Don Quichot

De champagnekurken knalden. De sfeer was uitbundig in de galerie van Claire van Beuningen. Haar man Roger ging op de schouders. “Speach!! Speach!! Speach!!” Ze hadden het geflikt. In de slipstream van Pim Fortuyn was Schoon Schalken als grote overwinnaar van de verkiezingen uit de bus gekomen. Liefst 7 van de 20 zetels waren gegaan naar de locale partij, die amper 6 maanden geleden door Roger was opgericht. Het gefeest duurde tot diep in de nacht, met Roger als stralend middelpunt. Roger was architect. Hij had zich al jaren ingezet voor het behoud van het oorspronkelijke stadsbeeld van Schalken, een vriendelijk villadorp in het waterrijke rivierengebied op de grens van de provincies Gelderland en Noord-Brabant. Schalken kende een rijke historie die terugvoer tot in de vroege middeleeuwen, toen het stadsrechten had verworven. De unieke ligging naast een vrijwel ongerept natuurgebied en de staat waarin een groot aantal 19e eeuwse panden zich bevond, hadden de aandacht van een aantal projectontwikkelaars getrokken met een onooglijk appartementencomplex aan de stadsrand als eerste tastbare resultaat.

Roger had de teloorgang van het aangezicht van Schalken met lede ogen aangezien en zijn vele bezwaarschriften waren door de gemeentelijke instanties tot zijn frustratie geruisloos verworpen. De financiële belangen waren simpelweg te groot geweest. Het had Roger er uiteindelijk toe gebracht om Schoon Schalken op te richten, een partij die als belangrijkste programmapunt had, het behouden van de essentie van dit eeuwenoude stadje. Roger’s dramatisch pleidooi voor het behoud van een momumentale molen, die dreigde te worden afgebroken, had Schoon Schalken een prominente plaats bezorgd op de voorpagina van de Gelderlander. Schoon Schalken was “hot” en de potentiële lijstduwers hadden in de rij gestaan om zich bij dit nieuwe fenomeen aan te sluiten.

Het was ironisch dat nu juist Roger de leider van een politieke partij was geworden. Roger was immers een echte loner. Altijd al geweest. Tegenwoordig zou hij als hoogbegaafd zijn geklassificeerd, maar in de tijd dat Roger op school zat bestond dit etiket nog niet. Hij was opgegroeid als een buitenbeentje, een onbegrepen buitenbeentje bovendien. En toen hij ook nog eens over paranormale vermogens bleek te beschikken was er helemaal niemand met wie hij zijn waarnemingen en ideeën had kunnen delen. Roger was opgegroeid in eenzaamheid. Een onbegrepen genie.

Roger’s denkbeelden over hoe de wereld in elkaar stak waren allengs radicaler geworden. Het feit dat niemand hem begreep had hem in zijn gelijk gesterkt. Iedere tegenwerping of discussie had Roger in de juistheid van zijn eigen visie gesterkt. “De hele wereld is gek, behalve ik.” Het is een wonder dat Roger, die absoluut geen autoriteit duldde, zijn studie bouwkunde met succes heeft kunnen afronden.

Lastiger was het geweest om een baan te vinden en ook het verkrijgen van opdrachten leek voor de eigenzinnige architect niet weggelegd. Hij had zich financiëel kunnen redden door een voorschot te bedingen op de erfenis van zijn vermogende ouders. Roger was een kind gebleven dat de verantwoordelijkheden van het leven niet op zich nam. Met beeldhouwster Claire had hij een knipperlicht LAT-relatie en het had meer dan 15 jaar geduurd tot zij hadden besloten om hun leven samen onder een dak te delen. Met allebei een eigen slaapkamer had het vanaf toen stroboscopisch verder geknipperd in Huize Van Beuningen.

Zonderlinge Roger was bikkelhard in de onderhandelingen met de gevestigde politieke orde in Schalken. Geen enkele concessie kon je van hem verwachten. Veel politieke vrienden heeft Roger niet gemaakt, maar geen enkele partij kon om de 7 zetels van Schoon Schalken heen. De moeizaam tot stand gekomen coalitie met de VVD had Roger de felbegeerde beloning bezorgd, wethouder van Ruimtelijke Ordening.

Hij had zich met overgave op zijn nieuwe functie gestort. Wat heet, Roger kwam zijn werkkamer nauwelijks uit en de ene na de andere nota van Rogers hand verscheen op de ineens overvolle agenda van de Gemeenteraad. Gemeentelijke politiek zou nooit meer zijn wat het was in het pittoreske Schalken.

De publieke optredens van Roger waren nogal stuntelig. Een merkwaardige man. Met gebruiksaanwijzing. Zo werd hij in de sociale kringen van Schalken getypeerd. Hij verscheen op gala’s in zijn spijkerbroek en verrichtte officiele openingen met een sjofel colbert om zijn smalle schouders, dat leek te stammen uit zijn studententijd,. Vergaderingen met Roger liepen steevast uit. Met Roger als onvermurwbaar en wars van ieder compromis werd ieder onderwerp waar hij een standpunt over had, tot op het bot uitgekloven. Meer dan eens schoffeerde Roger zijn politieke tegenstanders, maar ook zijn coalitie- en partijgenoten moesten het steeds vaker ontgelden tijdens zijn tirades.

“Verraders” noemde Roger zijn fractiegenoten als ze zijn standpunt niet volledig ondersteunden. “Judassen zijn het,” fulmineerde hij steeds vaker tegen Claire, “Ze steken je nog het liefst een mes in de rug als je even niet oplet, ” of: ”Het zijn gewoon een stelletje corrupte opportunisten, hou ze een geldbuidel voor of laat ze het pluche ruiken en weg zijn de principes.” Roger vervreemdde steeds meer van zelfs zijn grootste bewonderaars. Hij liep achter de coulissen rond met een verbeten trek op zijn gezicht en in vergaderingen sloot hij zich volledig af van wat er om hem heen gebeurde. De miskende leider verloor zijn gevolg en daarmee zijn autoriteit. Er dreigde een machtsvacuüm. Daar waar zijn aanhangers probeerden te redden wat er te redden viel, zag Roger slechts verraad. Muamar Khadaffi leek goed van vertrouwen vergeleken bij Roger. Uiteindelijk barstte de bom en werd het vertrouwen in Roger door zijn eigen partij opgezegd.

Nauwelijks een jaar na zijn grote succes liep Roger als een getergde hond rond in het statige gemeentehuis, waar hij nog steeds zijn kantoor had. Hij voelde zich door alles en iedereen in de steek gelaten. En alles en iedereen meed hem ook , bang als men was voor een sneer of een andere verbale uithaal van de geflopte politicus. In zijn naïviteit had Roger gedacht dat hij vanuit zijn positie als wethouder zijn netwerk zou kunnen uitbreiden en zo aan opdrachten te komen om zijn professie als architect nieuw leven in te blazen. Los van de discussie of zulks niet als belangenverstrengeling zou kunnen worden opgevat was het wel duidelijk dat zijn kortstondige politieke carrière geen vervolg zou krijgen in het bedrijfsleven.

Uitgeblust en rancuneus zat hij zijn termijn uit en het zal niemand verbazen dat Schoon Schalken er bij de nieuwe Gemeenteraadsverkiezingen niet meer aan te pas kwam. Zoals vele locale partijen er vier jaar na het succes van de LPF niet meer aan te pas kwamen. Een illusie armer en verbitterd zit Roger sindsdien thuis. Zijn frustraties viert hij nu bot op de arme Claire. Soms sluit hij zich dagenlang op in zijn kamer. Hij heeft een nieuwe obsessie: het schrijven van zijn memoires. “Die zullen het politieke bestel op zijn grondvesten laten schudden,” is zijn stellige overtuiging. De documenten zijn warrig en de bizarre associaties die Roger aan zijn tekstverwerker toevertrouwt lijken ontsproten aan het brein van een psychoot.

Soms loopt hij een rondje door de stad, waarbij hij steevast het gevoel heeft dat tientallen onzichtbare ogen in zijn rug prikken. Dan staat hij wel eens stil bij de oude molen en mijmert hij, totdat hij weer verstijft om zoveel onrechtvaardigheid.

In vroegere tijden streed de aan waanideeën lijdende Spaanse edelman Don Quichot in La Mancha tegen molens. De zonderlinge Don Quichot van Schalken streed vóór een molen. Verder is er niet zoveel veranderd.