Na een ongewenste dag, kwamen er een aantal zeer leuke dagen, die zeker gewenst waren. Wij kregen een buitenlandse loge en maakten er een gezellige dagen van. Ons amusementsteam is het vermaken van en met loges wel gewend. Een van onze jongens speelde gezellig wat liedjes op zijn gitaar, de andere gaf zo nu en dan een komische opmerking en wij lachten.
Wij deden boodschappen en maakten een flinke wandeling en zagen otters, zwijnen, ooievaars en ander wild. Natuurlijk, na de wandeling, moesten wij op zijn Hollands, kroketten eten in een restaurantje. Wij deden een rondje Nederlands triviant op verzoek van onze gast, dit is altijd lachwekkend. Wij verstaan elkaar prima, maar spreken de taal van de ander niet perfect.

De uren vlogen voorbij en het weekend liep ten einde. Voor wij naar bed konden, moest er die zondagavond nog even een koffer in gepakt voor de werkende man des huize, die de volgende ochtend vroeg naar buitenland moest vertrekken voor enkele dagen. Zoals gewoonlijk hielp ik hem daarbij, al kletsend met onze loge, pakte ik onze paspoorten uit de kast en legde er een op de tafel klaar.

Om 06.00 uur zwaaide ik hem uit. Hij reed samen met een collega richting Calais. Rond koffietijd ging thuis de telefoon, ik nam op.
‘Met Pepe’
‘Ja, met mij, wij staan voor de boot en wat moet ik met jouw paspoort?’
‘Oh mijn god, nee dat meen je niet’, zeg ik, al lopend naar de kast om te zien welk paspoort daar ligt. Ik kon wel door de grond zakken, toen ik zijn paspoort in handen had.
‘Nou, nou rustig maar, zo erg is het nu ook weer niet.’
‘En wat nu?’
‘Ik kom Engeland wel in, dat is geen probleem, alleen kom ik er niet meer uit zonder mijn eigen paspoort. Dus als jij kan zorgen dat het in Engeland komt?’
Op de achtergrond hoor ik zijn collega gierend van het lachen zeggen: ‘Als je hem nooit meer terug wil zien, dan moet je het paspoort niet sturen.’
‘Oké, ik ga er voor zorgen dat jouw paspoort daar komt.’

Onze loge komt niet meer bij als ik heb opgehangen en lacht de rest van de dag, ik kan pas weer lachen als de koerier het paspoort heeft op gehaald. En de loge en ik maken er nu samen grappen over, hoe hij met wat lippenstift en een jurk aan terug zou kunnen komen, vermomt als Pepe.

Per koerier wordt het gewenste paspoort op tijd bezorgd op de juiste plek en na enkele dagen komt hij gelukkig weer thuis. Zijn collega vertelde mij in geuren en kleuren, hoe zij in de auto hebben gelachen.
De douaneambtenaar had de paspoorten aangenomen en keek de auto door en vroeg de twee mannelijke inzittende: ‘Who’s miss Pepe?’
‘My wife’, was zijn antwoord.

Voortaan zal ik minimaal tien keer checken welke documenten ik mee geef of zelf mee neem.


Avatar

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

10 reacties

Avatar

DreamOn · 12 februari 2007 op 09:04

O, wat lachen Pepe! Gelukkig goed opgelost en je houdt er maar weer een leuke column aan over, moet je maar bedenken!
😀

Avatar

DriekOplopers · 12 februari 2007 op 09:31

Kroketten? Na een dag in de natuur struinen hoor je toch naar een pannenkoekenhuis te gaan? Dát is pas Hollands…

Met plezier gelezen, dat wel!

Driek

Avatar

pally · 12 februari 2007 op 09:38

Geinige column Pepe. Kan me je gevoel helemaal indenken, toen je gebeld werd, Ha, ha!

groet van Pally 😀

Avatar

Ma3anne · 12 februari 2007 op 09:38

Er kómt een dag, dat het moeilijker wordt twee dingen tegelijk te doen, in dit geval met ‘datmensinengeland’ kletsen en documenten klaarleggen voor ‘datmensdatonderwegisnaarengeland’.

Gelukkig dat jouw wederhelft de kalmte zelve is. 😉
Heerlijk Pepeverhaal.

Avatar

arta · 12 februari 2007 op 10:50

Heerlijk verhaal, Pepe!
Ik zou het gezicht van die douane-beambte wel eens willen zien als jouw man met jurk en lippenstift jou zou proberen te ‘zijn’!
😀

Avatar

SIMBA · 12 februari 2007 op 15:21

😆

Avatar

pepe · 12 februari 2007 op 22:01

*dream on, nu kan ik er vreselijk om lachen, maar op het moment dat ik hem aan de telefoon had, verging het lachen mij even.

*Driek je hebt helemaal gelijk, pannenkoeken eten is hollandser. Maar ja leg dat een eigenwijze engelsman maar uit 😉

*Pally dank je voor je meevoelende reactie.

*Ma3, je hebt gelijk ik ben een boffert met zo’n rustige man naast me. En ik heb mazzel dat hij ondanks alles nog steeds naast mij wil en durft te leven. Ik kan je vertellen dat is niet altijd een makkie;-)

*Arta, hihi lachen later hebben wij het er nog over gehad dat hij idd even een jurk aan had moeten doen en wat lippenstift op, (was jij daar stiekem bij?)

*Simba, pas op voor je manen die rollen zo door de war 😉

Avatar

Li · 13 februari 2007 op 19:36

O wat vreselijk. Wat erg. Wat een blunder. Wat zul jij jezelf opgelaten voelen. Ik schaam helemaal met je mee. 🙄 🙂 😀 😆

Een heerlijk Peepverhaal.

Li

Avatar

WritersBlocq · 14 februari 2007 op 00:45

Het is zó 1000% Peep, ik lig in een scheur! Maar effe, Mart, voor jou: het vertrouwen dat je in Pepe stelt is het meer dan waard, al was het dan alleen maar deze column.
Wát een sukkel ben je dat je zelf niet checkt of je het goede reisdoc. in handen gedrukt krijgt. 😆 😆
Dat vind ik nog het mooiste van het hele verhaal 😀 (ehm, kom je zaterdag ook…. dan maak ik dit wel weer goed 😉 )

Avatar

Arne · 14 februari 2007 op 23:08

haha, leuk…!

leuk om te lezen ook trouwens..! 🙂 😆

Geef een antwoord