Als ik in de spiegel kijk zoek ik nog wel eens de man. Ik weet niet meer wanneer ik hem voor het eerst opmerkte, noch weet ik sinds wanneer hij zich terugtrok. Hij is er nog steeds, ergens waar ik niet goed bij kan. Al heel jong voelde ik zijn aanwezigheid. Zijn eeuwenlange mensenkennis gehuld in zijn schriele fysieke gestalte, getaande gelaatstrekken, magere gekromde rug, lange lijzige armen, handen met spichtige vingers gevlekt door nicotinesporen en zonneschade. Nooit zag ik hem lopen, hij zat altijd onverwachts op mijn bank, in mijn stoel of op de rand van mijn bed. Zijn voeten in zware bruine schoenen recht onder zijn knieën, de magere handen rustend op zijn dijbenen. Hij staarde altijd naar de grond, misschien wel naar de bruine schoenen waaronder hij de aarde voelde draaien. Het zilvergrijze haar verward en verwilderd als een aureool van engelenhaar. Hij zuchtte altijd mismoedig en mompelde tussen het zuchten door: ‘het is zinloos’ en schudde zijn hoofd waardoor het losse ongevulde vel iets mee bewoog.
Hij was wijs en veel van zijn gedachten gaven me al op jonge leeftijd een voorsprong. Door hem werd ik naar alle hoeken van de wereld gedreven alsof zijn Mantra mij aanspoorde alles wat zinloos scheen los te laten. Lang geloofde ik zijn woorden maar iets in mij hoopte dat hij er naast zat en het was aan mij om dat te bewijzen. Steeds vaker bleef hij en kwam ook wanneer ik dat niet wenste. Lange periodes sliep hij op mijn bank, in mijn stoel, zelfs in mijn bed. Door hem ontdekte ik de wereld zonder verwachtingen.
Als ik in de spiegel kijk zie ik soms een fractie van een seconde zijn reflectie en denk: ‘weet je nog dat jij zei dat alles zinloos was? Dat ik dacht dat jij de wijsheid in pacht had omdat je zoveel eeuwen torst, zoveel pijn hebt gezien?
Ik fluister dan zachtjes: ‘het was niet zinloos want dat wat ooit zinloos leek is van grote waarde gebleken’.
10 reacties
Meralixe · 4 november 2015 op 08:16
Hier kunnen anderen wel één en ander bij gissen of invullen. Nee hoor, hier of daar iets suggereren doe ik niet. Het zou, zeker als ik er naast zit, de kracht van dit schrijven enkel maar vernielen. Blijf maar lekker geheimzinnig. Nu ja, lekker?
Esther Suzanna · 5 november 2015 op 17:50
Dank je wel Meralixe.
troubadour · 4 november 2015 op 09:11
Het mystieke verleent het stuk een waardigheid dat het wel hebben kan. Literaire prestatie.
Esther Suzanna · 5 november 2015 op 17:50
Dank Troub.
Mosje · 4 november 2015 op 22:32
Ik heb me wel eens afgevraagd waarom een spiegel links en rechts verwisselt, maar nooit man en vrouw.
Maar zeg nooit nooit.
Esther Suzanna · 5 november 2015 op 17:51
wat bedoel je Mosje?
Mosje · 5 november 2015 op 18:06
Geen idee, was een beetje ironie….. niks van aantrekken. Gewoon een keer “poep” schrijven onder een van mijn stukjes en we staan gelijk 😉
Overigens vind ik je stukje mooi hoor, geen zorgen 😉
Esther Suzanna · 5 november 2015 op 18:35
Haha, dat had je niet íétsje eerder kunnen zeggen… *grijns*
arta · 5 november 2015 op 11:35
Mooi melancholisch, met ruimte voor de lezer…
Esther Suzanna · 5 november 2015 op 17:53
Fijn dat je dat las: interpreteerbaar. Dank je wel Arta.