De zesde keer dat we de hal betraden van het radio-therapeutisch instituut in Montpellier, had mijn vrouw al eerder dan ik op het schema gelezen, dat ik behandeld zou worden in kamer “Florence”.
Ze kon razend snel tekst op zijn kop lezen en was zelfs de receptioniste te snel af.
‘Ha, Florence Pierre, je favoriete masseuse’, lachte ze.
Van al het personeel was de verpleegster, behorend bij het apparaat in de kamer met die naam, inderdaad veruit favoriet. Altijd keek ze uiterst zorgvuldig in mijn map en vergeleek de pasfoto die erop zat geniet met mijn dagelijkse tronie.
‘Bent u meneer Pierre Bovigne?’ dat moesten ze vragen en ze lachte dan zoals echte stewardessen vroeger deden. En met pretlichtjes in haar ogen.
Altijd die pretlichtjes.
Ze was lang en knap, de toewijding en het plezier waarmee ze haar werk deed, voegden iets extra’s toe aan haar basis-schoonheden.
“Weldadig”, schoot me steeds te binnen, omdat ik “lekker” weer te ordinair vond.

Wanneer ik eenmaal onder het hoge-voltage kanon lag, schoven haar slanke handen mijn broekje omlaag tot de elastische rand van de Björn Borg slip juist tegen die natuurlijke verheffing lag, waarvan ik hoopte al zijn functies te kunnen behouden.
Ik meende de warmte van haar handen te kunnen waarnemen, als beschikte ik er over een voelspriet.
Daarna pakte ze me resoluut, alsof het een afleidingsmanoeuvre betrof, bij de heupen en leidde mijn lichaam precies zo, dat de lichtvlek die uit het bestralingsapparaat kwam, exact op de lijnen viel die op mijn buik stonden getekend. Van tatoeagepuntje naar tatoeagepuntje, onuitwisbare markeringspunten.

Ze deed het allemaal zeer nauwkeurig om de beschadiging van gezond weefsel zoveel mogelijk te beperken, wanneer het röntgenapparaat zijn onzichtbare, celdodende lichtfrequentie zou gaan uitspuwen.
Alsof het haar eigen mooie weefsel betrof.
‘Zo meneer Bovigne, u bent weer klaar, tot morgen maar weer, daaag…’
Waarom verlangde ik nu al weer naar morgen?
In haar teksten zat het hem niet.


12 reacties

LouisP · 3 februari 2010 op 13:38

Joop,
mooi geschreven stuk met zo’n omslagpunt tijdens het lezen waar ik bewondering voor heb…

Louis

DACS1973 · 3 februari 2010 op 14:02

Prima stuk, op het literaire af.

Avalanche · 3 februari 2010 op 15:53

Helemaal met mijn voorgangers eens. Puntgaaf.

Fem · 3 februari 2010 op 16:15

Erg mooi subtiel en daardoor pakkend!

arta · 3 februari 2010 op 16:46

Laat ik allereerst zeggen dat ik het een erg mooi stuk vind.
Toch heb ik een paar kleine puntjes opbouwende kritiek. Deze zin bijv: [quote]Altijd keek ze uiterst zorgvuldig in mijn map en vergeleek de pasfoto die erop zat geniet met mijn dagelijkse tronie.[/quote]loopt niet lekker en bij 1x hardop voor jezelf voorlezen haal je hem er uit. Ten tweede is het niet nodig om na elke punt te enteren. Het haalt de vaart uit een stuk en dat is jammer. Het neemt niet weg dat ik het een erg mooi stuk vind!!!

trawant · 3 februari 2010 op 21:54

Joop, ik ga je volgen. Na je eerste wat meer ‘barokke’ stukjes waarin je uitzinnig met het bijvoegelijk naamwoord aan de haal ging ben je nu steeds zuiniger en directer.
Daardoor komen je stukjes ook veel beter aan.
Ik vind dat je een originele manier van associëren hebt met mooie ‘entre acts’..:
“weldadig schoot me steeds te binnen etc..”

Wat mij betreft ben je een aanwinst op CX. :hammer:

En in geval van autobio hoop ik dat het allemaal goed afgelopen is.

Mien · 4 februari 2010 op 08:34

Een echte Nightingale.
Klein houden en dan komt het allemaal goed.

[b][u][url=http://www.tts-group.co.uk/Content/Files/images/NBOD.jpg]Mien lady with the lamp[/url][/u][/b]

Dees · 4 februari 2010 op 11:34

Prachtig…! En binnen de radius van de cirkel van bestraling geschreven. Dat vind ik heel knap. En mooi.

Sluit me verder wel aan bij Arta. Mensen die enteren schrijven niet. En volgens mij kun je heel goed schrijven, dus moet je niet gaan lopen e(n/t)teren met enter 😉

SIMBA · 4 februari 2010 op 12:32

:wave: :duimop:

pally · 4 februari 2010 op 18:07

Subtiel beschreven, jouw lichtpunt in een vast niet zo makkelijke tijd. Bijna zonder het te noemen klinkt het mee. Misschien juist daardoor, knap!
Verder ben ik het wel eens met die ene kreupele zin.

groet van Pally

joopvanpoll · 5 februari 2010 op 07:05

Bedankt voor jullie constructieve opmerkingen en complimenten. Het is even slikken soms, maar zo’n aai af en toe maakt het leven weer mooi.
Joop.

Chantalle · 7 februari 2010 op 10:19

Kippenvel!

Geef een antwoord