Euforie is een lastig woord en een spannende emotie. Het mag ook nooit lang duren. Simpelweg doordat binnen de verbouwing een wet van Murphy is aangenomen in de algemene vergadering van uitvoerders. De lage kastjes zijn gisteravond verhuisd naar de plaats waar ze horen. De keuken. De carrousselkast was wat lastig op zijn plek te manouvreren, doordat we ons niet gerealiseerd hadden dat de deurbreedte 90 cm is en de kast een meter breed is. Pootjes eraf geschroefd, de zaak gekanteld en vijf minuten later stond de hoekkast alsnog op zijn plek.

Met de hoge kasten besloten we nog even te wachten, zodat de vloerverf nog 24 uur langer kan drogen en nog net even iets sterker wordt om de last te dragen. Het volgende moment besloten we, dat het tijd werd voor het fornuis om zich aan ons te presenteren. Onder luid gejuich trokken we voorzichtig de verpakking los en even later stond ons zwartgrijze kookjuweel te glanzen in de bijkeuken. Voorzichtig peuterden we het plakband los van de ovendeur en van de opbergla, onderin de oven.

De oven raakte een gevoelige snaar, vanbinnen. Ik kon haar aanraken en zelfs betasten. Liefdevol gleden mijn vingers langs de rand van het keukenjuweel. In het midden van de rechterzijkant bleven mijn vingers plotseling ergens achter haken. Zenuwachtig lachend bedacht ik, dat het vast van de nieuwigheid kwam. Tot ik de zijkant bekeek.

In het midden van de zijkant bleek een enorme deuk in het paneel te zitten. Met een reusachtige pit. Stotterend en haperend riep ik lief erbij. Misschien zag ik het wel verkeerd. Niets daarvan, de deuk bleef zitten waar hij zat. Het was vijf voor acht en ik besloot de Zweedse keukenboer te bellen. Na ongeveer anderhalve minuut met nutteloze informatie a 0.15 ct/minuut kreeg ik te horen, dat de klantenservice inmiddels was gesloten.

De moed was inmiddels dwars door de vloerverwarming gezakt. Geen fornuis neerzetten betekent namelijk ook geen maten kunnen opmeten, geen leidingwerk kunnen opmeten. Kortom: stagnatie van het hele proces. Zo lijkt het telkens te gaan. Iedere keer wanneer we alletwee denken de eindstreep te kunnen zien worden we genadeloos twee stappen teruggegooid. Het einde wordt op deze manier steeds meer onbereikbaar. Ik besloot me verder op de bank in de schuur te installeren, verder was er niet veel met me te beginnen.

Vanmorgen de keukenboer gebeld en de zaak voorgelegd. We mogen dit fornuis gebruiken (waar het kan) om verder te kunnen en de boel te installeren en waarschijnlijk kan ook het kookgedeelte van het fornuis wel worden gebruikt. Goed nieuws, evenals het feit dat we gelukkig een nieuw fornuis krijgen. Het slechte nieuws is, dat dit verhaal minimaal 10-11 werkdagen duurt, voordat er uberhaupt een nieuw fornuis kan worden besteld. De levertijd? Drie weken.

Het feestmenu van gebraden kalkoen uit de oven, die ik mezelf plechtig had beloofd tijdens de kerst, zal ik moeten aanpassen. Als er een ding is wat ik dit jaar heb geleerd, is het om plannen te veranderen en doelen te (moeten) bijstellen.

Met de kerst eet ik misschien wel gewoon een broodje. Mocht dat niet smaken dan zit de Amerikaanse hamburgergigant om de hoek, evenals de lokale pizzaboer.

Categorieën: Vervolg verhalen

Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

6 reacties

Nekeit · 3 januari 2012 op 15:18

Wat zielig voor je. Nog even volhouden!
Je wordt er in ieder geval wel erg flexibel van, ook geen slechte eigenschap!

Groetjes!!

Marja · 3 januari 2012 op 17:08

Ik ben zo blij dat ik al weet hoe het afloopt. 😉

embee · 3 januari 2012 op 17:26

Die pizza’s zijn misschien wel in de oven op te warmen.

Ik kan je frustratie heel goed begrijpen (uit ondervinding).Ik kreeg een wasmachine die uit de treinwagon was gevallen.

Keep smiling! Embee :lach:

Ontwikkeling · 3 januari 2012 op 21:51

Heul grote knipoog 😀

LouisP · 4 januari 2012 op 20:23

De oven raakte een gevoelige snaar, vanbinnen. Ik kon haar aanraken en zelfs betasten. Liefdevol gleden mijn vingers langs de rand van het keukenjuweel. In het midden van de rechterzijkant bleven mijn vingers plotseling ergens achter haken. Zenuwachtig lachend bedacht ik, dat het vast van de nieuwigheid kwam. Tot ik de zijkant bekeek.

Odette, ik mag toch Odette zeggen, gij meent da écht van da köken? Gij köökt echt gere hè?

Ontwikkeling · 4 januari 2012 op 21:25

Louiske, wanneer ik in mijn fornuis had kunnen wonen….(dan was ik sneller klaar geweest).
Dit fornuis is…*zwijmelt* (flieft)

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder