‘Ik vind je lief’
Deze aanhef van de advertentie trok onmiddellijk haar aandacht. Ze las verder.
‘Ben je je lief kwijt? Ik zal hem/haar voor je zoeken en vinden.’
Haastig scheurde ze de advertentie uit de krant, stond snel op, trok haar jas aan en dronk staande, in één teug haar glas leeg. Ze betaalde aan de bar en rende struikelend naar buiten. [i]Haar lief was van het ene op het andere moment verdwenen. Zo zat hij drie weken geleden nog tegenover haar aan de ontbijttafel en zo loste hij op in het niets, een rookwolkje achterlatend op zijn stoel. Ze had verbijsterd en verstijfd van schrik een half uur naar de stoel zitten staren, voordat het tot haar doordrong dat haar lief weg was. Ze geloofde haar ogen niet en was volkomen de kluts kwijt.
Radeloos was ze. Niet begrijpend had ze als een dwaas het hele huis afgezocht, was naar buiten gerend, had zijn naam geroepen, maar zonder enig resultaat. Hij was en bleef weg.[/i]

Terwijl ze haar fiets op slot zette in de voortuin van haar huis, hoorde ze een stemmetje: ‘Ik vind je lief, ik vind je lief…’ Ze keek om zich heen en zag plotseling een klein ventje staan naast een tulp. Een centimeter of vijftien groot was hij. Hij had oranje haar en een groene overall aan, waardoor hij amper van de tulp te onderscheiden was. Hij wenkte haar en zij liep als betoverd zijn richting uit.
‘Kom maar, niet bang zijn…’
Bang? Ze was niet bang, ze had geen gevoel meer, ze verbaasde zich nergens meer over inmiddels. Een mannetje van het formaat van een pas ontloken tulp, ach, waarom niet. Als je lief zomaar voor je ogen in een rookwolkje kon veranderen, dan bestond dat mannetje ook.

‘Ik weet waar je lief is, je hebt net mijn advertentie gelezen, nietwaar?’ sprak het mannetje. ‘Ik ben Bill, “kleine Bill” voor vrienden van Tele2 en aangezien jij ook via Tele2 belt, ben ik ook jouw vriend en daarom ga ik je helpen.’
Ze knipperde eens flink met haar ogen, schudde met haar hoofd en kneep in haar arm. Het mannetje was er nog steeds.
‘Hoe weet jij waar mijn lief is?’ stamelde ze.
‘Nou, ik heb hem zelf weggetoverd,’ zei Bill.
‘Weggetoverd? Waar is hij dan?’
‘Dat kan ik je niet vertellen, Maxima, Prinsen van Oranje vinden het niet prettig als hun vrouw weet waar ze uithangen. Ik raad je dan ook aan om, wanneer ik hem weer terugtover, niet aan hem te vragen waar hij geweest is. Ga vooral door waar je mee bezig was en probeer de monarchie overeind te houden, zoals je inmiddels al een aantal jaren doet. Het koninkrijk valt of staat met jou, lieverd.’
‘Oke, ik beloof het je,’ sprak ze flink, haar twijfel en tranen verbijtend en terwijl opa Bernhard even door haar gedachten schoot, hoorde ze achter zich een bekende stem: ‘Hee, schat, daar ben ik weer. Hoe is het met je?
Ik vind je lief…’


21 reacties

wendy77 · 18 maart 2006 op 09:17

Leuk geprobeerd, grappig geschreven ook, maar ik vind het wat ver gezocht 😉

Martijn · 18 maart 2006 op 10:19

[quote] Leuk geprobeerd, grappig geschreven ook, maar ik vind het wat ver gezocht [/quote]

Beste Wendy,

Alleen iets neerleggen zonder dat vervolgens te onderbouwen stimuleert een schrijver niet. Daarmee leg je alleen iets neer en laat de reactie vervolgens aan de ander over.

Het schrijven binnen een omlijnd onderwerp is moeilijker dan je denkt. Je hebt een gegeven, er zijn voorwaarden m.b.t. het aantal woorden. En ook de hoofdpersonen worden gekozen binnen een metrum van opgegeven mogelijkheden. Mijn inziens is het je aan zulk soort opdracht wagen, alleen al meer dan ‘leuk geprobeerd’ en ‘grappig geschreven’. Wat ik echter in jouw reactie mis, is WAAROM vindt jij dat? Wat had Ma3anne anders kunnen doen volgens jou om het vergezochte en het grappige meer op één lijn te brengen? Wat had jij anders gedaan? Wat is jouw advies naar Ma3anne toe, waarmee jij een ander licht had geschenen op dit verhaal, waardoor iedereen er iets van kan leren of waarbij jijzelf je visie geeft aan de schrijver en de lezer.

Ik ben erg benieuwd naar je mening.

Ma3anne · 18 maart 2006 op 10:53

@wendy: Ja, mijn uitgangspunt was om het wat verder te zoeken dan datgene wat voor de hand ligt. Goed gezien!

Eddy Kielema · 18 maart 2006 op 11:18

Bijzondere mengvorm van humor (kleine Bill!) en serieuze zaken (omgaan met verlies). Knappe prestatie!

wendy77 · 18 maart 2006 op 11:37

Martijn, ik bedoel het niet zo rottig dan dat het er misschien uitkomt hoor, maar ik denk dat Ma3anne dat wel weet.
Ik vind het oprecht LEUK geprobeerd en GRAPPIG verteld. Ik doe het haar niet na.
Ik vind alleen het onderwerp van een kaboutertje, maxima en een ‘opgelost’ liefje wat vergezocht. Misschien snap ik de strekking van het verhaal niet en ligt het aan mij.

pepe · 18 maart 2006 op 12:00

Ik vind hem heel lief! Deze column dus.

Zo beeldend geschreven, dat ik net even naast de krokusjes(bij gebrek aan tulpen) ben gaan kijken of ik ook een Bill in mijn tuin heb.
Helaas hier geen Bill, maar mijn lief is ook gewoon thuis.

Ik vind het bijzonder knap om te voldoen aan de eisen van de themacolumn.

Troy · 18 maart 2006 op 12:37

Ik vind het een leuk, sprookjesachtig, maaar vooral fantasievol verhaaltje. In de preview had ik niet gedacht dat deze van jou afkomstig zou zijn. Ik vind het een dappere, geslaagde poging.

Trukie · 18 maart 2006 op 13:57

Daarom is die tuin zo streng bewaakt. Ze doet het met kabouters. Hihi
Een fantievol verhaal met een vlotte pen. Zoveel mogelijkheden heb ik nog niet achter dat thema kunnen bedenken

Li · 18 maart 2006 op 15:55

Originele invalshoek en qua opbouw een goede column. Tot het laatste moment wist ik niet waar je heen wilde en daarom was de plot verrassend.
Knap om alle eisen van het thema in het verhaal te verweven. Billy van Tele2 ging mijn petje iets te boven omdat de KPN slechts grote Bill(en)kent;-)

Zelf heb ik ideetjes te over. Maar de BN-er wil maar niet komen 🙂

Li

WritersBlocq · 18 maart 2006 op 17:46

Hoi Ma3,
Knap hoe je aan alle voorwaarden hebt voldaan en via deze zin
[quote]Als je lief zomaar voor je ogen in een rookwolkje kon veranderen, dan bestond dat mannetje ook.[/quote]
de link legt tussen twee aspecten. Ik begrijp Bill van Tele2 niet, en heb het gevoel dat het zonder die toevoeging/uitleg pakkender was geweest. Ook ik had je in de preview niet herkend 😉
Groetje, Pauline.

Kees Schilder · 18 maart 2006 op 17:58

Verrassende plot.Ik vind het goed en stijlvol geschreven en heb er mede daardoor echt van genoten

Ma3anne · 18 maart 2006 op 17:58

Eerlijk gezegd wist ik zelf tijdens het schrijven ook niet waar ik uit zou komen en waar Bill vandaan kwam. Heb gewoon mijn neus achterna getypt. Was veel te druk met al die voorwaarden proberen erin te schrijven. 😀

Dank voor de reacties!

Dees · 18 maart 2006 op 18:32

Leuk weggefantaseerd stukje. En helemaal volgens de regels. Wow, kan het je niet nadoen.

Het enige puntje vind ik je laatste moetje van een zin, die komt voor mij iets te abrupt in een verhaal waar verder de flow niet aan ontbreekt. Maar dat kan aan mij liggen.

sally · 18 maart 2006 op 18:43

Goh ma3anne, hoe kom je erop zou ik zeggen.
Inderdaad moeilijk, het begin en het einde met die zinnen te maken en dan ook nog een bekende nederlander erbij betrekken. Het aantal woorden vond ik nog het moeilijkst.Het was schrappen geblazen bij mij. Ik vind dat je het knap gedaan hebt!
Groet
Sally

Mosje · 18 maart 2006 op 19:14

Ik heb me er nog niet aan gewaagd, aan de deze opdracht. Veel te lastig, ik ben er niet goed in. Maar jou is het aardig gelukt Ma3.

Mup · 18 maart 2006 op 22:00

Ik doe het je niet na, Ma3, maar vindt je wel lief,

Groet Mup.

Wright · 18 maart 2006 op 22:09

Ma3,
Ik had hem ook al in de preview gelezen en was eerlijk gezegd niet echt onder de indruk. Totdat ik een aantal pogingen had ondernomen ook een column te schrijven onder de gestelde voorwaarde. Daarna groeide mijn respect gestaag. Net als Li ideeën genoeg maar die BNer is de lastige factor. De eerlijkheid gebied mij ook daaraan toe te voegen, dat ik tot nog toe alleen maar goede columns uit jouw pen heb zien komen en daardoor misschien anders ben gaan lezen op het moment dat ik wist dat de column door jou geschreven was. [quote] ‘Het koninkrijk valt of staat met jou, lieverd.'[/quote] Daardoor ben ik het ook meer diepte gaan geven en eindig met de opmerking dat ik het erg knap geschreven vindt en dat ik wat twijfel aan mijn objectiviteit in deze…

Ma3anne · 19 maart 2006 op 07:34

@Dees: [quote]Het enige puntje vind ik je laatste moetje van een zin, die komt voor mij iets te abrupt [/quote]Klopt. Toen zat ik aan de 495 woorden en kon dat zinnetje er nog net bij. 🙂

@Wright: Nee, ik geloof dat je niet helemaal objectief bent. Ik vind je lief.;-)

Door zo’n opdracht word je van je platgetreden paadjes weggelokt en moet je je van andere technieken bedienen en een ander doel stellen. Je kunt dan zeggen: veel te moeilijk, dat kan ik niet of doe ik niet, maar je kunt ook de uitdaging aannemen en desnoods met je hele verhaal op je gezicht gaan. En daar niet bang voor zijn. Inhoudelijk vind ik dit zelf een lulverhaaltje, maar technisch klopt het en aan de opdracht is voldaan en dat was mijn doel en daarin ben ik dus alvast geslaagd, vind ik zelf.

Ik vond het in elk geval leuk om mijn gangbare manier van columns schrijven eens los te laten en een heel andere kant op te fietsen.

Martijn, ik lust er nog wel één!

WritersBlocq · 19 maart 2006 op 12:36

[quote]Martijn, ik lust er nog wel één![/quote]
Ik heb een idee: jij bent de eerste inzender Ma3, dus verzin jij het thema voor de volgende TC? 1tje zónder BN’er graag 😀 😉

KawaSutra · 19 maart 2006 op 13:35

Inmiddels ben ik er ook wel achter hoe lastig de opdracht is. Ik heb er nog nooit zo lang over gedaan. Des te meer respect heb ik voor hen die het aandurven deze lastige opdracht te klaren. Petje af Ma3, voor deze sprookjesachtige vertelling.

Mosje · 24 maart 2006 op 01:11

Ergens heb ik het gevoel dat ik deze al eerder van de week gelezen heb.
😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder