Dagboekdelen

11 november 2016

Ze zit tegenover mij. Het is behaaglijk in de kleine ruimte. De vrouw is gezet, heeft een spleet tussen de voortanden en de ogen liggen diep verzonken in de kassen.
‘Ik vertrouw het niet,’ fluistert ze, een snelle blik werpend op de deur. Ik kijk ook naar de deur, waar niets bijzonders te zien is.
‘Hij gaat vreemd, dat weet ik zeker. Kun jij dat zien?’ wil ze weten.
‘Oh u bedoelt uw man in de auto die op u zit te wachten,’ begrijp ik.

De dag is vroeg begonnen. Er moeten kinderen naar school. De wekker gaat een paar keer. Naast me ligt mijn man, geheel tegen de gewoonte in. Normaal gesproken is de plek naast me al een aantal uur leeg. Hij heeft spit, volgens de arts, die ons afgelopen dinsdagavond een spoedbezoek bracht.  Nu is het vrijdag, maar komende dinsdag zal mijn man weer lopen als een kieviet, aldus de arts. Kreunend komt mijn man overeind. Het opstaan doet denken aan de aanvang van een militaire missie. Na een kwartier zit hij en bindt een band om zijn middel om zijn rug te kunnen ondersteunen. Het lopen is vergelijkbaar met het schuifelen van Winston Churchill tijdens zijn laatste levensjaar.

‘Waarom denkt u dat?’ vraag ik de vrouw. De oude man die ik daarstraks in de auto zag zitten maakte een nogal gelaten indruk, niet bepaald het toonbeeld van een Casanova.
‘Gewoon, dat weet ik,’ bijt ze me toe, met een beangstigende felheid.
‘En u gaat mij vertellen dat het zo is. Dan heb ik bewijs.’ Ze gaat verzitten en slaat een gezet been over het andere. Het houten huisje waarin we zitten trilt.
‘Ik vertel hem keer op keer dat hij vreemd gaat. Dat ik bewijzen heb. En hij liegt gewoon,’ gaat ze verder op boze toon.
Ik denk aan de man in de beige Audi. Het viel me op dat hij bleekjes oogde. Eigenlijk niet gezond.
‘Maar uw man is toch ziek?’ Ik flap het eruit, voor ze nog iets kan zeggen.
‘Ja, hij heeft een hartinfarct overleefd, maar dat verandert niets aan mijn verdenkingen.’

Mijn oom is vanmorgen gestorven. Hij leed aan kanker. Moeder stuurde me daarnet een berichtje.
‘Vanavond is het Sint Maarten,’ deelt manlief mee. Vergeten vanwege alle consternatie van de afgelopen dagen.
Voor aanvang van de lessen glip ik nog even de supermarkt in om twee lampion stokken te kopen.
‘Anders mag ik niet meedoen.’ zegt mijn dochtertje Femke. Ze kijkt verdrietig. Het is haar eerste jaar op deze school, en het wennen gaat lastig. Voorin de klas lopen twee jongetjes hard lachend langs de tafeltjes. Zitten willen ze niet. Ik mieter tijdens het passeren met de punt van mijn jas een pennenbakje van een tafeltje. De vloer ligt bezaaid met gebroken gummetjes, potloden, pennen en slijpsel.

‘Ik kan mij niet voorstellen dat uw man zoiets zou doen. Vreemdgaan, nee,’ vertel ik de vrouw en staar gebiologeerd naar de spleet tussen de tanden.
‘O nee? Maar kijk, ik heb wel een andere vraag,’ antwoordt ze en overhandigt mij een wazige uitgeprinte foto van een oudere man met zonnebril. Het is haar oude en nieuwe liefde. Eigenlijk is hij de ware. Maar ik moet het bevestigen.
‘En uw man dan?’ vraag ik. Ze kijkt ongelukkig. Ze neemt een slok thee en kijkt weer naar de deur.
‘Ik hoopte dat hij vreemd zou gaan..’
Er klinkt ergens een luid geklop, het uitkloppen van lakens. Er vliegen een aantal kraaien op die krassend boven de huizen cirkelen.