Gevangen voel ik mij; geketend. Ik open mijn ogen en zie een glazen stulp over mij heen staan, en vage contouren van een deur en een raam. Ik sla uit alle macht op het glas en zie mensachtige figuren naar mij opkijken maar die reageren niet. Er komen andere figuren aangelopen, uitgedost als wandelende huisvuilzakken en met op zuurstofflessen gelijkende bepakkingen. Waar ben ik? En waarom?
Het geschreeuw in de slaapkamer van de jongens is ondraaglijk. Het is pas kwart over zes en het feest is alweer begonnen. De jongens vinden zaterdag een mooie dag om vroeg op te staan. Elias neemt de leiding in de wedstrijd wie het meest irritant kan gillen en ik besluit deze ellende niet langer aan te horen en storm mijn bed uit. Vijf minuten later klimmen ze alledrie fijn bij ons op bed. De zaterdag is nu definitief begonnen.
De week is in een razend tempo begonnen. Het is de bedoeling dat ik me met alle PR en externe communicatie ga bezighouden. Dat betekent eigenlijk vanaf nul ga opzetten. Het is een leuke uitdaging en iets wat ik op andere plekken al eerder heb gedaan, maar nog nooit in dit gedeelte van de wereld waar externe communicatie iets is waar in het algemeen niet veel aandacht aan wordt gegeven. Het is me snel duidelijk dat ik ook wat interne weerstand heb.
Margriet doet verslag van haar leven in Singapore, waar ze werkt voor een Zweedse multinational en waar ze woont met echtgenoot Joris, haar zoons Aron (7), Gilles (5), Elias (2) en haar hond Wubbo.
24-1-2006 Dinsdag
Oké.
Nu is het duidelijk:
Dit is verschrikkelijk. Ik lijk wel een gevangene, vastgeketend aan haar –wel met afstandsbediening verstelbare, by the way- bed. Ja ik mág wel van bed hoor, maar niet voordat ik een verpleegster heb lastig gevallen met een druk op een rood knopje. En ook alleen maar voor een toiletbezoek. Dat wordt dus een opgeblazen blaas óf mezelf uitdrogen.
