Mensen doen hun best, maar het lukt ze eigenlijk nooit écht: zich inleven of verplaatsen in een ander. Proberen te begrijpen hoe een ander zich voelt. Naar mijn idee is het een groot probleem dat mensen nooit eens écht kunnen voelen wat een ander voelt. Ok, het zal best dat Truus Piet beter begrijpt dan Berta omdat ze iets soortgelijks als Piet heeft meegemaakt, en Berta niet, maar écht weten en voelen wat er in een ander omgaat? Nee, dit kan niet. Nou had ik gewoon eens een leuke gedachte hierover, misschien een vreemd idee. Wat dacht je van een soort USB-stick dat je kan inpluggen van het ene mens naar het andere, een soort menselijke emotie-database-exchange. Het zou geweldig zijn! Waarom laat de steeds groeiende technologie dit nog niet toe, aangezien deze toch al bizar enge vormen aanneemt tegenwoordig? Ik bedoel, we spelen met z’n allen toch al een aardig partijtje God, dus waarom gaan we niet een stapje verder en proberen we dit soort dingen niet te realiseren? Volgens mij zou dit toch echt een hoop problemen oplossen!

‘Stel ik me aan?’ Hup! Plug erin. Voel jij maar eens wat voor pijn ik heb, en oordeel dan pas! Of wat zou het prachtig zijn om als man de helse pijnen van je barende vrouw even over te kunnen nemen, al was het maar voor een uurtje. Reken maar dat die kerels daarna veel meer begrip voor hun vrouw hebben! Of dat je tegen een kankerpatiënt kan zeggen: ‘deel je pijn en angst met mij, ik neem het even van je over nu’. En dan de USB-stickjes inpluggen en wat voel je dan, denk je? BEGRIP. En samenhorigheid. Dat is wat men zal voelen met deze ontwikkeling. Begrip voor elkaar, want dat is me toch een partij moeilijk tegenwoordig. Er is geen begrip voor bejaarden met Alzheimer, geen inlevingsvermogen voor getraumatiseerde oorlogskinderen, laat staan dat er begrip is voor mannen die hun gezin uitmoorden. Geen gevoel voor in een vuilniszak gedumpte puppies of voor de wanhoop van de in het kwaad daglicht gestelde moslims. Je kunt het niet bevatten hoe het voelt om een kind te verliezen en je kunt je simpelweg niet voorstellen hoe het voelt om depressief, neergeschoten of totaal psychotisch te zijn. Hier kan niemand wat aan doen. Het is nou eenmaal zo. Niemand kan in elkaars gevoelsleven komen, helaas, niemand zal ooit écht begrip voor elkaar hebben.

Hoe zou het toch zijn, als mijn waanzinnige abstracte idee tot werkelijkheid kwam?? Zou de mens echt dichterbij elkaar kunnen komen? Zouden er veel mensen gebruik van maken?
De onkunde van het omgaan met elkaar is toch voornamelijk gebaseerd op het gebrek aan begrip voor elkaar. Als dit nou wegvalt, als iedereen in de hele wereld zich nou daadwerkelijk eens in elkaar zouden kunnen inleven en écht zouden kunnen voelen wat er in een ander omgaat, zou de wereld dan niet een heel stuk harmonieuzer zijn?

*zucht*

Ik denk het wel.

Categorieën: Fictie

13 reacties

delta75 · 12 april 2007 op 11:40

tuurlijk, in vele gevallen zou je iemand er mee kunnen helpen. Maar zou de maatschappij niet ongelovelijk misbruik ervan maken?

“Oh, moet je eens voelen hoe verliefd ik ben.”

Dan met CTRL+C dat gevoel kopieren.

Niet iedereen is in staat om zich in te leven in een ander. Maar om nou precies alles te delen lijkt mij net iets te veel van het goede.

Misschien wat meer natuurlijk “inleven” en tijd nemen om elkaar te begrijpen?

Om maar niet te beginnen over de gevoel veiling site.

Verder: Erg leuke gedachtes:) goed geschreven.

Rose · 12 april 2007 op 11:58

Alles delen hoeft natuurlijk niet. Je moet het USB-stickje alleen gebruiken wanneer het echt nodig of goed is. En dat mag iedereen voor zichzelf bepalen. Het lijkt me trouwens hartstikke leuk om eens te voelen hoe verliefd iemand is, en om te kijken of ik dat gevoel herken.

Gevoel kopiëren mag niet, wat mij betreft. Het moet alleen een moment van inleving zijn, zodat je kan voelen wat de ander voelt. Je mag daarna niet dat gevoel van een ander bij jezelf programmeren.

Ach, en zo kan ik er nog heel lang over door fantaseren. Over hoe het plugje eruit moet zien bijvoorbeeld. En waar de opening in het lichaam moet zijn. 😀

Rose · 12 april 2007 op 12:03

Oh, en trouwens…dat *zucht* moeten jullie maar even wegdenken.

Ik heb hier geleerd dat dit webloggerig overkomt :lach: maar had dit stukje toen al opgestuurd…

arta · 12 april 2007 op 12:33

Leuke gedachtengang, al ben ik het er helemaal niet mee eens.
Ik heb namelijk genoeg mensen in mijn omgeving met een gezond inlevingsvermogen. Dat heeft, wat mij betreft, meer met aandacht voor elkaar te maken dan met letterlijk invoelen. Daarbij heb je ook nog het feit dat elk lichaam anders reageert op pijn en situaties, waardoor ieder mens een bepaald gevoel mét of zonder Emo-USB-stick anders ervaart. 🙂

SIMBA · 12 april 2007 op 12:55

Zoals veel goede uitvindingen zou ook dit misbruikt worden; iemand martelen door de usb-stick van een ernstig ziek iemand te gebruiken bijvoorbeeld. Ik moet er niet aan denken.
Maar erover fantaseren is natuurlijk prima, dat geeft leuke columns!

pepe · 12 april 2007 op 15:02

Ik vind deze fantasiecolumn erg grappig.

Ik weet ook niet of ik gelukkiger wordt als een ander mijn pijn of ik zijn pijn zou kunnen voelen.

Eddy Kielema · 12 april 2007 op 15:06

Op zich leuk bedacht, maar ik denk dat veel conflicten voortkomen uit botsende belangen en niet door een gebrek aan inlevingsvermogen.

Mosje · 12 april 2007 op 15:40

Ik plug wel eens in – niet met een usb-stick trouwens – en guess what. Het is het toppunt van emoties delen.
😀

Mup · 12 april 2007 op 16:47

Grrr, die hond was me weer voor 😆

Ik zou ‘bang’ zijn voor misbruik, in die zin, dat er altijd mensen zijn, die je willen overtroeven, zelfs met pijn en emoties. Wel een leuke gedachte, om je gedachten eens over te laten gaan,

Groet Mup.

pally · 12 april 2007 op 22:06

Grappige gedachtenspinsels, al zouden ze m.i. niet erg veel opbrengen in de praktijk.
Er zijn veel mensen die een prima inlevingsvermogen hebben of in elk geval goed genoeg ook zonder plug.
Maar erg origineel!

groet van Pally

KawaSutra · 12 april 2007 op 23:25

Veel tekortkomingen die je wilt oplossen met een USB-stick kunnen we oplossen door een betere communicatie. Meer praten, beter luisteren.
Maar ga vooral door met je fantasie want het zet mensen in ieder geval aan het denken.

Dees · 13 april 2007 op 07:35

Origineel gevonden Rose! Delta steekt je ook aardig naar de kroon trouwens, in zijn reactie.

Jammer van de *zucht*.

Je gaat er heel makkelijk van uit dat niet begaan zijn met synoniem is aan gebrek aan inlevingsvermogen. Misschien is dat wel gewoon onverschilligheid ten opzichte van de ander en maakt het niet uit welke usb je er ff instopt.

Anne · 13 april 2007 op 10:37

Wat je beschrijft is voor een deel cultuurgebonden, dat wil zeggen het onvermogen dan wel de onverschilligheid t.o.v. onze medemensen.
Gisteren hoorde ik een ongelofelijk verhaal dat illustreert dat het ook anders kan:

De allereerste soap in Bosnie verscheen ruim acht jaar geleden op de t.v. hier. Die soap heette Esmeralda, en er was sprake van een hoofdpersonage dat ziek en blind werd waarbij allleen een operatie haar kon redden. Bosnische kijkers, met name ouderen, begonnen geld in te zamelen om de operatie te bekostigen. Echt gebeurd.

Mosje, 😆

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder