Het was liefde op het eerste gezicht. Sterker nog; hij leek voor mij gemaakt. Hij was ‘De Tas’van mijn dromen. Eigenlijk was ik verbaasd dat het model geen ‘Li’ heette. Alles, wat mijn oude tas niet had, bezat hij. Een soort slurfje voor mijn mobieltje, een slim sleutelvakje en een speciaal gedeelte voor mijn portemonnee en belangrijke paperassen. Maar ook een aparte ruimte waar pennen en een notitieblokje inpassen. Plus een vak voor ‘de spookdoos’ zoals mijn huisgenoten mijn make-upetui noemen. Het was de ideale tas, vond ik. Maar mijn jongens vonden De Tas een giller. De miskoop van het jaar noemden ze het. ,,Mam, dat ding past niet bij jou. Veel te geordend en veel te netjes. Het is meer een Tante-Ludi-Tas.” En meteen werd er een weddenschap afgesloten hoelang het zou duren voordat de tas een echte Li-tas zou zijn. De één dacht aan zeven weken en de ander gokte op zeven dagen. Ikzelf hield het op zeven jaar.

Ach, mijn oude tas en ik. Jarenlang leefden we in chaos samen. We kenden elkaar van binnen en van buiten. Eigenlijk was ‘tas’ een groot woord. Het was meer een royale zwarte zak waar met gemak 5 kilo aardappels inpaste. Een vergaarbak van alles en nog wat. Een grabbelton en een rariteitenkabinet ineen. Van pillen, tegen of voor het poepen, tot snoepjes tegen de kriebelhoest. Schroevendraaiers, een steunzool, poedertjes tegen hoofdpijn en stopmiddelen tegen diverse lekkages. Voor velen was tas een bekend fenomeen: Vraag wat je nodig hebt en Lia grabbelt het tevoorschijn. Een grapjas was benieuwd of ik hem aan een rubbertje kon helpen voor een veilige vrijpartij. Prompt toverde ik een zuurstokroze rubberen handschoen uit mijn buidel. Zat nog verstopt in een hoekje toen ik jaren geleden ergens wilde gaan verven.

Tja, mijn oude vertrouwde tas. Met weemoed stortte ik mijn levensloop op tafel. De voering verborg een schat aan kwartjes, dubbeltjes, knopen en een adressenboekje uit de vorige eeuw. In een hoekje vond ik een glanzend steentje uit Portugal en iets dat ooit een dropje was geweest. Onderin haakte een verloren gewaande oorbel.Voor hen was geen plaats meer in mijn spiksplinternieuwe tas. Ik richtte de Li-tas zorgvuldig en netjes in. Precies zoals het hoorde. Alles geordend. Alles voor het grijpen. En alles ging goed tótdat ik mijn sleutelbos miste. Die bleek in het slurfje te zitten waarin eigenlijk de mobiele telefoon hoorde. Die zat in het vakje van mijn portemonnee die op haar beurt weer in het gedeelte van het notitieblok zat. Mijn pennen waren nergens te vinden.

Kortom, mijn kinderen hebben de weddenschap verloren. Van orde naar chaos duurde slechts zeven uur. Tas en ik krijgen nog één kans om aan elkaar te wennen. Zo niet dan prop ik alles weer terug in mijn oude plunjezak en heeft mijn zus er binnenkort een echte Tante-Ludi-Tas bij.


Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

9 reacties

John_van_Leverdingen · 15 november 2004 op 10:07

Als man zijnde heb ik totaal niets met tassen. Dus de eerste regel dacht ik ‘mot ik hiermee?’
De tweede alinea gaf al qua schrijfstijl aan dat deze column vér boven de tas uit zou stijgen.
De rest dan ook met heel veel plezier gelezen.

Bij dit soort leuk geschreven columns doet het onderwerp eigenlijk minder ter zake. Het is gewoon leuk lezen!

Wright · 15 november 2004 op 11:15

Aan de tas herken je de vrouw.
😀

Leuk beschreven, Li!
Ik vind het altijd geweldig, die vrouwen die van alles uit hun tas toveren.
Ik match met geen enkele tas!
Als ik al eens een tas meeneem laat ik hem gegarandeerd staan.
Bovendien moet zo’n tas ook nog eens bij je schoenen en kleding passen..:-?
En tot overmaat van ramp moet je het kreng ook nog eens angstvallig in de gaten houden, want zo’n tas is ook een gewild object voor zakkenrollers en straatrovers.
Maar waar laat je in godsnaam je sleutels, portemonnee, autopapieren, enz..
Hoe doen mannen dat?(Of proppen die hun spullen in de tas van hun vrouw?)

Kees Schilder · 15 november 2004 op 14:09

Spookdoos!!, die komt in aanmerking voor quote van de dag. Bij deze.
Geweldige column weer ,Li

Charlotte · 15 november 2004 op 15:56

Heel herkenbaar zo’n tas. Ik denk dat dat geldt voor veel vrouwen. Erg leuk geschreven ook. 🙂

sally · 15 november 2004 op 18:08

Mijn dochter moet ook steeds weer erg lachen als ik weer eens met een nieuwe tas aan kom.
Want ze weet van te voren dat ik over een week weer met m`n oude vertrouwde rugtasje op m`n rug loop.
Voor mij was het dus echt lachen li
liefs
sally

Ma3anne · 15 november 2004 op 19:40

😀 😀 😀

Dit soort vrouwentassen bedoelde ik dus in mijn column
[url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2285]Ken Uw Eigen Broekzak[/url].

pepe · 15 november 2004 op 20:36

Li 😀 😀
Niets leuker als lachen om je mams, doen ze hier ook graag.
Onze tassen gek is dochterlief, ik wordt er gek van…

Mup · 15 november 2004 op 22:03

Akelig herkenbaar. Ik schijn altijd de verkeerde tas bij me te hebben. Zo ben ik eens gaan solliciteren, met een Grolsch rugzak uit een kerstpakket. Ben ook afgewezen,

Groet Mup.

viking · 16 november 2004 op 10:52

Genetisch bepaald! Niks aan te doen. Ken het verschijnsel van tamelijk dichtbij. Iets met hamster-instinct en een volslagen gebrek aan organisatorisch vermogen.

😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder