“Gewoon geen tijd.” Op het moment dat ik de woorden uitspreek, kijk ik strak voor me uit. Hoewel het als waarheid gezegd wordt, twijfel ik aan mijn eigen woorden.
“De kinderen zitten ook in een lastige fase. Ik moet er zijn voor hen.” Mijn blik zakt naar de grond. Onbewust friemel ik aan de bloem in mijn haar. “En ik ben al bijna een jaar ziek. Eerst wil ik weten wat mij mankeert, voor er verder geleefd kan worden.” Mijn goede vriend Antoine kijkt me meewarig aan. Hij heeft me door. Kijkt dwars door me heen. Shit.

“Arta, kijk naar jezelf. Je mag er best wezen, hoor!” Mijn glimlach bereikt mijn schoenen. Welk antwoord geef je, wanneer je de vraag eigenlijk helemaal niet wil horen?
“Je hebt zoveel te bieden. Jammer dat je er niets mee doet”, vervolgt hij, in mijn ogen, genadeloos. Als ik hem niet beter kende, zou ik het als een sollicitatie zien om mijn eerstvolgende ex te worden.

“Het heeft niets met onzekerheid te maken. Ik heb er gewoon geen zin in, dat kan toch?”
“Je spreekt jezelf tegen.” Verdomme, normaalgesproken is dat mijn tekst. Zorgvuldig probeer ik de transparantie van het muurtje om mij heen te bedekken, maar Antoines natuurlijke allesreiniger werkt helaas beter. Ongemakkelijk schuif ik op en neer over het leren bankstel.
“Smoesjes, allemaal smoesjes.”

Tja, misschien heeft hij wel gelijk, bedenk ik. Het afgelopen jaar ben ik zo bezig geweest moeder te zijn, dat ik vergeten ben dat vóór die moeder een vrouw staat. Een echte. En dan kan ik nog zo hard roepen: ‘Ik ben op de eerste plaats mens, op de tweede plaats vrouw en als derde moeder’, wanneer ik het niet in de praktijk breng, kom ik ongeloofwaardig over, logisch. Antoines blik is het bewijs.

Balend besef ik dat ik het weer heb laten gebeuren, dat ik mezelf met een rotgang opnieuw voorbij gerend ben, zonder ook maar één keer te beseffen dat ik het mens, die vrouw ergens onderweg verloren ben. Tijd voor pas op de plaats. Op de rem. Een enorm stopteken verschijnt voor mijn ogen.

Ik kijk mijn vriend recht aan: “Dank je wel.”
“Waarvoor?” klinkt als antwoord.
“Deze mentale schop onder mijn kont had ik net even nodig.” Met een quasipijnlijk gezicht wrijf ik over mijn kont. Een brede lach is zijn antwoord.
Drie dikke zoenen en een knuffel krijgt hij als beloning, wanneer ik bij zijn voordeur sta om weer naar huis te gaan. Naar de kinderen.
“Vaak als je ziek bent is de reden zó voor de hand liggend.” Antoine is nog niet helemaal klaar met me. “Wat hebben de doktoren tot nu toe gevonden?”
“Alleen dat mijn hart in twee maanden tijd een kwart gegroeid is.” Terwijl ik de woorden uitspreek besef ik de figuurlijke betekenis pas.
“Er is weer plaats, Arta.”

Op de fiets, onderweg naar huis, krijgt zelfs het stormachtige weer mijn hoofd niet leeggewaaid.

Categorieën: VEC

Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

18 reacties

Mien · 1 februari 2011 op 00:23

.

Gevoelens knap verwoord.

Deze vond ik sterk:

[quote]Zorgvuldig probeer ik de transparantie van het muurtje om mij heen te bedekken, maar Antoines natuurlijke allesreiniger werkt helaas beter.[/quote]

Mien hart onder de riem

Fem · 1 februari 2011 op 07:13

Jij bent het toppunt van vrouwelijkheid!

SIMBA · 1 februari 2011 op 09:01

Hulde aan Antoine!

sylvia1 · 1 februari 2011 op 09:27

Heel herkenbaar dit onderwerp Arta (en dan niet in de negatieve Mienbetekenis maar positief 😉 ) Wegcijferend moederen versus je op en top vrouwelijk voelen. Daar de balans in vinden. Je bent nu wakker geschud dus dat gaat je zeker lukken!

Dees · 1 februari 2011 op 10:08

Ja, mooi, ruimte in het hart. Maar als je hoofd niet meer leeggewaaid kan worden moet je ook simpelweg wat vaker fietsen. Dikke knuf.

pally · 1 februari 2011 op 16:09

Ik vind hem heel mooi recht uit het hart, Arta! Je geeft jezelf bloot op een authenthieke manier, :wave: :wave:

:kus: Pally

WritersBlocq · 1 februari 2011 op 16:20

Ja, jawel, er is weer plaats. En pas op de plaats is ook plaats maken. Voor jezelf. Want zonder jou heeft ook niemand er een ruk aan, toch!

Mooi neergezet :kus: en ik ga je gauw zien en een knuffel geven, een héééééle gezellige dikke knuffel!

LouisP · 1 februari 2011 op 17:33

Arta,

“Alleen dat mijn hart in twee maanden tijd een kwart gegroeid is.” Terwijl ik de woorden uitspreek besef ik de figuurlijke betekenis pas.”
Volgens mij was je hartje al zo groot!
Mooi en anders dan anders en andere..maar wel mooi!

louis

embee · 1 februari 2011 op 19:10

Heel mooi Arta, maar…. volg op de eerste plaats
je eigen gevoel, dan valt alles op de juiste plek!

Schouderklopje van Embee

dreamer · 1 februari 2011 op 19:20

Héél echt en echt mooi!

Ontwikkeling · 1 februari 2011 op 23:09

Dit is nu wat je noemt een echte Arta. Heel erg mooi, vrouwe!
Hij staat vol prachtige zinnen, maar deze springt eruit wat mij betreft:
[quote]Op de fiets, onderweg naar huis, krijgt zelfs het stormachtige weer mijn hoofd niet leeggewaaid. [/quote]
Gefeliciteerd met deze prachtige estafettecolumn!

lisa-marie · 2 februari 2011 op 08:54

kippenvel… en ontroering :wave:
:kus:

Harrie · 2 februari 2011 op 15:54

Iedereen verdient een kloppend hart. Letterlijk en figuurlijk.

arta · 3 februari 2011 op 07:10

Dank je wel, DatmensinKenia, voor het doorgeven van het estafettestokje!

Met de reacties ben ik erg blij en met de plaats ook: Gezellig een maandje tussen Louis en Pally, wat wil een mens nog meer? 😀

(@ Fem: Tnx! :oeps: )

Avalanche · 4 februari 2011 op 11:17

Prachtig en ontwapenend geschreven. Heel h…. (oh, bijna een inmiddels verboden woord gebruikt 😉

Chantalle · 6 februari 2011 op 11:46

Gewoon mooi!

Kuin · 24 februari 2011 op 13:19

Puur! Authentiek.
Enneh,… een groeiend hart is zoveel mooier dan een bloedend. Zeker in die volgorde.

LouisP · 27 februari 2011 op 10:49

“Onbewust friemel ik aan de bloem in mijn haar.”

Bijzondere vrouwen met bloemen in het haar, ze zijn zeldzaam. Bedankt dat je even naast me hebt gestaan Arta..

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder