Met een sierlijke boog komt er een einde aan mijn grote blauw grijs gestreepte paraplu, Vele stortbuien heeft zij voor me opgevangen. Maar windkracht 9 was toch echt iets te veel van het goede. De striemende regen heeft nu vrij spel en haren plakken ongegeneerd op mijn wangen en neus. In een laatste poging me niet neer te leggen bij deze onflatteuze vertoning probeer ik alle kracht te vergaren in mijn vrije rechterhand. Ik trek aan een overgebleven balein om de plu weer enigszins op een plu te laten lijken. De mooie ronde boog is nu wel enigszins vervormd. De metalen beugels zijn of verkeerd krom of gebroken. Uit nijd sluit de verkrampte plu een vinger van me in het ronde hart van haar stalen spieren. Au kreng, laat me los. Ik zie het vingertopje al blauw aanlopen en de pijn is nog maar net te houden. Wat heb je aan een plu die op het moment suprème je grootste vijand blijkt te worden. De harde wind staat aan de achterkant te duwen op haar uitgespreide rug. Ze werkt maar al te graag mee. Ze is behoorlijk pissig dat ik haar recht vooruit in de vervaarlijke windkracht 9 heb gehouden. Haar pijn wordt nu ook mijn pijn. Een moment verslapt de wind en ik maak er gebruik van. Mijn vinger is weer los en ik klap het ondeugende ding dicht. Doorweekt en vol wraak zoek ik naar een prullenbak. Onderweg naar de parkeerplaats heeft mijn werkgever daar geen voorzieningen voor getroffen. Diep in mijn hart ben ik hem daar dankbaar voor. Want eigenlijk, wil ik nog geen afscheid nemen van mijn reisgenootje.

Dierbare momenten onder een veilig blauwgrijs dakje schieten door mijn gedachten. Ik zag haar ongeveer 10 jaar geleden staan in die luxe tassenwinkel, waar ik binnenglipte bij een plotse bui. Tuurlijk hadden ze daar de bak met paraplu´s meteen naar voren geschoven.Tussen de knalle regenboogkleuren die toen de straten opfleurden viel haar sprankelend blauw op en het grijs maakte het verschil tussen het publiek bij de straatfestivals. Nogal wat onbekenden staken hun kop er onder. Gezellig hoor. Jarenlang heeft ze in de kattenbak van mijn auto gelegen. Heel vaak werd ze opzij gegooid omdat de boodschappendoos er in moest. In het bos diende ze als wandelstok voor mijn bejaarde moeder. Een echte wandelstok was nog zo confronterend. Op het strand was ze als miniparasol of op haar zijkant a+s scherm tegen zon c.q. wind of nieuwsgierige blikken. Hoe vaak heb ik niet bijna onderuit in de gang gelegen omdat zij weer eens languit was gegleden. Nu heeft ze dan toch de strijd verloren en is zelf terziele gegaan.
Zo´n trotse dame verdient het niet om achteloos in een prullenbak gepropt te worden. Ze blijft dus nog een week in mijn auto liggen.

Waarschijnlijk gaat dit nog wel wat langer duren. Ik kan gewoon niet van het ding afkomen.
Want waar om hemelswil zijn de vuilcontainers gebleven waar je nog spullen in kunt stoppen die langer of breder zijn dan 50 cm?

Categorieën: Gein & Ongein

10 reacties

pally · 25 januari 2007 op 13:44

Een storm in een paraplu….Erg leuk beschreven , Trukie!
Je maakt hem ook bijna dierbaar bij de lezer.
Niet weggooien, hoor!

groet van Pally 😀

SIMBA · 25 januari 2007 op 14:33

[quote]kattenbak van mijn auto [/quote]
Met de goede geur-werende korrels erin hoop ik.
😆
Ik kwam ze in de dagen na de storm inderdaad overal tegen; kapot gewaaide plu’s, die mensen waren blijkbaar niet zo netjes om een afvalbak op te zoeken 🙂

EpMeijer · 25 januari 2007 op 16:04

Klein puntje: paraplu is geen ze, maar een he.

arta · 25 januari 2007 op 16:12

[quote]Uit nijd sluit de verkrampte plu een vinger van me in het ronde hart van haar stalen spieren.[/quote]
Mooi!

Wat een heerlijke column!
En wat knap om 10 jaar met een plu te doen. Bij mij gaan er tien per jaar doorheen, doordat ik ze overal vergeet!

Prlwytskovsky · 25 januari 2007 op 22:04

Mijn ex liep ook altijd met een plu op een manier dat ik hem mocht vasthouden maar ondertussen zeiknat regende. 😉

Bitchy · 26 januari 2007 op 07:21

Inderdaad, het is zo geschreven dat ik medelijden kreeg met de plu!!!

Mijn pluutjes liggen altijd ongebruikt te wachten ergens 😉

Mosje · 26 januari 2007 op 12:04

Verlatingsangst? Bij een paraplu?
Trukie toch.
😀

Trukie · 26 januari 2007 op 13:08

@ Pally eens zal het toch moeten anders groeit mijn huisje dicht.
@ Simba Door mijn reisbestemmingen was er altijd frisse boslucht beschikbaar.
@ Ep dat is een grote opluchting.
@ Arta het was de grote plu, daarnaast nog opvouwbaren in allerlei kleuren.
@ Arme prlw.
@ Bitchy je bent te goed voor deze wereld.
@ Mosje, een mens kan raar in elkaar zitten.

Bedankt voor de reacties. Ik hoop nu weer eens vaker een column te gaan schrijven.

pepe · 26 januari 2007 op 13:18

arme plu, leuke column en ja je mag vaker schrijven, graag zelfs 😉

Dees · 27 januari 2007 op 10:18

Leuk je weer eens te lezen en altijd mooi als iemand van een klein onderwerp iets weet te maken.

Klein puntje dat mij is opgevallen (iets wat je hier wel vaker ziet), ik krijg wel een beetje het idee van bestudeerde bijvoeglijke naamwoorden. Goed voor het beeld natuurlijk, maar ’te’ kan afleiden, of onwaar aandoen. Of het beeld overbepalen. Dat zie ik iig ook een beetje in deze column.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder