“Goh, ’t is toch leuk om te zien dat jullie achter de schermen ook gewone mensen zijn”
Dat was dé opmerking die vandaag in m’n hoofd is blijven hangen na het werk. Hetgeen je eigenlijk niet eens ‘werk’ mag noemen…
Er werd gebeld. Ik deed open. Het was Spicht. We hadden haar wel verwacht, maar toch ook weer niet. We staarden haar zwijgend aan. Het was een rare situatie. Ze was de enige verbinding naar het drama dat toch weer niet zo’n drama bleek te zijn.
‘Er kwam een mevrouw aan de deur,’ zei buurman Hapers. Hij had netjes aangebeld en stond met een pakje in zijn handen. Een nette man van middelbare leeftijd. Hij werkt als administrateur bij een kleine firma.‘Een slank ding in spijkerpak,’ vervolgde hij. ‘Ze vroeg of wij dit pakketje aan jullie wilden geven. Er was niemand thuis.’
Wat is school toch leuk als je laatste tentamen achter de rug is! Het is me in ieder geval duidelijk geworden wat onze leraren bedoelen als ze weer eens lopen te mekkeren over “ons uitstelgedrag wat ons niet zal redden…” Alles lijkt aantrekkelijker te zijn dan thuis zitten en nìet te studeren op die franse zinnetjes, die economische theorieën en Engelse tekst terwijl dat eigenlijk wel zou moeten.
Connie en ik zaten op de bank en keken tv. Het was veertien dagen na onze vlucht. We dachten er elke dag aan. Soms spraken we er over. We konden er niets aan doen. Ik had ontelbare malen gespeeld met het idee ’t Hoekje te bellen en naar Willem te vragen. Maar ik was bang dat ik iets wakker zou roepen. Dat Willem meteen zou weten wie er belde. Dat was onzin natuurlijk.
