Hij is zo mooi, zoals hij daar zit, tegenover haar. Ze heeft zin om naast hem te gaan zitten, zijn hand vast te houden, zijn blonde krullen te strelen. Met moeite houdt ze zich in, het is te druk in de trein. Bovendien zou hij het niet leuk vinden, nu, daar kent ze hem goed genoeg voor. Lachend kijkt hij naar buiten. Waar zou hij aan denken? Als hij haar aankijkt met zijn donkere ogen kriebelt het over haar hele lijf. Waar blijft de tijd, zucht ze. Het wordt alweer acht jaar dat ze elkaar kennen. Ze kan zich de eerste dag nog zo goed herinneren, bij haar thuis. Wat was het warm! Een heuse hittegolf in mei. 31 mei, een datum om niet meer te vergeten. Hij was laat, maar toen hij kwam was het liefde op het eerste gezicht. Dat gevoel toen ze zijn naakte lichaam vasthield, hem liefdevol kuste, intens gelukkig. Hij gaf haar weer het gevoel vrouw te zijn, de hele wereld aan te kunnen. Morgen is het opnieuw 31 mei en dát gaan ze vieren!

Ze is blij dat ze hem heeft kunnen overhalen om in de stad nieuwe kleren te gaan kopen. Hij houdt helemaal niet van de drukte in het stadscentrum. De laatste keer dat hij er is geweest was het voor de Mediamarkt. Nieuwe kleren, dat is allemaal onzin. ‘Deze kleren zijn toch mooi genoeg? Dit t-shirt kan ik best nog een paar dagen aan, die hoeft echt niet in de was.’ Altijd recht door zee en nuchter, dat vindt ze leuk aan hem. Hij is ook zo ontzettend lief, zoals gisteravond, toen hij op de bank voor de tv ineens zei dat hij verliefd op haar is, terwijl zijn vingers haar rug streelden.

In de kledingwinkel kost het hem slechts drie minuten om een t-shirt te kiezen. En het is nog een mooi shirtje ook. Tot haar verbazing loopt hij daarna naar een rek met witte broeken. Wit? Ze denkt niet dat die kleur hem staat. In plaats daarvan zegt ze: ‘Wordt zo’n broek niet veel te snel vies?’ Hij schudt resoluut van nee. Nou ja, het is wel feestelijk, een witte broek.

Ze weet dat er ooit een dag zal komen dat hij haar verlaat. Van haar houden zal hij altijd, daar is ze van overtuigd. Nooit zal hij haar vergeten. Hun jaren samen pakt niemand meer af. Toch zal ze hem een keer los moeten laten, ook voor zijn eigen bestwil, zo’n type is hij. Daarover heeft ze geen enkele twijfel, intuïtief heeft ze dat vanaf de eerste dag zo gevoeld. En toch doet het pijn, als ze eraan denkt.

Ze zoeken samen nog verder naar een spijkerbroek als ze hem ineens kwijt is. Kalm loopt ze tussen de kledingrekken. Zo ver kan hij toch niet weg zijn. Juist als ze nerveus begint te worden, ziet ze zijn spiegelbeeld weerkaatst in een pilaar. De reflectie daalt langzaam. Wat vreemd, is hij nu op de roltrap? Snel rent ze tussen het winkelend publiek door naar het uiteinde van de trap. En ja, daar staat hij, huilend.
‘Ik zag je nergens meer, dus toen dacht ik dat je naar boven was gegaan. Ik ben je daar gaan zoeken.’
Naar boven? Hoe komt hij daar nou bij, vraagt ze zich af. Dat zou ze echt nooit doen. Zo goed kent hij haar dus nog niet.

Ze tilt hem op, veegt zijn tranen weg en kust zijn bezwete voorhoofd. ‘Lieverd, je hebt me wel laten schrikken. Wil je dat nooit meer doen? Ik wil je niet kwijtraken! Wie moet er dan al die taart op eten morgen, op je verjaardagsfeestje?’


14 reacties

pepe · 31 mei 2011 op 07:23

Zo mooi, een fijne verjaardag voor jullie allemaal en heel veel sterkte met het stap voor stap loslaten 😉

Fem · 31 mei 2011 op 07:26

Prachtig stuk…

Gefeliciteerd hoor!

LouisP · 31 mei 2011 op 07:36

“De reflectie daalt langzaam. Wat vreemd, is hij nu op de roltrap?”

Heel erg mooi, mooie column. Proficiat!

SIMBA · 31 mei 2011 op 07:37

Prachtig verhaal! Fijne dag morgen en succes overmorgen om die witte broek schoon te krijgen 😀

Mien · 31 mei 2011 op 08:02

Leuke column over een lieve kleine grote aanbid/der/ding.
Slagroom op de taart vandaag.

Mien

Kwiezel · 31 mei 2011 op 08:03

Sylvia!

Heel mooi geschreven, heb genoten. En gefeliciteerd natuurlijk 🙂

Boukje · 31 mei 2011 op 11:18

Mooi,mooi, mooi!

Je kunt de broek altijd nog verven…

gefeliciteerd!

phoebe · 31 mei 2011 op 13:29

Het duurde even voor ik doorhad dat het om een kind gaat, niet een geliefde.. al is een kind natuurlijk een geliefde..

Mooi geschreven! Fijne verjaardag!

Mup · 31 mei 2011 op 16:07

Hele mooie wending,

Groet Mup

embee · 31 mei 2011 op 23:43

Mooi verhaal, verrassend ook!

Groet van Embee

sylvia1 · 1 juni 2011 op 07:50

Dankjewel voor de reacties! Ik moet zeggen dat mijn bewondering voor ‘op ’t verkeerde been’-columns is gegroeid nu ik er zelf eentje heb geprobeerd. Niet gemakkelijk.
En ja, we hebben een leuk feestje gehad gister en de witte broek ligt inderdaad ook echt in de wasmachine 😉
Redactie ook heel erg bedankt voor het plaatsen op de laatste dag van mei.

arta · 1 juni 2011 op 10:37

Knap geschreven, dit stuk. Mooi subtiel die twist…

Saya_Surya · 1 juni 2011 op 20:11

Fenominabel!

RobertH · 2 juni 2011 op 23:45

Haha, ik zweerde dat dit verhaal niet kloptte, maar inderdaad, als ik hem teruglees, klopt het toch. Goed gedaan.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder