In de bus komt tegenover mij een jongen zitten, hij is gewoon anders. Zo te zien komt hij net van school, hij zuigt op een lolly, zijn tas houdt hij stevig vast op zijn schoot.
Af en toe kijkt hij schichtig om zich heen, van onder de klep van zijn rode pet zie ik zijn ogen heen en weer draaien. Een andere “gewone” jongen staart naar de jongen met pet, zijn mond hangt een beetje open. Ik sla het tafereel gade. De jongen met pet lijkt mij licht autistisch, ik herken het van andere autistische mensen, de blik in zijn ogen en zijn gedrag.

De gewone jongen durft niet naast hem te gaan zitten en blijft staan staren, totdat we een paar haltes verder zijn en hij uitstapt. Ik zie de jongen met pet opluchtend zuchten. Hij is vast blij dat het staren voorbij is.
Ik kijk hem in zijn ogen en vraag: ‘Heb je een leuke dag gehad?’
Hij kijkt mij verbaast aan en knikt van ja. Zijn ogen kijken mij vragend aan.
‘Ga je naar huis?’
‘Ja, mevrouw. Weet u dat ik een handycap heb?’
’Nee dat wist ik niet en dat maakt toch ook niet uit?’
‘Ik heb er thuis nog veel meer, blauwe, groene en zwarte’, zegt hij lachend, terwijl hij zijn rode pet eventjes afzet. Zijn lach is echt en zijn ogen spreken, alleen zijn constant wiebelende voeten verklappen dat hij toch wel anders is.

‘Mijn moeder zegt dat ik niet tegen vreemden mag praten, want normale mensen doen vaak vreemd tegen mij. Maar u doet niet raar hè?’
‘Nee, waarom zou ik raar doen? Jij bent een aardige jongen, vind ik.’
‘Ik vind sommige normale mensen net mongolen. Die jongen van net die keek ook zo raar.’
‘Je hebt gelijk, sommige normale mensen weten niet goed hoe ze om moeten gaan met mensen die een beetje anders zijn. Dat is jammer hè?’
Hij knikt weer en kruipt weer onder zijn rode pet, hij drukt op het stopknopje en staat op.
‘Dag mevrouw, niet tegen mijn moeder zeggen dat ik met u heb gepraat hoor.’
‘Wees maar niet bang knul, dit is ons geheim, fijne dag verder.’

Categorieën: Verhalen

pepe

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Wil je meer lezen? Hier schrijven wij (meiden van Mary)www.meidenvanmary.wordpress.com. Ik mag één van deze meiden zijn. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

12 reacties

Eddy Kielema · 16 mei 2007 op 14:15

Mooi verhaal met een sterke boodschap en een bijzonder spitsvondige titel!

Mup · 16 mei 2007 op 14:44

[quote]Ik vind sommige normale mensen net mongolen.[/quote]

Slimme kerel!

Opluchtend zuchten vond ik niet zo mooi verwoord, misschien met opzet zo door je neergezet?

Groet Mup.

Bitchy · 16 mei 2007 op 15:35

Sterk en vlot geschreven. Mooi!

:wave:

SIMBA · 16 mei 2007 op 16:17

Daarom kun je zo goed met CX-ers omgaan pepe, die zijn ook een beetje anders 😀
Ik dacht heel even dat je een fout in de titel had getypt, maar al lezende zag ik dat ie goed was 😉 Super!!!

arta · 16 mei 2007 op 16:27

Mooi hoe jij zo’n speciaal onderonsje neer kunt zetten, want in feite is elk mens bijzonder op zijn manier en dat laat jij hier mooi zien!
Goed geschreven!
🙂

KawaSutra · 16 mei 2007 op 22:33

[quote]In de bus komt tegenover mij een jongen zitten, hij is gewoon anders. [/quote]
Hij is niet anders, wij zijn anders!
Uit het leven gegrepen, dat is zéker jouw kwaliteit.

WritersBlocq · 17 mei 2007 op 00:36

[quote]’Mijn moeder zegt dat ik niet tegen vreemden mag praten, want normale mensen doen vaak vreemd tegen mij. Maar u doet niet raar hè?'[/quote]

Direct naar de one-liners. Wat een prachtige schets weer Pepe, ijzersterk en ijzingwekkend in een bepaald opzicht. Je houdt een spiegel voor aan velen, ook aan mij in sommige gevallen, want ik zoek ook niet altijd de confrontatie, voel me er soms ook zo ongemakkelijk bij 😕

Liefs, Pauline.

Dees · 17 mei 2007 op 09:50

Ik ben blij dat er nog mensen zijn die met jouw type oog kijken. Mooi geschreven en geweldig, die handy caps.

Li · 17 mei 2007 op 12:17

[quote]Hij knikt weer en kruipt weer onder zijn rode pet, hij drukt op het stopknopje en staat op‘Dag mevrouw, niet tegen mijn moeder zeggen dat ik met u heb gepraat hoor.’‘Wees maar niet bang knul, dit is ons geheim, fijne dag verder’[/quote]

Mooi. Mooi. Mooi.
Prachttitel.

Li

DriekOplopers · 17 mei 2007 op 19:02

Echt heel erg geweldig mooi gedaan. Diep respect voor je!

klapdoos · 17 mei 2007 op 19:56

Zo uit het leven gegrepen. Heb het dikwijls meegemaakt met mijn oom, die is verstandelijk gehandicapt, en wilde altijd alleen in de bus zitten, ik mocht niet naast hem zitten want dan kon hij die “gekke”‘ mensen eens heerlijk op zijn gemak bekijken….Hij had de grootste lol, en ik ook om zijn inzicht in ons “normale”mensen…
“ooit een normaal mens ontmoet?
“en beviel het”????
Groots geschreven, diep geraakt, graag gelezen.
liefs van leny :wave: :wave: :wave:

pally · 22 mei 2007 op 15:08

Heel mooie, leerzame en sympathieke column,Pepe.
Zag in NY ook heel veel gehandi-capten.

gave titel, groet Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder