Ik begrijp je worsteling. Ik begrijp je onmacht.
Ik begrijp de onmogelijke keuze waar je voor staat, waarin ik je nu zal moeten steunen. Ik begrijp het volkomen want het snijdt tot in de ziel. Het bericht dat je zusje uit Frankrijk door een herseninfarct was getroffen bracht de tijd tot stilstand. Ons drukke leven werd bevroren en de tocht over dat ijzig gebergte ving aan. Het werd een emotioneel weerzien maar het bleek uiteindelijk een laatste afscheid; 37 jaar, net een nieuw bestaan opgebouwd in een vreemd land, een kersverse echtgenoot uit weer een andere windstreek en elf kinderen ontredderd achterlatend. Voor hen rest slechts een vader die de titel niet waard is en vast zit wegens incest.

De creoolse cultuur schrijft voor dat ze in haar geboortegrond begraven moest worden. Dankzij een grootscheepse inzameling door familie heb je dat gelukkig kunnen realiseren. Voor repatriëring van de kinderen naar het land van herkomst in Zuid-Amerika is helaas geen geld meer over. De kinderen dreigen nu de dupe te worden van louche pleegouders in Frankrijk, waar het ze alleen te doen is om het incasseren van de enorm hoge kinderbijslag. Eén van de kinderen is al snel na ons vertrek uit Frankrijk op straat gezet terwijl de kinderrechter zich gewoon voor de gek laat houden.

Natuurlijk wil je, samen met de rest van de familie in Frans-Guyana, voorkomen dat deze kinderen, die al heel wat hebben meegemaakt in hun nog jonge leven, in verkeerde handen terechtkomen. En natuurlijk voel je de morele verplichting naar je zusje om te waken over het welzijn van haar kinderen.

Ik heb de drie oudste kinderen dan ook met open armen ontvangen toen je ze een maand geleden plotseling hebt opgehaald. Ze genieten hier nu van een welverdiende vakantie samen met hun neefjes en nichtjes. Het was wel weer even schuiven en stapelen maar daar waar je acht kinderen kunt bergen daar kun je er met een beetje inventiviteit ook elf kwijt.

De familiebesprekingen over de verdeling van de kinderen heb ik jammer genoeg niet kunnen volgen; die telefonische tirades vinden doorgaans plaats in het [url=http://www.students.let.uu.nl/3006379/ict/Aukan.html]Aukaans[/url]. Ook voel ik me nu een beetje een vreemde in mijn eigen huis want de voertaal is plotseling gewijzigd. Was ik de taal van de jongste generatie al enigszins verleerd, nu is het voor mij slechts nog verstaanbaar als iemand míj nodig heeft.

Nu vraag je mij of ik bereid ben de kinderen in ons gezin op te nemen.
En nu, meer dan ooit, mis ik de aanwezigheid van mijn vader. Een houvast waar ik vroeger altijd op terug kon vallen. Deze beslissing zal ik zelf moeten nemen. Alle goedbedoelde raadgevingen vanuit mijn omgeving ten spijt zal ik mijn hart moeten volgen. Want dat is in deze situatie het enige dat telt.

De voorgeschreven periode van rouw wordt vandaag afgesloten.
Het is een zwoele nacht. Windstil. Er heerst een serene rust in de tuin. In de hoek staat een rijkelijk gedekte tafel. Aan alles is gedacht. Een uitgebreide maaltijd voor één persoon van rijst, gebraden kip, diverse dranken en lekkere hapjes. Midden op tafel een brandende kaars en een asbak met twee opgebrande sigaretten waarvan de as onaangetast de oorspronkelijke vorm heeft behouden.
Ik voel haar aanwezigheid.
Vanuit ons huis klinkt opzwepende muziek. Mensen dansen en lachen en maken plezier. Herinneringen worden opgehaald en er heerst een gevoel van bevrijding en dankbaarheid voor de mens die de levenscyclus heeft volbracht.

Wat kunnen wij in het westen nog veel leren van andere culturen. Maar wat is het toch moeilijk om die andere culturele kenmerken en gewoonten met onze westerse manier van leven te verweven.
En wat voel ik mij nu alleen.

Categorieën: Maatschappij

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

19 reacties

DreamOn · 26 augustus 2006 op 13:06

Wat heb je dit ontroerend opgeschreven Kawa. Al onze msn-gesprekjes zijn ineens tot leven gekomen nu ik het in verhaalvorm lees. En wat hebben Trees en jij een groot hart. Sterkte met de moeilijke beslissing die je zult moeten nemen. Ik hoop dat je mooie reacties zult krijgen op deze column zodat je je misschien iets minder alleen zult voelen…

Li · 26 augustus 2006 op 13:13

Wat een prachtig geschreven maar schrijnend verhaal.
Kawa, de kleine man met een groot liefdevol kloppend hart 😉

Ik wens je veel sterkte en wijsheid toe.

Li

klapdoos · 26 augustus 2006 op 14:46

Hier ben ik even stil van. Maar het dilemma is mij persoonlijk bekend, al was het hier maar één nichtje in de puberteit die ineens alles en iedereen kwijt was, behalve een tante die midden in een nieuwe relatie zat, nieuwe baan, verlies van moeder en zus, en toch heb ik haar opgenomen omat ik als de dood was dat ze ergens terechtkwam waar ik geen oog meer op haar kon hebben. En het was mijn vlees en bloed. De wijsheid zit in het hart Kawa, en je bent niet alleen hierin, je vrouw is er toch ook nog? Jullie zullen een héle zware keuze moeten maken, en ik wens jullie oprecht heel veel wijsheid en sterkte hierin, omdat ik weet dat het verrot eenzaam is als je een beslissing voor en in het leven moet nemen…
Groetjes van leny

Eddy Kielema · 26 augustus 2006 op 15:08

Indrukwekkend verhaal, Kawa.

WritersBlocq · 26 augustus 2006 op 15:12

Een kijkje in jóuw maatschappij, die zoveel werelden beslaat. Welk advies je vader je ook gegeven had: waar gewonnen wordt, wordt ook altijd verloren. Ik weet niet of je er iets aan hebt, maar het is je eigen wikken en wegen dat je uiteindelijke beslissing zal vormen.
Sterkte in de eenzame en innerlijke strijd, wat is dit moeilijk.
Liefs, Pauline.

Dees · 26 augustus 2006 op 16:02

Aukan, nooit eerder van gehoord en weer wat geleerd. Je stukje is ontroerend en een beetje overweldigend; er zijn zoveel mensen bij betrokken en er worden zoveel mensen geraakt, nog los van wat er straks komen gaat.

Het scheelt een hoop als je allebei allebei de talen beheerst, weet ik uit mijn eigen omgeving.

Misschien hoef je dan nooit meer alleen te zijn, temidden van zoveel mensen.

Sterkte met je keuze en met de acceptatie van je keuze..

Trukie · 26 augustus 2006 op 17:57

De titel wordt meer dan duidelijk in het verhaal.
Hoe groot is je hart?
Hoe groot is je huis?
Altijd moeilijk om gevoel en ratio samen op te laten gaan.
Knap overdacht, knap verwoord.

Mosje · 26 augustus 2006 op 18:33

Ja hoor, daar heb je Mosje weer met zijn onverwachte rare reacties.
Beste Kawa, je schrijft als een tierelier, maar ik heb grote moeite met de ‘emocolumn’.
“Mijn katje is dood, o wat ben ik verdrietig.”
“Ik had verkering, maar het is uit. Ik heb nachtenlang gehuild.”
Als lezer kun je daar niets mee, behalve cliché’s uitspreken als “Sterkte ermee” en “Ik heb hetzelfde meegemaakt, er is altijd hoop achter de horizon”.
Dat soort stukjes verschijnen met regelmaat hier, en het is ronduit stuitend om na een poosje de reactie van de schrijvers te lezen: “Het is maar verzonnen hoor.” of “Het is 20 jaar geleden gebeurd, ik ben er al lang overheen.”
Nou geloof ik direct dat wat jij schrijft helemaal waar is, en van recente datum, maar dan nog heb ik grote moeite met het geschrevene.
Nog niet zo gek lang geleden hoorde ik een literair criticus zware kritiek uiten op “I.M.” van Conny Palmen, om dezelfde redenen als ik zojuist omschreef.
Waarom de emotie niet aan de lezer gelaten? Waarom schrijf je: “En wat voel ik mij nu alleen”? Is het niet beter om te beschrijven wat je overkomt, op een zodanige manier dat de lezer denkt: jezus, wat zal hij zich alleen voelen. Dan heb je iets van je gevoelens overgedragen, in plaats van het mede te delen.
Beste Kawa, ik wil niets afdoen aan wat jij meemaakt, en ik kan me wel iets voorstellen bij wat je vertelt, maar een column schrijven is net een beetje anders dan het 1 op 1 verhalen van persoonlijke emoties en belevenissen.

(Best een dilemma trouwens: deze reactie insturen of niet.)

pally · 26 augustus 2006 op 21:14

🙁 🙁 Ja, column of niet,
Recht uit het hart geschreven raakt en dat telt hier en even zal het me worst wezen of het een goede column is. Het is ontroerend en onthutsend en moeilijk voor jou.
Volg je hart maar in leven en in columns dan is het wel okee.

Siebe · 26 augustus 2006 op 23:44

Om voorgaande schrijver te parafraseren: als het uit het hart is, dan telt het en of het dan wel of niet een goede column is, is irrelevant. Dat is een opmerkelijke reactie op een columnsite waar het, zoals het woord al zegt, draait om columns. Mijn reactie is er dan ook één die voortborduurt op die van Mosje.

[i]Intermezzo:
Overigens zie je dat niet alleen met regelmaat op deze site als het om columns gaat, ook in het dagelijks leven schijnen de meest kromme, foute en verdorven zaken ‘goed’ en gelegitimeerd te zijn zolang ze maar voortkomen uit iets als een emotie. Terwijl ik denk dat de meeste van die zaken juist wel eens voort kunnen zijn gekomen tengevolge van die emotie of een inadequate en tekort schietende hantering daarvan en omgang daarmee.
Alsof je buurman voor zijn harses slaan misschien niet helemaal kosjer was maar aan de andere kant ook wel weer heel begrijpelijk en dus goed omdat je dat nu eenmaal oprecht zo voelde. Is het juist niet zo dat, als dat zich daadwerkelijk allemaal zo voorgedaan heeft, het misschien wel de hoogste tijd geworden is om eens flink kritisch naar die emotie te kijken? Maar dat alles terzijde….[/i]

Het feit dat Mosje een bepaalde schroom voelde om zijn reactie te posten, zegt misschien al genoeg. Die schroom voel ik zelf ook. Terwijl wanneer het een column zou zijn geweest, geen van ons beiden die schroom zou hebben gevoeld en we vrijelijk zouden hebben geschoten met wat we ervan vonden. Misschien is dit stukje wel een uitlaatklep voor je geweest. In dat geval zal ik de laatste zijn je dat te misgunnen. Maar er is voor mij als lezer in dit stuk in het geheel niets om iets van te vinden. In andere woorden: jij zegt het, het zal zo zijn. Ik neem het allemaal voor waar aan. Ik geloof je. Maar alleen omdat ik niet anders kan. Met geen enkele mogelijkheid. Zelfs niet wanneer ik dat wel zou willen. En precies daarom mist het één van de, naar mijn mening, belangrijkste onderscheidende kenmerken van de column.

De discussie over wat wel of niet een column is heb ik hier de afgelopen jaren meermaals voorbij zien komen en die wil ik dan ook niet herhalen. Toch denk ik dat redelijk veilig vast te stellen valt dat deze inzending niet in de categorie column kan vallen.

Voor wat betreft jouw persoonlijke omstandigheden – want: persoonlijk verhaal – en de vraagstukken waarmee je je daarin geconfronteerd ziet, past denk ik de nodige eerbied. Op dit moment logeren twee neefjes bij me. Ik heb ze om 10 uur naar bed gebracht – veel te laat, ze beheersen de vertragingstechnieken nog veel beter dan ik dat vroeger deed – en zo ik deze reactie schrijf, betwijfel ik ten zeerste of ze al slapen. Net was er nog eentje hier beneden. Voor de zoveelste keer. Zijn neefje ligt de hele tijd naast hem te ruften gevolgd door een hysterische lach. Steeds wanneer hij bijna slaapt. Bijna.
En het is zo heet.
En of er geen inbrekers kunnen binnenkomen door het raam dat ik net voor ze heb open gezet.
En wanneer ik naar bed ga.
En welke film ik kijk.
En hoe dat morgenochtend moet met die douche.

Beste Kawa, ik weet niks van kinderen en nog minder van opvoeden. Ik hang nu een weekend de fidele oom uit en maandag breng ik ze weer naar huis. Ik voorspel: met een bescheiden en onderdrukt gevoel van opluchting. Ik zou al helemaal niet weten hoe dat moest als ik hier 8 van die koters rond zou hebben lopen, laat staan 11.

Ik wens je dan ook heel veel sterkte, waarmee ik tevens dat wat Mosje bedoelt wil onderstrepen.

Groet,
S

PS: één van de redenen dat ik tegenwoordig minder of weinig schrijf is omdat ik, wanneer ik schrijf, het zelf ook zo verschrikkelijk moeilijk vind om dat wat Mosje bedoelt, in mijn eigen columns te vermijden. Ik vraag me vaak af wat er voor de lezer eigenlijk te halen is ondanks het feit dat het mijn verhaal is. Ik weet: ook daar kun je in doordraven al doe ik dat – naar mijn gevoel nota bene – nog veel te weinig zelfs.

WritersBlocq · 27 augustus 2006 op 12:37

Ik vind dat de reacties van Mosje en Raindog ehhh Sieb hier niet thuishoren.
Maak er een café-item van voordat de discussie hier even losbarst, om vervolgens snel naar een oude pagina verhuisd te worden. Het ontsiert ook dit verhaal, want er zijn er al zovele geweest, en waarom wordt hier nu zo hard op geschoten? Tot ziens in het café, of zijn jullie nu al genoeg opgelucht en is het klaar 😕

DreamOn · 27 augustus 2006 op 13:10

Je hebt gelijk WB, ik heb de laatste weken ook columns voorbij zien komen waar deze mannen beter op hadden kunnen schieten dan op deze column van Kawa. Daar stonden dan ook nog veel fouten in, waar je (omdat het zo’n zielig verhaal is) niks van durft te zeggen.
Ik ben de discussie: wat is een goede reactie gestart in het café.
Dus zullen we ons daar naartoe begeven?
Dag Kawa, we laten je hier met rust.
Dit heb je niet verdiend.

KawaSutra · 27 augustus 2006 op 18:31

Beste Mosje, ik kan me jouw dilemma heel goed voorstellen.
De door jou en Siebe geuite kritiek is niet nieuw op CX. Zulke gedachten heb ik ook met enige regelmaat bij het lezen op CX. Meestal laat ik het langs me heen gaan. Nu ben ik zelf blijkbaar in die valkuil gestapt. Wel een eer trouwens om geplaatst te worden naast Conny Palmen. Ik ben wel benieuwd hoe zij met die kritiek is omgegaan.

Laat ik mij hier beperken tot de door mij ingezonden column. Ik denk dat je met de geleverde kritiek gelijk hebt. Zeker de laatste zin, die ik op het laatste moment nog toegevoegd heb, had achterwege kunnen cq. moeten blijven. Het is zeker niet mijn opzet geweest om een zielig verhaal op te hangen. Wat ik wel over wilde brengen zijn mijn persoonlijke ervaringen met de multi-culturele samenleving waarvan ik, meer dan menig ander, deel uit maak. En dat is toch een maatschappelijk gegeven.

Ik zal je duidelijke kritiek ter harte nemen maar ik kan je helaas niets beloven. Want dat wat ik probeer te beschrijven is een tamelijk grijs gebied tussen het persoonlijke en het maatschappijgerichte. Ik heb nooit anders gedaan. En of jij daar iets mee kan, geen idee! 🙂

Even voor de duidelijkheid, en niet als goedkoop excuus, ik zie mijzelf niet als columnist. En dat wat ik schrijf zal misschien slechts af en toe de benaming column mogen dragen. Ik heb al eens vaker op deze site gezegd dat ik hier blijf schrijven zolang ik het gevoel heb dat mijn verhalen hier een plekje kunnen vinden. Ik heb nu eenmaal een voorkeur voor het beschrijven van persoonlijke ervaringen. Aan de reacties te zien heb ik wel een idee wie mijn verhalen graag leest. Aan de afwezigheid van reacties kan ik opmaken wie van de bekende CX-ers minder opheeft met dat wat ik schrijf. Ik denk dat je dat altijd blijft houden. Geen enkele schrijver/columnist zal met zijn schrijfsels een totaalpubliek bereiken.

Met dank voor de eerlijke kritiek, maar zeker ook dank voor de andere betrokken reacties.

Mosje · 27 augustus 2006 op 19:29

Beste Kawa, niet alleen in je columns (van mij mag jij je columnist noemen), ook in je reacties weet je het aardig te verwoorden.[quote]Want dat wat ik probeer te beschrijven is een tamelijk grijs gebied tussen het persoonlijke en het maatschappijgerichte.[/quote]Ik geloof dat hier wel de clou zit. Niets mis met persoonlijke ervaringen. Maar wat ik graag zou lezen is hoe jij bruggen slaat tussen dat persoonlijke en dat maatschappijgerichte. M.a.w. hoe ga jij om met je dilemma? Welke keuzes maak je en waarom? Hoe pakken die keuzes uit?

O ja, die Conny Palmen. Zal ik je een geheim verklappen? Die schrijft nog steeds. En dat zou ik als ik jou was ook maar blijven doen. Schrijven, schrijven, schrijven.
Het gesproken woord gaat onder in het kabaal dat onze wereld zo kenmerkt. Het geschreven woord maakt echter enige kans het iets langer uit te houden.

Trukie · 27 augustus 2006 op 21:38

He jammer. In principe hebben Mosje en Siebe wel gelijk dat persoonlijke emostukken niet de bedoeling zijn.
Maar jammer jammer dat het onder de verkeerde column terecht is gekomen.
Wellicht is hier een cumulatieve gevoelsballon gesprongen. Ik heb diverse stukjes voorbij zien komen met een hoog tranentrekkend dagboekgehalte.
Kawa voert iets heel anders aan. Oke, vanuit een persoonlijk perspectief. Maar gelardeerd met maatschappelijke impulsen.
Stel dat hij niet over zijn eigen gezin, maar over een gezin in de straat of een gezin uit de actualiteit had geschreven. Dezelfde omstandigheden. Cultuurverschillen in het gezin.
Zou het dan meer als column zijn opgevat?

KawaSutra · 27 augustus 2006 op 21:58

[quote]Maar wat ik graag zou lezen is hoe jij bruggen slaat tussen dat persoonlijke en dat maatschappijgerichte.[/quote]
Eigenlijk is dat nu juist iets dat ik graag aan de lezer wil laten. En dat is dan ook de fout die ik met de laatste zin gemaakt heb. Daar geef ik al teveel weg. Het is niet mijn intentie om mijn persoonlijke keuzes hier in het openbaar te verkondigen dan wel te verdedigen. Wat ik wel wil delen dat zijn de keuzes waar een mens zich in zijn leven voor geplaatst kan zien.
Laat de lezer maar denken: hoe zou ik daar mee omgaan, wat zou ik in een dergelijke situatie doen. Ik geloof dat ik dat juist in een aantal van mijn vorige columns heb geprobeerd over te brengen.
Dat maakt een reactie op een column inderdaad niet eenvoudig, maar hopelijk zet dat iemand wel aan het denken.

WritersBlocq · 27 augustus 2006 op 23:45

Maak er maar Column van de Maand van, dan houdt het de gemoederen i.e.g. voorlopig nog bezig, op en ver buiten ColumnX.

Ma3anne · 28 augustus 2006 op 11:13

Sjonge, da’s niet niks, Kawa. Ik kan me voorstellen dat je je heel alleen kunt voelen in zo’n situatie en het soms niet meer overziet.

Inderdaad wat moeilijk om zinnig te reageren op zoiets. Ben het wel met Mosje en Siebe eens wat dat betreft. Heb deze column dan ook een paar dagen laten liggen voor ik erop kon reageren.

Maar reactie of niet, je bent nog steeds een van mijn favoriete schrijvers hier. :kiss:

sally · 28 augustus 2006 op 13:23

POE HÉ…
Met wie mail jij toch allemaal wel! 😀

(zie Pb)

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder