Hij is de knapste jongen van de school. En dat weet hij. Hij heeft verkering met het knapste meisje van de klas. En dat weet ze. Het is een mooi stel. Dat weten we allemaal. Deze zomervakantie mag een groepje gelukkigen op Griekenlandreis. Een traditie van onze school, iedere vijfde of zesde klasser hoopt ervoor te worden uitgeloot. Ik mag mee, als enige van mijn vriendinnen. Hij gaat ook, net als zijn vriendinnetje.

We reizen twee lange dagen met de bus. Twee dagen waarin je niet om hem heen kunt. Hij is gevat, grappig, charmant. Hij is de sfeermaker, zelfverzekerd en energiek. Zijn vriendin is rustig, kent hem, laat hem maar toe doen. Waar wij nog meisjes zijn, is zij al een vrouw. Zoals ze lacht, met haar donkere krullen schudt, quasi verlegen, tikkie ondeugend. Ze begrijpt het vrouwzijn, voelt de blikken van de jongens en verstaat de kunst ervan te genieten en er toch boven te staan. Ze is ontzettend knap, dat zie ik ook, zoals ze zijn hand pakt en naar hem kijkt. Hij lacht naar haar, een hele lieve glimlach, verliefd. Dat doet zeer, ik voel een steek van jaloezie.

Hij is duidelijk niet mijn type. Dat leren jasje, dat altijd zo kraakt, als een pantser dat zijn binnenkant afschermt. Net als die gladde praatjes. Soms, tijdens de gymles, als we samen als eerste binnenkomen na de veldloop, of het verst zijn gerend in de coopertest, dan zie ik hem naar me kijken. Nieuwsgierig, een klein beetje bewondering zelfs. Ik kan inderdaad hard rennen. Terwijl we wachten op de rest kletsen we wat. Hij is nu heel anders, rustiger. Ergens voel ik verdriet bij hem. Het is iets groots, iets wat hij niet wil laten zien. Misschien verbeeld ik het me, maar het maakt hem wel mooier, dieper.

Ze kussen en de bus joelt. Bekken! schreeuwen ze. Hij geniet van de aandacht, van zijn rol, kijkt rond in de bus en pakt plots mijn blik. Shit, betrapt. Ik probeer me te herstellen maar hij heeft mijn glazige ogen al opgemerkt. Het doet me pijn, deze voorstelling. Hij kan het zien, weet ik, zo intens als hij kijkt.

In Griekenland lopen we regelmatig langs elkaar. Terloops. We praten honderduit, aangestoken door de tempels, musea en prachtige rotsen filosoferen we over alles wat in ons opkomt. Ik ben onder de indruk van wat hij allemaal weet, geen boekenwijsheid maar levenswijsheid, zoals ze dat noemen. Hij wijst naar bomen en naar vogels, laat me de wereld door zijn ogen zien. Hij vindt het grappig hoe ik praat, hoe anders ik tegen dingen aankijk. Dat ik hem interessant vind streelt hem. Het kost me geen moeite, hij ís interessant.

Een paar weken na de Griekenlandreis heeft de hele groep afgesproken in een café, om elkaar nog één keer te zien, voordat we uitvliegen naar andere scholen, onze levens zich scheiden. Zij zijn er ook, stralend, verliefder dan ooit. Als hij me ziet, komt hij naar me toe. ‘Zullen we buiten even op de stoep gaan zitten?’ Het voelt weer vertrouwd, we kletsen honderduit. Dan kijkt hij om, hij moet terug naar binnen. ‘Sylvia? Ik moet je iets vragen. Er wordt gefluisterd dat mijn vriendin met John heeft gekust. Klopt dat?’ Het beeld van die twee, kussend in het steegje op het Griekse eilandje, flitst voor mijn ogen. Hij ziet het, weet het. ‘Dankjewel. Ik wist wel dat ik het jou moest vragen.’ Als hij weer naar binnen gaat staar ik hem na. Beduusd. Verdrietig. Om de knapste jongen van de school.


19 reacties

Mien · 13 juli 2011 op 08:37

.

[b][url=http://www.youtube.com/watch?v=u2UhQAhLc2Y]Une belle histoire !!![/url][/b]

En Grèce.

Mooie column Syl.

Mien

SIMBA · 13 juli 2011 op 09:03

Aaaaaaaah, net Grease 🙂

Meralixe · 13 juli 2011 op 09:55

Andermaal verkeert gekozen. Dit is natuurlijk een mooi “verhaal” maar veel meer “liefde” in een zeer zuivere vorm. Mooi geschreven!!!

LouisP · 13 juli 2011 op 11:39

Verdorie Silvia1! Wat een prachtige proza om deze column te beginnen!
Jij laat zoveel zien door het niet te vertellen…

Ik ben onder de indruk van wat hij allemaal weet, geen boekenwijsheid maar levenswijsheid, zoals ze dat noemen. Hij wijst naar bomen en naar vogels, laat me de wereld door zijn ogen zien. Hij vindt het grappig hoe ik praat, hoe anders ik tegen dingen aankijk. Dat ik hem interessant vind streelt hem. Het kost me geen moeite, hij ís interessant.

Om deze column mooi en bijzonder te vinden kost me geen moeite…hij is mooi en bijzonder

phoebe · 13 juli 2011 op 13:02

Chapeau!!!

Yannick · 13 juli 2011 op 13:13

helaas enorm herkenbaar…. Wel heel leuk om te lezen.

Harrie · 13 juli 2011 op 13:50

Marvellous. I know one thing for sure. It wasn’t me.

Mark (in the absence of Harrie)

pally · 13 juli 2011 op 17:19

heel erg mooi, Sylvia, hoe je zo’n hopeloze verliefdheid laat voelen. De broeierige sfeer, de diepe droefheid om wat niet voor jou kan zijn en toch een kameraadschappelijke band. Echt een leeftijdsbeeld, ook. :wave: CVDM zou niet misstaan…

groet van Pally

LouisP · 13 juli 2011 op 18:09

mooie reactie Pally,
jaaa, CVDM…

DreamOn · 14 juli 2011 op 08:40

Prachtige column. Ik was de beste vriendin van zo’n jongen. Bij mij kwam hij voor goeie gesprekken. En dat ik verliefd op hem was, kwam in zijn kop niet op. Ik was zijn maatje, zijn zusje, zoals hij me weleens noemde. Dus heel erg herkenbaar, en mooi opgeschreven! 😉

Chantalle · 14 juli 2011 op 23:12

Werkelijk een heel mooi stuk. Je hebt me geraakt!

LouisP · 1 augustus 2011 op 00:22

Verdorie Silvia 1,

‘Ergens voel ik verdriet bij hem. Het is iets groots, iets wat hij niet wil laten zien.’

proficiat met deze prachtige CVDM!!

louis

Mien · 1 augustus 2011 op 07:27

Proficiat sylvia1.
Wringende liefde een maand op kop.
Terechte CvdM.

Mien

arta · 1 augustus 2011 op 11:41

Sylvia, wat heb je hier een prachtig plaatje neergezet. Gefeliciteerd dat hij een maandje bovenaan staat.
Wat mij betreft heel terecht!
😀

sylvia1 · 1 augustus 2011 op 15:16

Dit had ik écht niet zien aankomen zeg, m’n eerste cvdm, wat een verrassing! Nog bedankt voor de mooie reacties, wegens vakantie had ik niet eerder gereageerd…

Meralixe · 1 augustus 2011 op 19:41

Wat ben ik blij dat ik toen al uw schrijven steunde.
Ik trakteer!!!! :pint:

WritersBlocq · 3 augustus 2011 op 23:18

Dit vind ik een heel gave column, en terecht ook Column van de Maand, gefeliciteerd!

groetjes, Pauline.

pally · 7 augustus 2011 op 13:59

Net terug van een weekje weg, zie ik nu pas je CVDM! Nou, dat had ik meteen na het lezen al bedacht( zie reactie). Dus heel terecht, vind ik! Van harte feli, Sylvia, :kus:
Pally

embee · 18 augustus 2011 op 23:09

Oh, helaas niet eerder gezien, ik vind het een prachtig stuk!!!

Proficiat van Embee

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder