseerde de EO, samen met nog wat instanties in Rotterdam op een grootse manier The Passion: de hervertelling van de laatste uren van Jezus. Tienduizenden mensen waren aanwezig bij de Erasmusbrug en maar liefst 1,7 miljoen mensen keken op televisie naar de live-uitzending. Nee, er liepen geen paashazen rond om paaseieren te verstoppen. Er stonden ook geen donzen kuikentjes opgesteld in rijen van acht. Dat heeft namelijk niet zo heel veel met Pasen te maken.

Rokjesdag

Ik ontmoette hem ooit op het terras van de Kraay, het café aan de dijk in Zuilichem. Hij was niet alleen. Had een ventje van een jaar of acht bij. Het leek me dat het zijn kleinzoon was. Allebei hadden ze witte haren. Die van het ventje piekerig alle kanten op. De zijne strak in de houding gezet met het blauwe kammetje wat geregeld uit zijn zak kwam.

Broers

Er zijn niet veel momenten in mijn leven geweest dat ik het roerend eens was met mijn broer. Hij is ruim een jaar jonger en we hebben ooit afgesproken dat we, wat er ook gebeurd, het nooit met elkaar eens zullen zijn. Als ik zeg links, doet hij rechts. Rijden we ergens naar toe, stellen we zelfs de TomTom nog ter discussie. Dat soort werk. Strijd, dat moet er zijn. Vinden wij. Maak je geen zorgen, dat vinden wij leuk.

Held met aambeien

Ik hou van verhalen met ellende. Een ondernemer die een winkeltje begint in vleeshaken kan normaal gesproken beter meteen faillissement aanvragen. Behalve als hij kan bogen op een spectaculaire entree op deze wereld. Dan wordt het ineens een heel ander verhaal. Zijn huisarts had hem met een vleeshaak de wereld in getrokken waardoor hij een hersenbeschadiging had opgelopen.

Joden!! Joden!! Joden!!

Maandag kwam er een serieuze kink in de kabel van het succesverhaal van ADO den Haag. We waren het bijna alweer vergeten. Trammelant in den Haag bij de plaatselijke FC was onderdeel geworden van onze categorie het-zij-zo gebeurtenissen. Files op de snelweg, bijna altijd slecht weer, aardappelen met groente, altijd net niet bij het voetbal, drugs, hoeren, Cruyff, klompen, tulpen en molens, onrusten bij ADO: het hoorde bij de Nederlandse tradities.

U had een afspraak?

Ze had prachtig, vaak slordig opgestoken lang blond haar, droeg vrijwel altijd een shirt waarin een paar geweldig mooie borsten mooi naar voren kwamen en helderblauwe ogen. Als ze begon te praten vloeiden er allerlei gevoelens van genegenheid, passie, lust en een bijna smerige geilheid vanaf je tenen tot aan je kruin door het fel protesterende lichaam. Ze was mijn doktersassistente en ik kwam graag bij haar. Niet dat ik me allerlei problemen aanpraatte om maar tot een ontmoeting te komen, maar de weinige keren dat ik onverhoopt een bezoek moest brengen aan de huisarts deden mijn hart sneller kloppen dan gewoon. Ze maakte iets in me los, zonder dat het voelde als overspel. Droge geilheid. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Trots, onderdanig en SGP -er

Even een nummer in Amsterdam gebeld. “Goedemorgen, Kuin hier. Is de baas ook thuis?” vroeg ik aan de vrouw die de telefoon opnam. “Nee,” antwoordde ze snibbig, “hier hebben we geen baas. Hier beslissen we alles samen. En als we het niet eens zijn, dan schrijven we dat wel op een site met columns.” Om zoveel informatie had ik helemaal niet gevraagd, maar schijnbaar was mevrouw het gewend om meer informatie te geven dan waar haar gehoor behoefte aan had.