“Hoi pap, het gaat niet goed met me. Alles komt op me af, ik wil hier weg.”
En dan moet je je kind moed inspreken. Zorgen dat hij niet opgeeft, dat hij licht aan de horizon ziet. Maar dan moet je eerst wel even slikken. Je ziet zijn nog korte leven in een oogwenk aan je voorbij gaan. En onherroepelijk kom je bij de vraag: ‘Waar heb ik een fout gemaakt?’ Toen vorig jaar zijn verkering uit ging – in onderling overleg, ze hadden er zelfs een hotelletje voor geboekt – belandde hij in een vacuüm. ’t Is ook niet niks als je drie jaar met iemand opgetrokken bent met wie je lief en leed hebt kunnen delen. De straat werd weer zijn speelterrein. Zijn oude vrienden waren hem ook nog niet vergeten want hij was de jongen die beschikte over geld; hij werkte immers elke zomervakantie en in de weekends aan een stuk door. ‘Blow the night away’ werd het motto.

De hulpverlening zat ook niet stil, dus hij kreeg een kamer aangeboden in een begeleid wonen-project. Ik zal de eerste keer dat hij mij op het eten vroeg nooit vergeten. Samen gingen we boodschappen doen en vervolgens maakte hij het lekkerste maal klaar dat ik ooit gegeten heb. Maar hij vereenzaamde op zijn kamer, ontwikkelde een onbedwingbare behoefte aan mensen om zich heen. Kwamen ze niet naar hem, dan zocht hij ze wel op. En als hij dan toevallig net een pizza in de oven had gezet, dan was dat een probleem van een heel andere orde, niet meer van zijn wereld. Er waren tenslotte stemmen in zijn hoofd die hem vertelden dat er altijd wel weer huisgenoten waren die de oven op tijd uit zouden zetten. Dus hij trok er op uit.

Tegen middernacht ben ik haastig naar zijn woning gereden. De keuken was bijna uitgebrand, hij moest zijn sleutel inleveren. Onderdak moest snel geregeld worden maar daar was al in voorzien. Met gezwinde spoed was hij inmiddels naar een centrum voor dak- en thuislozen gebracht, adres onbekend. Uiteindelijk heeft hij ingestemd, sociaal en meedenkend als hij is, met plaatsing in een open afdeling van het GGZ. De opleiding die we met veel pijn en moeite voor hem hadden uitgezocht, na een al eerder verloren jaar, was niet meer haalbaar.

Dus nu zit hij daar. Een mooie kamer, eigen douche en toilet, maar wel agressiebestendig ingericht. Dat wil zeggen: kale muren, een kille verlichting en zo min mogelijk meubilair. Vervolgens een uitzicht, met name ’s nachts, over een onheilspellend grauw bollenland waar eens in het kwartier een trein doorheen raast. En met de vraag: ‘Wat dóe ik hier eigenlijk?’, welke aanhoudend iedere positieve gedachte barricadeert. Daarmee ook de uitslag van het psychologisch onderzoek, waaruit is gebleken dat hij momenteel in een psychose verkeert, welke als een onzichtbaar zwaard van Damocles zijn toekomst dreigt te splijten.

Morgenavond ga ik weer bij hem langs, zo heb ik hem beloofd. Maar ik zie enorm op tegen het afscheid. Als ik dan na het afsluiten van de deur het pad afloop richting parkeerterrein en nog even omkijk, zie ik achter het raam zijn silhouet onder de koude TL-verlichting, starend naar de buitenwereld, als een roepende in de woestijn.

[i]Dit is een vervolg op [url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=3175]deze column[/url].[/i]

Categorieën: Maatschappij

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

19 reacties

DreamOn · 4 april 2007 op 20:15

Zo, dit komt bij mij binnen zeg..

Je verhaal en ook dat uit 2005 raakt me diep. Vanuit een stuk herkenning wat mijn oudste zoon betreft, maar ook hoe vanuit een kind de scheiding tussen ouders wordt beleefd.
Heel eerlijk, puur en zuiver geschreven zonder een omhaal van woorden.

Liefs DO.

Eddy Kielema · 4 april 2007 op 20:16

Allemachtig wat een verhaal, Frans. Ik word er helemaal stil van. Weet niet goed wat ik moet zeggen. Je kan als geen ander de lezer met je woorden in het hart raken en dat bedoel ik vanzelfsprekend heel erg positief.

Rose · 4 april 2007 op 20:22

Goh, heftig. Ik ben er stil van. Net het eerste deel gelezen en die was mooi, maar dit stuk is nog mooier.

Persoonlijke schrijfsels vind ik prachtig om te lezen, die raken me het meest. Dit is je dan ook goed gelukt!

Sterkte..

Bitchy · 4 april 2007 op 20:31

Enorm knap geschreven, weet uit ervaring hoe moeilijk het kan zijn om over je kinderen te schrijven. De liefde die je voor je zoon voelt, springt van het scherm af!

Een knuf voor blauwoogje en zijn enorme sterke vader. Het komt goed, dat moet gewoon!

SIMBA · 4 april 2007 op 20:41

Wat een zorg kawa! Maar wat ontzettend pakkend opgeschreven…wederom.

arta · 4 april 2007 op 21:31

Jeetje Kawa, wat moet dit moeilijk voor je zijn.
Maar uit beide columns blijkt zo duidelijk dat jij er voor hem bent en vooral ook wíl zijn.
Dat er mensen voor hem willen zijn is nu voor hem het enige belangrijke. De rest komt later.

Vreselijk mooi geschreven!
Heel veel sterkte voor jou en jouw zoon!

pepe · 4 april 2007 op 21:52

Kawa, wat een heftige column.

Ik wens jullie allemaal heel sterkte en kracht.

pally · 4 april 2007 op 22:54

Wat een verdrietig en heftig verhaal, Kawa, als ik de twee columns samen neem. Soms kun je veel doen maar vaak sta je machteloos. Jij doet in elk geval wat je kan. Petje af voor jou als ouder: je invoelingsvermogen is groot. De ongerustheid zal je vaak bespringen. Heel mooi opgeschreven! Hopelijk sterkt dat je ook.

groet van Pally

WritersBlocq · 4 april 2007 op 23:12

[quote]Als ik dan na het afsluiten van de deur het pad afloop richting parkeerterrein en nog even omkijk, zie ik achter het raam zijn silhouet onder de koude TL-verlichting, starend naar de buitenwereld, als een roepende in de woestijn.[/quote]
Hartverscheurend. Zoute wangen heb ik er van.

Ik dacht niet meer te kunnen dan een diepe zucht te slaken en jullie sterkte te wensen, nog veel meer dan ik al gedaan heb of nog zal doen.
Ineens komt er wat binnensijpelen.

Is die jongen niet ‘(buiten-)gewoon’ overspannen en mist hij niet ‘(buiten-)gewoon’ een schat aan woorden om zich uit te drukken.

Het zal niet ‘alleen dat’ zijn, als het ‘dat’ al is, maar misschien…? Een simpeler oplossing om als uitgangspunt te nemen en kiezeltje voor kiezeltje af te stoffen en op te poetsen?

Wie ben ik, ik ben de weetebeetje, maar ik weet dat die blauwe ogen weer zullen stralen, en hoop ze gauw weer te zien.

Liefs, en sterkte, voor jullie. Pauline.

Li · 5 april 2007 op 09:51

O Kawa wat een verhaal. Het opvoeden van kinderen is soms balanceren op een visdraad. Ze lijken stoer aan de buitenkant maar van binnen zijn ze o zo kwetsbaar. En dan wil je, als ouder, alleen maar helpen maar sta je met de rug tegen de muur. Heel veel sterkte.

Li

Mosje · 5 april 2007 op 12:03

Komen er verdere vervolgen?
Mooi stukje

Trukie · 5 april 2007 op 19:01

Van beide columns ben ik heel erg onder de indruk. Sommige mensen blijft ook niets bespaard.Ik heb meer persoonlijke columns van je gelezen. In 2005 geef je een levensloop weer. In 2007 relativeer je wat er van gekomen is. Jouw schrijverssTer is gestegen in die periode. Hoe jammer dat jullie levens maar zo´n korte periode samen kennen. Jouw liefde en wijsheid kan hem veel ruggegraat geven. Alleen heeft hij zelf in de hand wanneer hij de draad net zo oppakt als paps dat oppakt.

Dees · 5 april 2007 op 20:09

Dit is denk ik het mooiste dat je ooit geschreven hebt, according to me dan. Puur.

(en indrukwekkend)

goofy · 5 april 2007 op 22:57

Ik heb beide delen gelezen. Het eerste vond ik te intens, te heftig. Daar prop je echt heel veel informatie in ene kort stukje tekst. Dit stuk is sterker. Het zoomt meer in op jouw beleving en is persoonlijker. Dat raakt mij meer en, als ik zo de andere reacties lees ben ik niet alleen.
Ik kijk uit naar het vervolg!

Anne · 5 april 2007 op 23:05

Mooi geschreven Kawa.

KawaSutra · 6 april 2007 op 10:52

Ik ben onder de indruk van de reacties.
Of er nog een vervolg komt weet ik nog niet, misschien wel. Maar het laatste deel moet er dan een zijn met een happy end, daar vertrouw ik op na het lezen van al jullie reacties. Bedankt!

bert · 6 april 2007 op 12:56

Liefde geven en er voor hem zijn, hoop houden en vertrouwen hebben in de toekomst! Is er meer mogelijk in deze situatie?
Je gevoelens heb je erg mooi beschreven.
Heel veel sterkte samen.

Mup · 6 april 2007 op 21:22

Heel puur Kawa, juist met jouw woorden, en de onvoorwaardelijke liefde die er uit spreekt, moet het goed komen,

Groet Mup.

Nana · 7 april 2007 op 14:44

Met zo een vader met zoveel liefde en geduld komt het echt goed. Geduld.
Wat knap om er zo mooi over te kunnen schrijven!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder