Als de voordeur achter Natasja sluit, glijdt de glimlach van haar gezicht, haar mondhoeken meeslepend tot op haar enkels. De meegegleden groeven laten geen enkele ruimte voor lachrimpels, tonen slechts ontevredenheid. Ze zegt geen goedendag tegen de cameraman annex chauffeur als ze in het busje stapt, slechts: “Wat een kloteprogramma, wat een klerewijf.”
“Toch kijken er elke week twee miljoen mensen.” “Pfft, elke zwakbegaafde, gestoorde Nederlander vindt het geweldig. Ik kan niet meer naar de Albert Heijn, om mijn ‘oh, kijk mij eens gewoon gebleven zijn’-act uit te voeren, zonder rare blikken van mensen die wel verstand hebben.” Ze zucht diep. “En hoorde je die vrouw daarnet? Ik deed alles om wat emotie los te krijgen voor een lekkere close-up, zegt ze ineens dat ze medelijden met mij heeft! Dat ik alleen maar wat aan het bijbeunen ben, zodat mijn vent zijn schorre stem alleen nog maar in de badkamer hoeft te laten horen.” Ze rust met haar voorhoofd op haar handen, terwijl de cameraman probeert dingen voor haar te relativeren.

“Je hoeft me niet op te peppen. Ik weet dat ik ver gezonken ben. Toen mijn televisiecarrière begon, droomde ik van een enorme kleedkamer met mijn naam, in gouden glitterletters, op de deur. Nu, jaren later, rijd ik nog steeds in een aftands busje door het land, geen enkel middel schuwend om wat tranen los te krijgen. Ik werd laatst in een roddelblad ‘koningin van de smartlaptelevisie’ genoemd. Daar word je toch schijtziek van?”

“Wat wil je dan?”
“Ik wil grote shows doen met beroemde artiesten en honderden mensen in het publiek, die gaan schreeuwen als ik opkom en pas stoppen wanneer ik dat nonchalant aangeef. Dat wil ik.”
“Waarom heb je het daar dan niet over met de grote bazen?”
“Zij komen niet eens aan de telefoon als ik bel. Een secretaresse zei vorige week dat alleen belangrijke mensen doorverbonden mochten worden en daar hoorde ik niet bij.”
“Triest voor je.”
“Waar gaan we nu naartoe?”
“Een andere deelnemer in Enkhuizen. Die vrouw is deze week compleet door het lint gegaan. Stond midden in de stad krijsend te bellen dat ze een klisma nodig had. Echt hilarische beelden. We hebben de geschrokken stagiaire van de apotheek al geïnterviewd. Daar gaat over gepraat worden volgende week.”

“Het interesseert me allemaal niet meer. Zelfs mijn man zegt dat ik deze opdracht had moeten weigeren. Elke scheet onder de dekens rechtvaardigt hij door te zeggen dat ik wel weet waar die vandaan komt. Zó ranzig.”
“Wie weet wordt jouw volgende programma wel weer wat uitdagender.”
“Om eerlijk te zeggen weet ik niet of er nog wel een nieuw programma komt…”
“Kom op, Natas, ooit krijgen mensen genoeg van realityshows en dan kun jij je slag slaan. Zie je het voor je?”
“Ik weet het niet. Die talentenshows zijn ook al tig jaar ‘in’.”
“Je hebt de bodem van de emmer nu geraakt, hoor! Na ‘Echt schijten’ komt er niets meer.”
“We zien wel. Volgens mij zijn we er bijna. Dat wijf in Enkhuizen is dus hysterisch aangelegd? Die gaat wel janken. Mooi.”
“De deskundigen weten al, dat genezing bij deze vrouw wat langzamer moet gaan, voor de mooie beelden.”
“Gaan we elke week bij elke zielepoot langs om te kijken of ze al beter kunnen poepen?”
“Dat is wel de bedoeling. We volgen zes weken lang zes mensen met obstipatie en begeleiden ze naar een oplossing voor hun probleem. Oh, daar is het.”

Al uitstappend, plooit Natasja haar gezicht weer in de, voor haar typerende, meelevende glimlach.


Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

16 reacties

LouisP · 1 mei 2012 op 00:23

“Een andere deelnemer in Enkhuizen. Die vrouw is deze week compleet door het lint gegaan. Stond midden in de stad krijsend te bellen dat ze een klisma nodig had. Echt hilarische beelden. We hebben de geschrokken stagiaire van de apotheek al geïnterviewd. Daar gaat over gepraat worden volgende week.”

hahahahaha
mooi, grappig én onverwacht stuk Arta. Superorigineel

SIMBA · 1 mei 2012 op 09:18

Oeps….en ik maar denken dat het echt was 😀

Mien · 1 mei 2012 op 09:36

Pas als de Enkhuizer Almanak in real life en 3D versoapt wordt ga ik weer TV of PC kijken … :hammer:

Leuke column Arta.

Mien

Dees · 1 mei 2012 op 12:33

Leuke manier om het uitbuiten van empathie aan de kaak te stellen. En het gebrek aan authenticiteit. Het zou zomaar kunnen bovendien! Ik ben Patty Brard’s perikelen op dat vlak ook nooit vergeten (I did try :-))

Neuskleuter · 1 mei 2012 op 19:28

Hahaha, ik had ook pas op het laatst door dat het niet echt was. Was al bang dat ik iets zou hebben gemist, al kreeg ik al lezend het idee dat ik het ook graag zou blijven missen.

Ik weet niet of we al bij het dieptepunt van tv zijn beland, want iedere keer dat ik Katja Schuurman of Patty Brard ergens zie, ben ik weer dieper teleurgesteld. Ben benieuwd of er in hen ook een Natasja schuilt!

Ferrara · 1 mei 2012 op 21:12

Mogelijk niet helemaal naar waarheid, maar komt, denk ik, toch aardig in de buurt.
Voor mij het bewijs dat ik niets mis als ik niet inschakel op dergelijke ellende. Je legt de vinger wel op de zere plek en de slechte smaak in TV-land. En dat alles onder het motto dat er markt voor is. Levert in elk geval een mooie column op en dat is waar het hier omdraait.

Fem · 2 mei 2012 op 06:16

😆 😆 😆 😆

En toch vrees ik, dat dit ooit nog eens ‘reality’ zal worden….

Meralixe · 2 mei 2012 op 06:56

Eén van de beste uitvindingen van de laatste twintig jaar is de zapper.
Ook wij kennen dergelijke drek.
Overigens, goede column. :toeter:

Dees · 2 mei 2012 op 09:37

Ik ben blij dat je je toon wat gematigd hebt zeg, van vloeken naar schijten 😀

De afmeldingen maar binnenstromen vorige maand, maar nu is het tij gekeerd.

Volgende keer iets met potjandriedubbeltjes nog aan toe? Tis maar een suggestie 😀

SIMBA · 2 mei 2012 op 10:17

@Dees 😆 😆 😆 :hammer:

Harrie · 2 mei 2012 op 12:06

Zintuigentelevisie de nieuwe trend. I love it.

arta · 2 mei 2012 op 12:41

Whaaa, tja, waar een titel al niet goed voor is….
Misschien had ik deze maand beter als titel ‘ Effe schiften’ kunnen kiezen… 😉
Dank jullie wel voor de reacties. Ik verstond de eerste keer de titel van ‘ echt scheiden’ verkeerd en heb daar wat op voortgeborduurd, overigens niet eens van plan een verkeerde-been column te schrijven, dus daar moest ik wel om lachen!

DreamOn · 2 mei 2012 op 23:18

Ik vond em leuk! 😀

pally · 4 mei 2012 op 21:16

Lekker doorslaan, maar dan toch iets aan de kaak stellen, mooi gedaan Arta!
Het late reageren komt door mijn onweer-pc-problemen, sorry… :kus:

groet van Pally

lisa-marie · 7 mei 2012 op 11:00

Heb hardop zitten lachen 😆
en ik denk als ze zoiets uitzenden dat er dan ook nog naar gekeken word 😆

sylvia1 · 8 mei 2012 op 16:03

Heb een paar VC’s van je gemist Arta, en juist daarom viel me het contrast met de eerste titels sterk op (het chique Merode en mooie Labyrinth…) maar begrijp dat het nog erger is geweest 😀
Lekker lezende column, grappig!

Geef een antwoord