“Ben je bijgekomen?” De stem kwam van veraf. Ik ging rechtop zitten. Vagelijk zag ik een schim van een jonge vrouw. “Mijn god, ben je eindelijk wakker?”, zei ze, terwijl ze zich over mijn bed boog. Ik deinsde terug. “Hoe wakker wil je me hebben?” Mijn stem klonk scherp en rasperig. Ze glimlachte en streelde me door mijn haar. Ik wist dat ik niet in de verdediging hoefde te gaan, en toch voelde ik de drang, zoals ik wel vaker heb. “Kom bij me liggen, en probeer eens een keer om niet in mijn hoofd te kijken”, zei ik, terwijl ik mijn hand op de hare plaatste. Een droevige lach verscheen rond haar mond. “Als jij belooft om wat vaker bij me te zijn”. De kamer leek breder dan voorheen en haar gezicht was anders. Ik zag lijnen die me nooit eerder waren opgevallen. “Je wordt oud” zei ik, terwijl ik met de rug van mijn hand over haar borst streelde. “Vind je het gek?”, antwoordde ze, “Wanneer een mens vijf jaar van zijn leven weg slaapt zijn er dingen veranderd. En de verandering zet door, al slaap je nog minstens vijf jaar, en zelfs als je elk moment wakker zult zijn”. “Ik verwijt je niets”, antwoordde ik terwijl de slaap alweer half intrad. “Alles is vergankelijk. En uiterlijk is zo goed als fictie. Je blijft mooi al word je honderd jaar. Je weet toch dat ik verder zie dan dat?”. Ze vlijde haar hoofd op mijn borst. Ze leek tevreden, zoals ze daar op me lag. Twee harten in één bed. Als ik het mijne verloor zou ik altijd het hare nog hebben.

“Word wakker!”, schreeuwde ze tegen me. “Word wakker!”. Ze huilde terwijl ik mijn best deed om mijn ogen te openen. Haar schreeuw verscheurde mijn ziel en er was niets dat ik kon doen, dan lijdzaam aan te horen hoe ze verstikte in verdriet. “Laat er een einde aan komen. Ik wil je dit niet langer aandoen, ik wil dat je doorgaat met je leven…”, En plotseling werd ze kalm, waarop mijn stem verzwakte. “…ik kan de muziek die je meebrengt niet meer aanhoren. En ik kan niet langer luisteren naar de verhalen die je voorleest. Het is genoeg geweest zo. Je hebt je best gedaan.” En ze rustte haar gezicht op het mijne.

Het was de laatste keer dat ik ooit nog haar warmte zou voelen. En tevens de eerste keer in vijf jaar tijd dat we elkaar werkelijk begrepen. We waren stil. Urenlang. Terwijl ik luisterde naar het kloppen van haar hart, en zij luisterde naar het kloppen van het mijne. Nog een keer las ze me een verhaal voor. “We gaan allemaal dood”, vertelde ze, “de een is nog niet weg of de ander volgt alweer”. Ik glimlachte. Het was ons verhaal. Ik herkende het direct.”Maar er bestaat ook liefde”, ging ze verder, en zoals altijd zoende ze me. “En heb je wel eens gehoord van schrijven als vorm van exorcisme? Misschien moet je dat eens proberen”. “Ik schrijf alleen nog met mijn ogen”, zei ik. Ze begreep het en kuste ze. Eén voor één. Ze sloot het boek. Het was tijd om te gaan.

Categorieën: Fictie

17 reacties

Avatar

Ma3anne · 22 juni 2005 op 18:00

Weer vaag, poëtisch en mooi.

Alleen: ‘de ontwaking’, moet dat niet gewoon ‘het ontwaken’ zijn?

Avatar

Dees · 22 juni 2005 op 18:07

Je schrijft erg mooi. Ik merk wel dat ik er echt de tijd voor moet nemen, ik moet er echt even voor gaan zitten. Maar dat is het zeker waard…

Grtz,

Dees

Avatar

Wright · 22 juni 2005 op 21:08

[quote]“En heb je wel eens gehoord van schrijven als vorm van exorcisme? Misschien moet je dat eens proberen”.[/quote]
Hier raak ik het spoor bijster, de ‘ik’ persoon komt niet bezeten over, hoe moet ik dit lezen..?

Ik heb deze column ook meerdere keren gelezen, laten zakken en opnieuw gelezen.
Ik vind het weer geweldig hoe je de, voor jou zo kenmerkende, ongrijpbare sfeer weet neer te zetten.
De grote lijnen zijn me duidelijk, misschien moet ik het ook niet helemaal willen begrijpen.

Avatar

KawaSutra · 22 juni 2005 op 21:09

[quote]Ze sloot het boek. Het was tijd om te gaan.[/quote]
Mooi verhaal Troy, mooie zinnen. Helemaal goed.
Ik geloof zelfs dat er zulke mensen zijn die jarenlang slapen. Het geeft wel rust in je relatie. 😀

Avatar

champagne · 22 juni 2005 op 21:20

[quote]Twee harten in één bed. Als ik het mijne verloor zou ik altijd het hare nog hebben. [/quote]

Prachtige zin!

Ik vind de sfeer mooi, maar dat wil niet zeggen dat ik alles precies kan volgen. Bijvoorbeeld het schrijven als vorm van exorcisme 😕

Avatar

Troy · 22 juni 2005 op 21:39

De vrouw in het verhaal leest de man (die in coma ligt en alleen nog met zijn ogen schrijft/spreekt) een boek voor. Ik maak een kleine toespeling op een van mijn eerder columns “exorcisme”, waarin exact dezelfde zinnen voorkomen. De vrouw is zelf niet bezeten, maar leest opnieuw voor uit een boek waar hij van hield (het schrijven als vorm van exorcisme is een zin uit het betreffende boek), met de voor hen daarbij horende rituelen (de zoen etc). Het is de laatste keer dat ze hem voorleest. Ik begrijp dat het verwarrend kan werken…(het is eigenlijk alleen te begrijpen wanneer je “exorcisme”er weer op naleest).

Avatar

Mosje · 22 juni 2005 op 21:40

Jij hebt iets met vrouwen wat lijkt op wat Raindog ook heeft.
Misschien moesten jullie eens een duo-column schrijven? Eerst een weekendje bij elkaar logeren zou ik zeggen.
😀

EDIT:
Lees net je eigen reactie Troy. Inderdaad, erg verwarrend wel. Misschien maak je het wat te ingewikkeld? Een gelaagdheid aanbrengen in een column kan wel, maar je moet er wel voor zorgen dat je column er niet van afhangt. dus ook als de lezer de gelaagdheid niet ziet, moet het stukje toch nog ergens over gaan.
Vind ik

Avatar

melady · 23 juni 2005 op 00:07

[quote] “Mijn god, ben je eindelijk wakker?”, zei ze, terwijl ze zich over mijn bed boog. Ik deinsde terug. “Hoe wakker wil je me hebben?” [/quote]

Vervang ‘ze’ in ‘hij’ dan weet ik maar één antwoord: (persoonlijk):
‘Neuk me en wel nu’ 😀

Avatar

Troy · 23 juni 2005 op 00:12

@ Melady

Je bent errug grappig nog zo laat 😛

Avatar

melady · 23 juni 2005 op 00:18

Ik ben altijd wel grappig…tijdstip maakt niet uit, wel de stemming van het moment zeg maar
😀

Avatar

KingArthur · 23 juni 2005 op 00:26

Schrijven is het probleem niet. Ik ga proberen mijn gevoel (en tevens, denk ik, van anderen) te beschrijven.

De boodschap die je wilt brengen ligt diep en is niet te vangen in 300 tot 500 woorden. Het gevolg is dat je stijl fragmentarisch wordt waardoor het geheel moeilijk te volgen wordt met gedachtensprongen die voor jou logisch zijn maar niet voor iedereen.

Kortom, je weet perfect een gevoel te creeeren maar niemand (of weinigen) die het lezen kunnen zeggen waarom. En dat vind ik een beetje jammer.

Ik wil hier trouwens niet mee zeggen dat alles wat je schrijft zo klaar als een klontje moet zijn, de lezer mag ook wel een beetje nadenken. Maar voor mij is dit hier te ver gezoch of te moeilijk als je dat liever hebt (ik ben ook geen goede lezer maar die zijn er hier absoluut wel).

Ik hoop dat je hier wat mee kan.

Avatar

Shitonya · 23 juni 2005 op 00:56

Om stil van te worden…
Prachtig geschreven!

Avatar

Louise · 23 juni 2005 op 07:06

De spanning weet je enorm op te voeren. Hoewel ik niet helemaal begreep waar het om ging, wilde ik alleen maar doorlezen 😉

Avatar

Domicela · 23 juni 2005 op 16:37

Snapte er weinig van, maar wel mooie zinnen. Is ook wat waard!

[quote]Als ik het mijne verloor zou ik altijd het hare nog hebben. [/quote]

Avatar

Wright · 23 juni 2005 op 16:54

Na ‘Exorcisme’ vielen de stukjes inderdaad op zijn plaats.
Je columns zijn misschien niet allemaal even toegankelijk, maar een beetje moeite doen om columns van dit genre te begrijpen, vind ik persoonlijk wel een uitdaging.

Avatar

Raindog · 23 juni 2005 op 20:15

[quote]Jij hebt iets met vrouwen wat lijkt op wat Raindog ook heeft.[/quote]

Zorgwekkende kanttekening hierbij is dat Troy dit soort columns, in tegenstelling tot mij, instuurt in de categorie ‘fictie’…..

😉

Avatar

bert · 24 juni 2005 op 09:41

ook deze moet ik eerst nog een paar keer lezen, anders haal ik nooit alles er uit wat jij waarschijnlijk geprobeerd hebt om er in te stoppen.
De eerste indruk van de column:
Fenomenaal gevoelig, maar on(be)grijpbaar.

Geef een antwoord