Het zal zo’n acht jaar geleden geweest zijn. Ik ontmoette haar bij station Hollands Spoor. Zoekend zag ik haar mijn richting op lopen. Zoals na later bleek standaard een half uur te laat. Ik wenkte haar en direct verscheen er een brede glimlach op haar gezicht van opluchting. Verontschuldigend nam ze naast mij plaats in mijn inmiddels flink warm gedraaide auto. We stelden ons aan elkaar voor en direct begon ze te vertellen: Ja, ze had wel een man zien lopen op het stationsplein; al wat grijzend, met een gezet postuur en een overhangende bierbuik waardoor de broekriem aan het zicht onttrokken werd. Groot was haar opluchting toen deze man van richting veranderde en nauwelijks aandacht aan haar besteedde. Ze had mij ook al zien staan in de verte en stiekem gehoopt dat ik de gene was met wie ze enkele dagen geleden een afspraak had gemaakt.
Natuurlijk groeide ik na het aanhoren van haar relaas. Welke toch ietwat onzekere man wil zulke dingen niet horen. Het ijs was gebroken en ik liet haar duidelijk merken dat ik het helemaal niet erg had gevonden om een half uurtje te wachten en dat haar charmante verschijning de moeite van het wachten meer dan waard was geweest.
Van het één kwam het ander. Een nieuwe relatie was geboren. Dat ik vijf kinderen op de koop toe moest nemen, vond ik helemaal geen probleem; sociaal en meegaand als ik doorgaans ben. En vergeet niet: verliefd ! Want dat was ik tot over mijn oren. Mijn ‘ideale vrouw’ werkte als een paard, was behoorlijk geïntegreerd in de zes jaar dat ze nu in Nederland woonde en had haar plek in de Nederlandse maatschappij met succes opgeëist. En wat was ze ambitieus !
En och, Schilderswijk ?; het viel eigenlijk allemaal wel mee als je af en toe een oogje dicht kneep. Natuurlijk moest ik ’s-morgens, na een vaak veel te korte nachtrust, eerst de bougiekabels van mijn motor weer op de juiste plaats aanbrengen, alvorens ik richting Amsterdam kon vertrekken.
Het ‘latten’ werkte niet echt; ik zat meer bij haar dan in mijn eigen huis. Maar het was een rustgevende gedachte dat al mijn spulletjes thuis op mij stonden te wachten; onaangeraakt door de ongecontroleerde motoriek van vele kinderhanden. Wat konden ze er een puinhoop van maken ! Maar met een beetje geduld en begrip zou ik ze wel wat bij kunnen brengen, idealiseerde ik.
En als we dan ’s-avonds laat eindelijk het hele spul op bed hadden gekregen was er tijd voor ons zelf, hadden we even het rijk alleen. Hoewel alleen ? Rond klokslag twaalf uur kwamen er altijd enkele kleine indringertjes de nachtelijke rust verstoren. Ze deden dat wel heel onopvallend. Aan het geritsel kon je pas merken dat er iets gaande was. Soms hadden we teveel oog voor elkaar om iets te merken. Pas als het nachtelijk minnekozen een andere positie vereiste en ik mijn lichaam ophief vanaf bank of bed, dan brak de paniek los. Een geren en gesjees van jewelste richting alle hoeken van de kamer.
Maar als we uiteindelijk moe maar voldaan in elkaars armen in slaap waren gevallen; dan dansten de muizen op tafel !


KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

16 reacties

Eddy Kielema · 4 mei 2005 op 14:27

[quote]Verontschuldigend nam ze naast mij plaats in mijn inmiddels flink warm gedraaide auto. [/quote]
Als ik iets irritant vind dan is het wel het nodeloos laten draaien van een motor, maar dat even terzijde. Komt er nog een deel 2?

champagne · 4 mei 2005 op 15:28

Leuke column, prikkelt mijn nieuwsgierigheid….(hoe is het afgelopen met de relatie?)
Wel abrupt einde…was er nog niet klaar voor 😀

WritersBlocq · 4 mei 2005 op 16:09

zie Eddy
Den Haag HS, een station dat alle stations gepasseerd is. Als je dáár een half uur wacht èn iemand treft waar je direct verliefd op werd, dan kan het niet meer stuk. Toch? Of… (wordt vervolgd hoop ik?)

Ma3anne · 4 mei 2005 op 16:42

Volgens mij heeft ze flink mazzel met jou. Vijf kinderen en een leger muizen op de koop toe nemen is niet niks. Moet een heftige verliefdheid zijn.

Grappig beschreven.

Louise · 4 mei 2005 op 19:17

Dat de vonk oversloeg tussen al die kinderen en muizen door, wil toch wel iets zeggen. Moet iets zeer speciaals zijn geweest.
En nu? Kinderen groot, muizen groot…
Van mij mag je verder schrijven 😉

Li · 4 mei 2005 op 20:39

[quote]Maar als we uiteindelijk moe maar voldaan in elkaars armen in slaap waren gevallen; dan dansten de muizen op tafel ![/quote]

En trakteer je bij nummer zes op beschuit met muisjes? 🙂

Li

WritersBlocq · 4 mei 2005 op 20:49

In die buurt lopen kakkerlakken rond, zo groot als muizen… tis maar dat je het weet, zodat je het goede bestrijdingsmiddel kunt kopen 😮

KawaSutra · 4 mei 2005 op 21:40

Pfff…!!! Dat valt weer even mee. Jullie zijn natuurlijk al lang vergeten hoe het was om je eerste schrijfsel in te sturen. En het duurt ook zooooo lang. Vele gedachten schieten dagenlang door je hersenpan. Had ik niet zus, moest het soms zo. En ja….. de motor een half uur lang laten draaien is eigenlijk verre van mijn stijl. Heb ik er eigenlijk voor de loop van de zin maar bij verzonnen.
Nieuwsgierig hè? Nou, ik heb een vervolg al ingezonden. Nu beginnen die twijfels natuurlijk weer. Het is eigenlijk geen vervolg maar de huidige stand van zaken. Over de tijd die er tussen ligt daar kan ik een boek over schrijven.
Ik hoop jullie daar in de toekomst regelmatig met een column mee lastig te vallen. Overigens zal ik de toekomstige actualiteit ook niet vergeten. Moet het trouwens chronologisch ?
Lastig vind ik ook de keuze van de categorie. Is het nou Verhaal…is het liefde, maar het gaat ook over man en vrouw. Ben ik nog niet helemaal uit.
Ik ben niet bang voor kritiek, zou het ook graag ontvangen maar zo bij de eerste ……… dank voor jullie positieve reacties.

En Li……nummer zes? Pfffff…….. 😕

Wright · 4 mei 2005 op 23:40

[quote]Ik hoop jullie daar in de toekomst regelmatig met een column mee lastig te vallen. [/quote]
Graag! 😉

WritersBlocq · 5 mei 2005 op 00:22

[quote]Ik ben niet bang voor kritiek, zou het ook graag ontvangen maar zo bij de eerste ……… dank voor jullie positieve reacties.[/quote]
Tis net seks Frans, het blijft eng, ook als je, net als ik, twijfelt om je 27e column in te sturen dus wen maar aan de CX-kriebels! Rubrieken zoeken is soms lastig, maar maak het gewoon niet belangrijker dan het is. Hee, je bent toch een vent?!
Trouwens, euhhhh… WELKOM! En onwijs gefelicitaart met deze eerste schrijvelarij, hij loopt als een Thalys 😀

Raindog · 5 mei 2005 op 08:31

Een dik in orde debuut.
Vijf koters op de koop toe nemen is naar alle waarschijnlijkheid een heldendaad ;-).
Welkom hier.

champagne · 5 mei 2005 op 11:55

[quote]Jullie zijn natuurlijk al lang vergeten hoe het was om je eerste schrijfsel in te sturen. En het duurt ook zooooo lang. Vele gedachten schieten dagenlang door je hersenpan. Had ik niet zus, moest het soms zo.[/quote]

Heeel herkenbaar, nog steeds!

ennu 5 koters?! Heb jij het er in een vorig leven ook langs gedaan soms?!
😀

sally · 5 mei 2005 op 12:54

Leuk om te lezen.

schrijfstof genoeg in ieder geval met al die kindertjes.

Petje af, wat mij betreft.
Veel mannen zouden keihard in paniek gevlucht zijn.
Ben erg benieuwd naar je vervolgschrijfsels.

groet
Sally

KingArthur · 5 mei 2005 op 15:51

Over kritiek hoef je niet wakker te liggen. Het is hoe je hiermee omgaat. Bedenk namelijk dat kritiek vaak wordt gegeven met goede intenties. Ben benieuwd op wat we mogen lezen van je.

Mup · 6 mei 2005 op 15:04

[quote]Jullie zijn natuurlijk al lang vergeten hoe het was om je eerste schrijfsel in te sturen. En het duurt ook zooooo lang. Vele gedachten schieten dagenlang door je hersenpan. Had ik niet zus, moest het soms zo.[/quote]

Dat gaat nooit meer over 😉

Goed debuut,

Groet Mup.

pepe · 6 mei 2005 op 20:26

Een binnenkomer die de moeite waard is gelezen te worden en het vraagt absoluut om vervolgen.
Gaat vast wel lukken 😉 Begin van je boek heb je klaar!!

En wat betreft het inzenden van iedere column al is het je honderdste ik geloof dat dat altijd weer spannend is.
En het gekke is dat waar ik zelf vaak niet eens zo tevreden ben en erg twijfel zijn de reacties van andere aard.

Ik kijk uit naar je volgende!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder