Fouad is een brugklasleerling, klein van stuk, maar van een ongelooflijke felheid. Die laatste eigenschap brengt hem vaak in conflict met docenten en medeleerlingen. Als een kemphaan kan hij tegenover degene staan waar hij op dat moment mee te maken heeft.
Er zijn niet veel mensen op de begrafenis. Mam en ik leefden een redelijk teruggetrokken bestaan. Ook hebben we maar een kleine familie. Het lijkt wel, of ik boven mijzelf uitgestegen ben. Alles vanaf een afstandje bekijk. Het ontbreekt me aan emoties. Leeg. Moe. De waarheid is nog niet tot me doorgedrongen. Mam is dood. In de ambulance is ze op weg naar het ziekenhuis overleden. Een hartstilstand. Uiteindelijk sterft toch iedereen aan een hartstilstand? Tim en Manon huilen steeds. Ik niet.
Of eigenlijk, een rondje Nederland en Duitsland in vijf dagen. Op donderdag kwam ik aan op Schiphol. Vanuit de lucht zag ik het typische strak ingekwartierde Nederland. Als inwoner valt het minder op dat je zo opgehokt leeft, als overvlieger des te meer. Als verstokte roker viel het me als eerste op, dat overal waar je komt, je met een bord ‘niet roken’ om je oren geslagen wordt.
Voelen, doen. Voelen, doen. Voelen, doen.
Acceptatie, overgave.
Omgaan met.
Weer omgang.
Isolatie voorbij.
Rust.
Nachtrust. Niet altijd overal. Vaker.
Zo boeiend is het niet, als iemand zijn therapieën van zich af ratelt zonder dat je erom gevraagd hebt. Wil je het ‘Privé-gepeupel’ dat je bij de kapper in je handen gedrukt krijgt ook hier beleven, lees dan vooral door. Het gaat niet over het wel en de weeën van Bekende Nederlanders. Je lift mee op de therapeutische weg van mijn rsi-arm en mij.
