Ze vliegen elkaar bijna in de haren want Fouad staat al meteen klaar in vechthouding als de ‘vijand’ nadert, maar vóór ik iets hoef te doen springt de grootste jongen van de klas ertussen en drukt Fouad tegen de muur met zijn armen omhoog. Hij is zò verbluft, dat hij vergeet tegen te stribbelen. Yassar remt af en lijkt niet meer te weten wat hij van plan was. Dank je wel , Mohammed, zeg ik, prima gedaan. Jij bent sterk en dat gebruik je goed. Hij kijkt apentrots, het leren gaat hem niet zo goed af. En dan tegen Fouad en Yassar : Rustig maar, heren, praten kan ook. Waarom zouden jullie meteen je vuisten gebruiken? Hier is iets misgegaan. Dat kunnen we best met elkaar oplossen. Misschien kan de klas helpen? Jullie weten hopelijk meer dan ik. Kom op, in de kring en de twee vechtjassen, nou ja, bijna, een eindje van elkaar gaan zitten.

Ik voel dat ze al weer rustiger worden.
Nou, ik schrok ook wel even , moet ik zeggen, want als deze heetgebakerde mannekens een rood waas voor hun ogen krijgen, kan er van alles gebeuren. Dat weet ik uit ervaring.
In de kring mogen Fouad en Yassar om de beurt hun versie van het verhaal doen. Daarna krijgen de anderen de gelegenheid er iets over zeggen zonder een schuldige aan te wijzen of te schelden. Zo doen we het altijd bij problemen.
Bijvoorbeeld hoe Fouad en Yassar het anders zouden kunnen aanpakken. Ik leid het gesprek in banen maar probeer ze wel zoveel mogelijk zelf te laten doen. Het gaat meestal goed. Ze voelen zich verantwoordelijk en worden serieus genomen. Het eindigt ermee dat Fouad ‘sorry’ moet zeggen omdat hij heeft gescholden. Erg moeilijk voor hem want hij heeft nou eenmaal altijd gelijk.
Mokkend mompelt hij wat. De klas vindt wel dat hij gelijk had wat betreft het ’fleshen’ van die moeder, dat scheelt weer. Aan het eind van de les is het bijna weer gezellig.

Fouad heeft zich met veel conflicten door de eerste en tweede klas heen geworsteld. Hij is een paar keer geschorst. Maar mag nog net blijven. Er is geregeld iets met hem aan de hand. Veel docenten vinden het lastig om met hem om te gaan. We hebben vaak gesprekken. Hij wordt meestal eerst woedend als hij exuses moet maken bij iemand. Loopt boos weg.
Doet het dan later toch en komt het trots melden, wordt geprezen en lacht zijn onweerstaanbare lach. Als we afscheid nemen van elkaar als mentorklas in de onderbouw met een barbecue staat hij als een volleerde kok kebabs te roosteren en deelt ze zwierig rond. Ach!

In de bovenbouw wordt het erg moeilijk; andere mentoren, andere medeleerlingen en een vrijheid die hij nauwelijks kan hanteren. Hij komt in de ‘tussenklas’ terecht, een strenge klas voor zes weken met extra begeleiding en observatie voor probleemleerlingen.
Een hele strakke, duidelijke aanpak wordt aanbevolen als hij terug mag naar zijn groep.
Ik zie hem later vaak door de gangen lopen in een piekfijne overall. Als ik tijd heb maak ik een praatje met hem. Ik hoop dat hij het redt en de school afmaakt dit jaar……

Categorieën: Vervolg verhalen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

15 reacties

schoevers · 6 mei 2007 op 08:05

Pally, ik lees jouw columns graag. Ook deze is weer mooi geschreven en er zit weer veel in.
Wat een wijze aanpak van het ‘probleem’!

pepe · 6 mei 2007 op 10:17

Weer bijzonder en goed geschreven.
Voor moeders en kinderen uit jouw klassen ben je een juf om te zoenen.

Mooi te zien dat deze ‘gewoon andere’ kinderen voor en door jou leren en groeien.

DriekOplopers · 6 mei 2007 op 10:22

We hopen dat Fouad het gaat redden. Als dat zo is, heeft ‘ie veel aan jou te danken Pally!

Hulde. Voor jou als persoon.
En hulde voor je column.

Driek

arta · 6 mei 2007 op 10:54

Weer mooi geschreven, Pally.
Erg leuk om jouw manier van lesgeven en alles er omheen te leren kennen!
Ik moest er wel weer even inkomen, dit keer!
🙂

klapdoos · 6 mei 2007 op 13:58

Die aanpak van jou is totaly pedagogische verantwoord en nog te accepteren ook op een zéér mooie en positieve manier. Hulde, als ik in jouw klas had gezeten, was er zeker meer uitgekomen dan alleen maar 5 zwemdiploma’s en een verkeersspeldje…Komt wel goed met die knaap, en dat zal jouw werk zijn, ben daar van overtuigd..Weer heerlijk om te lezen,
groetjes van leny :wave: :wave: :wave: :wave:

WritersBlocq · 6 mei 2007 op 14:16

Ik heb ze niet allemaal gelezen, maar vind het mooi om te lezen hoe begaan je bent, en wat je samen kunt bereiken, of in elk geval proberen te bereiken.

Groetje, Pauline.

Dees · 6 mei 2007 op 16:13

Je weet de school zo levendig te beschrijven dat ik er heimwee naar krijg. Mooi werk. Ook zwaar en vervelend soms, maar mooi werk is het zeker ook. Je manier van doen spreekt me heel erg aan. Ik hoop dat na jouw vertrek van de ‘zwarte probleemschool’ er anderen zijn gebleven met jouw inzicht, rust en optimisme.

Zo. Dat zijn nog eens veren. Komt omdat ik precies weet wat het is, maar indertijd een hoop van jou had kunnen leren…

KawaSutra · 6 mei 2007 op 17:30

Heel veel respect voor de wijze waarop je met die knapen omgaat, op een bepaalde afstand toch de touwtjes in handen hebben. ‘t Is net goochelen. Geef je ook cursussen? :lach:

Trukie · 6 mei 2007 op 18:16

De eerste klap is een daalder waard. Als het dan een schop in de goede richting is, is z´n jongen voor de rest van zijn leven op de goede weg gezet.
Palyyyyyyyyy als je het niet meer op school doet, doe je het toch zeker nog wel ergens anders?
Er lopen nog zo veel van die rakkertjes rond die niet zo´n lieve juf treffen.

Mup · 6 mei 2007 op 19:14

Als hij dit jaar niet af zou maken, heeft het in ieder geval niet aan jou gelegen, Pally,

Groet Mup.

Li · 6 mei 2007 op 19:17

Ik ben bang dat Fouad nog heel vaak zichzelf tegenkomt en hoop dat hij steeds iemand zoals jij op zijn pad vindt. Dan komt het vast wel goed met hem en vindt hij zijn draai in bijvoorbeeld de horeca of als zelfstandig ondernemer.

Groetjes
Li

pally · 6 mei 2007 op 22:22

Bedankt voor de positieve reacties op deze wel wat specifieke verhalen. Het blijft toch altijd de vraag of dit mensen buiten het onderwijs genoeg boeit. Mijn behoefte is het denk ik om mijn schoolgeschiedenis vast te leggen niet alleen voor mezelf. Een tijdperk waar ik mijn ziel heb ingelegd, al was het heus niet altijd succesvol.
Kawa) nee, cursussen geef ik niet 😀
Dees) bedankt voor je veren. Ik maak er een rokje van om morgen de regendans te doen.
Trukie) Nee, ik ben echt gestopt
Li) Jouw reactie was erg realistisch, het beste hopen maar op mensen die hem helpen en zijn eigen kracht.

Liefs van Pally

dashuri · 7 mei 2007 op 19:55

Op therapie bij juf Pally. Want zo lijkt het wel.

‘t Is inderdaad een schoolse column.

Of de hoofdrolspelertjes ermee instemmen dat hun leven op het web verspreid wordt?

Je mag trots als apen op deze column zijn. Hoewel ik het eerder iets voor een help-rubriek vind.

pally · 7 mei 2007 op 20:18

Beste Dashuri, het is een goede en respectvolle gewoonte om in zo’n geval de namen te veranderen en dat heb ik vanzelfsprekend gedaan.
wel precies van je om dat even te vragen , trouwens.Verder heb ik al geschreven hoe ik er qua column over denk.

groet van Pally

dashuri · 8 mei 2007 op 19:25

ik ben dan ook apentrots op mijn precisie 😆

Geef een antwoord