Grijs linoleum

Tegen het einde van het laatste schooljaar op de lagere jongensschool moest mijn vader bij het schoolhoofd komen, mijn volgende educatieve bestemming moest besproken worden.
‘Hij is snel afgeleid, zit dikwijls dromerig en afwezig naar buiten te staren en heeft moeite met begrijpen. Zijn taalbeheersing daarentegen is goed, maar ja, ook keurig uitgesproken foute antwoorden blijven fout’. Het schoolhoofd lachte uitbundig om zijn eigen grap, terwijl mijn vader geïntimideerd zat te luisteren, dit verhaal en varianten daarop had hij al zo dikwijls moeten aanhoren.

Mijn vader had een hekel aan de autoritaire man, die al decennia lang de dorpsschool bestierde en die, samen met de fabrieksdirecteur, het beste schooltalent zovast voorbestemde voor de fabriek. Er bleven toch altijd voldoende boerenknechten over. Ik had ook een hekel aan hem, bovendien was hij een beetje griezelig. Als je strafregels kreeg kon je de straf gedeeltelijk afkopen door met hem mee te gaan naar het schriftenhok, achter in de gang.
Iedereen deed dat natuurlijk.
In het schriftenhok zaten geen ramen en er stond een oude keukenstoel. Daar ging hij dan opzitten en dan moest jij op zijn schoot komen.

Hij hielp je er wel mee en dan streelde hij je benen en billen. Jij moest ondertussen maar wat rondkijken, naar de stapels schriften en de grote flessen Talens inkt bijvoorbeeld, de doosjes met kroontjespennen en het krijt, keurig rechtop in dozen en alles netjes geschikt in stellingkasten.
Altijd maar streelde hij dezelfde plaatsen. Hij lispelde dan onverstaanbare woorden en ademde zwaar zijn sigarenlucht in je gezicht.
Behalve als hij je kont aaide, dan had je daar geen last van. Dan lag je met je gezicht naar het grijze linoleum van de vloer gekeerd.
Het schoolhoofd deed altijd de hoogste klas, wij wisten niet beter of – dat – wat hij deed was gewoon, het hoorde er kennelijk bij, bij de hoogste klas.
Het was hoogstens een beetje griezelig, zoals biechten of naar de dokter gaan.

Toen de school later gemengd werd, flikte hij het ook bij de meisjes en werd van de ene op de andere dag ‘eervol’ met pensioen gestuurd. De ouders van een der meisjes hadden eindelijk de moed gevonden om aangifte te doen. Ze kwamen uit een grote stad en wisten nog niet hoe machtig het schoolhoofd eigenlijk was.
Het schoolbestuur en de pastoor vergaderden daarna tot diep in de nacht.
In het laffe dorp vond opeens iedereen het schandelijk wat het schoolhoofd had gedaan, alsof niemand wist dat hij generaties lang bezig was geweest.