Met een van pijn vertrokken gezicht grijpt hij weer eens naar z,n arm. Staat een tijdje krom, komt weer overeind, haalt diep adem en vervolgt z,n werkzaamheden.
De volgende morgen gaan we op mijn aandringen naar het ziekenhuis om een hartfilmpje te laten maken. ,,Mevrouw, haalt U maar een pyjama en tandenborstel van huis want het is levensgevaarlijk als uw man niet voortdurend bij ons onder controle blijft staan. De onderdruk is 130, terwijl dat 80 hoort te zijn.”
Ik zie voor het eerst echt angst in de ogen van mijn grote liefde. Zo,n jonge vent met een hartkwaal, dat bestaat toch niet? Het bestaat!
Ik blijf zo lang mogelijk bij hem. Een grote sterke kerel zit jankend op de rand van het ziekenhuisbed. Met lood in de schoenen ga ik naar huis.
Diezelfde avond word ik gebeld dat peter naar de intensive care is gebracht. Voor de zekerheid. De schrik slaat me om het hart! Nog even en ik kan er naast gaan liggen.
Nopjes op z.n borst met draadjes die leiden naar het beeldscherm om elke verandering in de hartslag nauwkeurig in de gaten te houden. Er hangt een benauwd sfeertje. Ik blijf zoveel mogelijk bij hem, luisterend naar het dreigende piepje van de apparaten.We staan voor een groot zwart gat. Samen janken we wat af.
,,Je weet pas wat echte liefde is als je het dreigt te verliezen”, las ik ergens en deze waarheid snijdt nu als een mes door m,n hart.
Het wachten is op de katheterisatie en nog probeer je jezelf voor de gek te houden dat het met een sisser af kan lopen. Maar nee, er is geen ontkomen meer aan, er moet geopereerd worden. Vader van drie jonge kinderen. Weet altijd overal alles op te lossen. Vooraan in de rij om altijd iedereen overal mee te helpen. Nu machteloos overgeleverd aan de deskundigheid van de artsen.
Tranen biggelen over z,n wangen als onze zoon de ziekenkamer binnen stapt.
Dit soort taferelen kennen we toch alleen maar van ,,vinger aan de pols?”
Van alles gaat er door z,n hoofd. Ik krijg de vreemdste instrukties mee naar huis.
Opdrachten om zaken af te handelen die er in feite nu niet zoveel toe doen. Hij wordt ook zomaar weggescheurd uit een druk zakenleven en heeft dus geen enkele kans gekregen om lopende zaken af te handelen. Ik luister en noteer.
Het wachten is op de operatie.
,, Als ik hier veertien dagen zo moet liggen wachten kunnen ze mij naar een psychiatrische afdeling brengen” kermt Peter.
Vanwege de leeftijd en de urgentie vindt de operatie binnen twee weken plaats.
Samen met m,n dochter van dertien en onze twee zoons zit ik in het restaurant van het ziekenhuis gespannen het verloop van de operatie af te wachten. Om het uur wordt er door een OK assistent gebeld vanuit de operatiekamer hoe het proces verloopt.
Van alles is er deze dagen door onze hoofden gegaan. Maar het hoogtepunt van deze thriller is nu bereikt. De spanning is te snijden. Maar we zijn één. En voelen als nooit tevoren onze liefde voor elkaar.
Na de ingreep sta ik boven een lijkbleek lichaam aan de beademing.
Het is een angstaanjagend gezicht. ,,U mag hem wel aanraken” zegt de verpleger. De operatie is gelukt. Vijf bijpasses. Ik ben dankbaar, maar besef dat dit het begin wordt van een ,,ander” leven. Voorlopig tenminste……………

😥


9 reacties

Avatar

Shitonya · 11 mei 2004 op 11:29

Prachtige Column 🙂
Veel sterkte…

Avatar

Eftee · 11 mei 2004 op 11:30

[quote]Je weet pas wat echte liefde is als je het dreigt te verliezen[/quote]
Dit klopt. Wat er dan door je heen gaat, is bijna niet te beschrijven.
Sterkte!

Avatar

Ma3anne · 11 mei 2004 op 12:25

Zo geschreven, dat je onmiddellijk betrokken raakt. Toch maar goed dat je aandrong dat ie naar het ziekenhuis ging voor onderzoek.

Hopelijk gaat het allemaal goedkomen. Sterkte!

Avatar

Louise · 11 mei 2004 op 13:45

Mooi en aangrijpend geschreven.

Heel veel sterkte!

Avatar

Irma · 11 mei 2004 op 14:21

De titel zegt alles. Mooi geschreven vanuit het gevoel. Ik wens jullie allemaal veel sterkte!

Avatar

Kees Schilder · 11 mei 2004 op 14:47

Heel aangrijpend en mooi geschreven.Veel sterkte Sally!

Avatar

Godspeed · 11 mei 2004 op 15:16

Veel sterkte en een gezond verstand.

Mijn oude buurman en goede vriendwas op zij 40. levensjaar aan de beurt.
Kon nog maar 1 bypass krijgen omdat de ader kompleet dicht zat ( 5 = dus eigenlijk goed)

Hij is nu voor 100% afgekeurd, maar kan het werken niet laten.

Ik heb geen tijd om dood te gaan, ik heb het veel te druk is zijn lijfspreuk.

Als hij druk op de borst krijgt, verteld hij dat niet (behalve mij een week later), anders moet hij weer naar de hartbewaking en daar heeft hij geen tijd voor.

Hij heeft het trouwens meestal druk met ander mensen te helpen.

Zijn slechte gewoontes, heeft hij na een tijdje weer opgepakt (o.a. roken)

Hij is nu de keuken aan het verbouwen, de nieuwe buurman aan het helpen met de tuin, en tig andere mensen die hij iets beloofd heeft.

Ik vraag hem ook af en toe om een kabeltje aan te sluiten, ik kan dat heel goed zelf, maar als hij bij mij is, dan weet ik dat hij niet ergens anders weer veel te zwaar werk is aan het doen.

Ik heb het idee (na 3 hart infarcten en een bypas) dat hij denkt dat onsterfelijk is.

Hij is vier!!!! dagen na de open hartoperatie, zelf met de auto naar huis gereden, hij had geen tijd om in het ziekenhuis te liggen.

Ben benieuwd hoelang dit nog goed zal gaan.

Hij gaat toch alweer 4 jaar mee…………

[quote]Met een van pijn vertrokken gezicht grijpt hij weer eens naar z,n arm. Staat een tijdje krom, komt weer overeind, haalt diep adem en vervolgt z,n werkzaamheden.[/quote]
Beetje eigenwijs mannetje, of niet??
[quote],, Als ik hier veertien dagen zo moet liggen wachten kunnen ze mij naar een psychiatrische afdeling brengen” kermt Peter.[/quote]
Heeft het zeker erg druk?

Nogmaals veel sterkte en nog meer gezond verstand.
Je leeft maar 1 keer, en daar moet je het mee doen.

Avatar

Mosje · 11 mei 2004 op 19:37

Recht uit je hart geschreven…

Avatar

pepe · 12 mei 2004 op 22:54

geweldig mooi verhaal en zo waar…

Liefde is mooi pijnlijk soms
Maar echte liefde verlies je nooit, die draag je voor altijd mee in je hart.

Geef een reactie