Of eigenlijk, een rondje Nederland en Duitsland in vijf dagen. Op donderdag kwam ik aan op Schiphol. Vanuit de lucht zag ik het typische strak ingekwartierde Nederland. Als inwoner valt het minder op dat je zo opgehokt leeft, als overvlieger des te meer. Als verstokte roker viel het me als eerste op, dat overal waar je komt, je met een bord ‘niet roken’ om je oren geslagen wordt. Bij de douane werd mijn koffer geïnspecteerd. Terecht, want wie weet wat er in de Antilliaanse schaakstukken voor vechtgenoot van vriendin zouden zitten….Voor hetzelfde geld hadden de koning en de koningin van de kolonisten hun soldaten wel bolletjes laten slikken. Vertrouwen is goed, maar controle is beter.

Dat kon ik allemaal nog hebben. De controles zijn echt nodig, en de mensen van de douane deden hun werk. Beleefd en vriendelijk ook nog, dus wat wil je nog meer.
Op naar Den Bosch, waar mijn nichtje me zou komen halen. Vanuit het vliegtuig rolde ik bij wijze van spreken zo de trein in. Buiten de spits om, was dat een luxe. In den Bosch zocht ik een cafeetje, belde mijn nichtje en bestelde een heerlijke cappuccino. Het was een heldere dag, windvrij, zonnetje en wel 8 graden. De deuren stonden open en mensen genoten op een terrasje. Dan kon ik ook net zo goed buiten gaan zitten, kon ik mijn nichtje ook aan zien komen en binnen stierf ik het toch ook af van de kou. Ik schoof aan bij een vriendelijke meneer die zei; ‘Heerlijke dag hè, zonde om daar niet van te genieten.’ Mijn gebibber werd als bevestiging beschouwd, denk ik.

Mijn nichtje en neefje waren er snel, en brachten me naar Kaatsheuvel. Daar kon ik kennis maken met de kleinzoon van mijn broer. Een lekker ding, ook al lijkt hij op zijn vader.
Met zijn allen togen we even het centrumpje in. Dat was leuk, zomaar drie winkels lopend bekijken binnen een half uur, inclusief een boodschap in de supermarkt. Het zou bijna leuk worden weer in Nederland te zijn. Totdat de kleinzoon enthousiast op mijn arm met handjes en beentjes begon te zwaaien. Hij had boven de kassa een spiegel ontdekt. Ik zwaaide enthousiast met hem mee. Niet voor lang, ik kreeg al snel een winkelkar in mijn rug geduwd. Of ik die flauwekul maar in mijn eigen tijd wilde uithalen, en rap plaats wilde maken. Dát het ook mijn eigen tijd was telde niet.

Terug in het warme huis van mijn nichtje en haar man hebben we lekker gegeten en gekeuveld. De slaapkamer werd voorverwarmd, de douche was verrassend warm, het er onderuit stappen een crime. De volgende ochtend was het vroeg dag. We vertrokken naar Bremen. Daar zou broer trouwen. Een lange autorit waar ik van genoot, en die ik aan elkaar gekletst heb over ‘mijn’ eiland. Vooral vader van kleinzoon kon dat waarderen, daar ben ik van overtuigd. Vlak voor aankomst belde mijn broer. Hij zou klaarstaan om de hekken die de garage onder het hotel waar we zouden overnachten dichthielden, voor ons openen. Ik kroop toen snel op de achterbank van de auto van mijn neef, en kroop onder twee jassen. Broer had sowieso geen idee dat ik zou komen, dus had ook geen argwaan over dat rare hoopje op de achterbank van die auto.
Vanonder de jassen hoorde ik iedereen elkaar begroeten en toen de stemmen wegstierven, begreep ik dat ze naar binnen waren. Ik werd daarna al snel opgepikt en naar binnen gesmokkeld. Ik ben achter de balie in de lobby van het hotel gekropen. Broer werd erbij gehaald, er zou een telegram voor hem zijn aangekomen. Op het moment dat hij naar zijn telegram kwam vragen, vond ik het allemaal wel lang genoeg geduurd hebben en stond op. Zijn reactie was goud waard, de verassing geslaagd. Ik heb het niet geroepen, moest eerst meehuilen met mijn broer. Er vloeiden al snel meer tranen. Maar hé, ik had een jetlag, en wat was de andere jankers hun excuus?

Er volgde in Bremen in das Rathaus een heel mooie ceremonie, en nog meer tranen. Vervolgens de bruidstaart en een heerlijk Bourgondisch diner. Dat middeleeuws tafelen met je handen is aan mij wel besteed.
Een afzakkertje in een leuke kroeg, en slapen in het hotel. Ik was erg moe, maar ook erg voldaan.

Op naar Utrecht, na een warm tot ziens. Daar een warm welkom van vriendin. Ze is echt lief, alleen dat tempo van dat mens…. Flink doorstappen en kletsen en foto’s maken, dat hakte erin voor deze redelijk goed geïntegreerde Nederlander vanuit de Antillen. Zorgen dat ik niet onder een fiets terecht kwam lukte niet meer, daar had ik vriendin gelukkig voor. We vonden vrij makkelijk een parkeerplaats. Achteraf snap ik dat ook wel met die prijzen. En liepen gepruikt richting ontmoetingsplaats van de cx-ers. Dat was een beetje thuiskomen. Heerlijk. Veel te veel te bepraten in een te korte tijd. Een lekker hapje gegeten en naborrelen in de kroeg. Met vriendin mee naar huis en daar genieten van haar bonken van zoons en de koffie vers gezet door haar man. Dat werd nachtwerk. Ouderwets weer.

Van alle mensen en het warme ontvangst heb ik naar waarde genoten, maar terugkeren naar ‘mijn’ eiland de volgende dag was zeker geen straf. Ik heb nog volop nagenoten in het vliegtuig, ook van de rust die ik daar nog had. Ik kan me steeds meer een voorstelling maken van mensen die last krijgen van een omgekeerde cultuurshock als ze terugkeren naar Nederland, na daar een aantal jaren weggeweest te zijn. Als bezoekland is het een leuk land zal ik maar zeggen, maar het Bon Bini op het vliegveld van Curaçao was terug thuis komen op een eilandelijk stukje aarde.


15 reacties

DreamOn · 11 maart 2007 op 20:08

Wat een mooi verslag Mup, fijn, dat we nog een vervolg van je krijgen!
Mooi beschreven met veel humor er doorheen geweven…meegevlogen, gefeest en genoten met jou!
Liefs DO

pepe · 11 maart 2007 op 20:40

Jankerd :-D,
Als ik nu ga trouwen kom je dan ook als verrassing op mijn feestje?

Al was het kort, wij hebben genoten van jouw aanwezigheid. Maar al kom je drie jaar dan is het ook te kort ben ik bang.

Je hebt het weer lekker neergetikt, ik heb het met plezier weer gelezen. :kus:

arta · 11 maart 2007 op 21:11

Mup, wat een heerlijk stuk!
Met veel plezier gelezen!
🙂

pally · 11 maart 2007 op 21:22

Mooi beschreven, Mup!

groet van Pally

WritersBlocq · 11 maart 2007 op 21:56

Wat een fijn stuk (ben je toch) heb je geschreven. Jouw one-liners zijn uniek en blijven zo lekker hangen, zonder dat het verhaal blijft hangen. Dat vind ik knap. Dit is er zo 1:
[quote]Vertrouwen is goed, maar controle is beter. [/quote]

En… lekker lelijk doen is niet vies 😀
[quote]Daar kon ik kennis maken met de kleinzoon van mijn broer. Een lekker ding, ook al lijkt hij op zijn vader.[/quote]

Ik zie uit naar deel II, liefs, Pauline.

Bitchy · 12 maart 2007 op 07:59

hahahaha ik werd al moe van het lezen. Wat waren jouw dagen vol!!

Lekker weggelezen, genoten!

SIMBA · 12 maart 2007 op 08:29

[quote]Voor hetzelfde geld hadden de koning en de koningin van de kolonisten hun soldaten wel bolletjes laten slikken.[/quote]
😆

Li · 12 maart 2007 op 09:28

Wb kaapte de aller-aller-allerleukste quotes al weg. Maar er staan er nog genoeg.
Deze bijvoorbeeld
[quote]Maar hé, ik had een jetlag, en wat was de andere jankers hun excuus? [/quote]:-D

Heerlijk verslag met ondermeer het Hollandse gehaast en de ‘koude’ er als rode draad in verweven.

:kus:
Li

KingArthur · 12 maart 2007 op 09:53

Een mooie beschouwende tekst. Ook goed om te lezen dat je als Nederlander toch ook buiten Nederland kan aarden.

Anne · 12 maart 2007 op 10:26

Razendsnel verslag, leuk om te lezen Mup.
Even nog iets toevoegen aan King’s opmerking, wat veronderstel ik ook voor jou geldt Mup: Je kunt als Nederlander pas aarden in een ander land (d.w.z. andere cultuur) als je in staat bent zelf te veranderen, om te buigen naar wat wenselijk is. Anders krijg je vreselijke heimwee, en dat moeten we niet hebben ;-).

Mup · 12 maart 2007 op 15:37

Dank voor jullie positieve reacties Do, Arta, Simba, Bitchy en Pally
@King en Anne; jullie slaan de spijker op zijn kop, ik ben bang voor heimwee, als het zover moet komen dat ik weer eenn Nederlander moet worden, ondanks alle lieve mensen daar
@Li en WB, gaaf en typisch dat jullie er altijd die quotes uitpikken, die voor mij zo belangrijk voor het verslag zijn, de onliner van het vertrouwen is overigers gepikt van een collega :oeps: en de vader is toch wel een lieverd
@Pepe, jij en nog eens trouwen? Hoe zou ik het pepe-man kunnen aandoen dan als verrassing aan te komen vliegen?

Groet Mup.

KawaSutra · 12 maart 2007 op 22:20

Volgens mij had je helemaal geen tijd voor een jetlag! :lach:

Mup · 13 maart 2007 op 01:18

Klopt Kawa:-)

Joy · 13 maart 2007 op 12:47

Aan de reacties te zien is het een goede column. Ik kom er niet doorheen maar dat zal dan aan mij liggen.

Je hebt het steeds over Broer, is dat zijn naam of is het jouw broer of is het juist de bedoeling zo?
Je hebt het ook over de vader van kleinzoon. is dat ook een naam?

Mup · 13 maart 2007 op 13:21

@joy, ik heb bewust geen namen neergezet, niet iedereen zit er immers op te wachten met naam op het internet te verschijnen. Broer is idd mijn broer, en vader van kleinzoon is de vader van kleinzoon.
Ik zal bekijken of ik dat kan veranderen in een volgend stuk, het is ook geen column, meer een vervolgverhaal. Bedankt voor je reactie,

Groet Mup.

Geef een antwoord