Onze kinderen zouden Louis, Helena of Michiel heten. En als het aan hem lag kregen de jongens elk een boksbal op hun kamer, “[i]want in België moet je als buitenlander tonen dat je verdomme ballen aan je lijf hebt[/i]”.
Gefascineerd volgen mijn buurvrouw en ik al drie dagen de nieuwe koning van ons plein: Een grote machine met een vervaarlijke happer. Stoer trotseert hij de puinhopen alsof het een geplaveide weg is. Met een allesoverheersende honger hapt hij dierbare herinneringen weg. Regelmatig lopen we een stukje langs het hek.
Hand in hand lopen Sterre en ik de winkel in. De sfeer zit er al goed in, dankzij K3 op de radio en het gezelschap van Beer, die naast Sterre in de autogordels zat. De bevrijding van mijn kleine nichtje uit de auto heeft me wat hoofdharen gekost, maar hier staan we dan, als echte vriendinnen, klaar voor de supermarkt.
Onlangs kwam ik hem toevallig op internet weer tegen; mijn radioheld Paulus de Boskabouter.
We spreken over de late 50 er jaren, beste kinderen. Toen hadden we die gezellige Koude oorlog nog en echte ijsbloemen op de ruiten.
Twee keer per week om 10 voor 7 ’s avonds, vlak voor het slapen gaan, de magie van het Grote Bos.
De stemmen van alle spelers briljant geacteerd door bedenker en schrijver Jean Dulieu.
Het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes is al honderd keer verteld. Veel kinderen zijn grootgebracht met de gedachten dat ze door de ooievaar zijn ingevlogen of uit de bloemkool zijn opgebloeid, maar zelf geloof ik niet in sprookjes en vertel mijn dochter liever gewoon waar het op staat.
