Iemand heeft een strop om mijn nek geknoopt. Iedere keer wordt de strop strakker aangetrokken. Ik snak naar adem. Ik ben geen actrice, maar moet het wel zijn. Mam heeft er met haar vriend over gesproken: ‘ik maak me zorgen om Lidewij. Ze trekt zich terug, ik weet het niet hoor. Zou ze onze relatie wel zien zitten? Het is voor mij belangrijk, dat ze weet, dat ik gelukkig ben met jou. Dat ik zeker ben van onze toekomst.’
Mijn moeder en haar vriend hebben de trouwdatum bepaald: vrijdag 10 november is de dag. Ze draaien verliefd de nummers van Herman van Veen, de liedjes waar mam en ik zo vaak naar geluisterd hebben. Ik hoor ze nu met andere oren. Het fragment: ‘tergend tikt de tijd’ krijgt voor mij een andere dimensie. De tijd gaat ook veel te traag voorbij.
De zee glanst in het zonlicht; net als jouw huid. Je lach is net zo stralend als de zon op deze prachtige, zonovergoten dag. Tijdens het badmintonnen kan ik mijn ogen haast niet van je afhouden. We hebben dezelfde humor, houden van dezelfde muziek, kunnen uren met elkaar praten. Het lijkt perfect, als je ons zo samen ziet. Wij, met veel lol aan het badmintonnen, mijn moeder, die lachend naar ons kijkt met een sigaret in haar hand.
Het regende die dag. Wat niet vreemd was in augustus in Nederland. We zaten binnen aan de thee met biscuitjes. Je staarde naar buiten. Ik nam kleine slokjes van mijn thee.
Opeens stond je op.
“Kom, we gaan naar buiten.”
Ik lachte, maar je had je schoenen al aan en gooide mijn schoenen in mijn richting.
“Kom op joh! We gaan een regendans doen! Lachen.”
Ik vrees dat ik de eindstreep van Target 1 niet heb gehaald (Target 1: Schrijver valt 8 kilo af binnen 8 vervolgverhalen, oftewel binnen 8 maanden). De 8 maanden zijn voorbij en er is mij slechts anderhalve kilo ontschoten. Target 2 komt nu in beeld (Target 2: nader te bepalen, afhankelijk van succesvolle afronding Target 1). Zal ik de lat eens hoog leggen? Met toestemming van de lezer zal ik nog voor het eindejaar 80 kilo wegen. Deal?
