Denken doen denken doen denken doen.
Hardop.
Snel.
Vergeten.
O ja.
Afgeleid.
Moe naar bed.
Moe wakker.
Arm moe.
Ik woon alweer een paar maanden bij mam. Het leven gaat weer z’n gangetje en als ik terugdenk aan de drama’s van een paar maanden geleden, dan kan ik me niet voorstellen dat het allemaal echt gebeurd is.
Badend in het zweet wordt ze wakker. In de verte klinken voetstappen. Totaal verward probeert ze zich op haar omgeving te focussen maar het duurt even voor haar hersenen snappen wat haar ogen registreren. Het behang op de muur neemt wanstaltige vormen aan. De Franse lelies lijken haar angst te voelen en hebben hun kelk laten hangen. Na een paar minuten beseft ze dat het behang gewoon ondersteboven tegen de muur geplakt is. Ze is weer bij haar positieven.
Het gerinkel van sleutels laat haar opschrikken uit haar overpeinzingen. Direct is ze alert en ze kijkt schichtig om zich heen. Staat er iemand naast haar? Is iemand haar veilige ruimte binnengetreden? Als ze voorzichtig haar ogen opent ziet ze dat ze nog steeds alleen is. Geen paniek, alles komt goed.
Dezelfde dag bel ik naar een VMBO school in het nabijgelegen stadje en ze nemen haar aan gezien de bijzondere omstandigheden. Ik moet haar papieren opsturen.
Als ik Mevrouw B. bel, reageert ze enthousiast, ze heeft Melissa al laten weten dat ze naar de camping moet komen en eigenlijk wil ze dat nu ook wel. Als ik haar spreek op school lijkt ze niet eens zo ondersteboven van de brand, maar vooral blij dat haar hondje nog leeft…
